บทที่ 2

เช้าวันใหม่ที่มันอาจจะดูเป็นเช้าที่แสนสดใสสำหรับใครหลายๆ คน แต่กลับไม่ใช่กับรินลดาเลยแม้แต่น้อย หลังจากสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นหญิงสาวก็รีบจัดการเตรียมชุดทำงานให้สามีที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ก่อนจะรีบเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อจัดเตรียมขัดรองเท้าและถุงเท้าเอาไว้รอเขาอย่างใจเย็น เฝ้ารออยู่ไม่นานเท่าไหร่นักร่างกำยำในชุดสูทสีเทาเข้มสุดเรียบร้อยก็เดินลงมาจากชั้นบนของตัวบ้านก่อนจะเดินเลยผ่านหน้ากันไปอย่างไม่คิดที่จะแยแส มันเป็นอีกครั้งที่เขาทำราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกของเขาเลยแม้แต่นาทีเดียว

ทุกๆ อย่างที่เขาทำลงไปมันคือส่วนหนึ่งของความเคยชินกับสิ่งที่เป็นอยู่ มันคงทำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นมันจึงทำให้หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรมากนักนอกเสียจากก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังเขาออกมาติดๆ พร้อมกับเนคไทเส้นโปรดของเขาเหมือนที่ทำเป็นประจำอยู่ทุกวัน

“ให้ฉันช่วยนะคะ” ไม่มีเสียงใดตอบกลับนอกจากเสียร่างสูงที่หันกลับมาหาหลังจากสวมรองเท้าเสร็จ แม้จะไม่พอใจเท่าไหร่นักแต่ตรีภพก็ยอมที่จะยืนเฉยๆ ให้หญิงสาวได้ช่วยสวมเนคไทให้อย่างใจเย็นพร้อมทั้งลอบสำรวจอีกฝ่ายไปพลางๆ ด้วยสายตาเย็นชา

หญิงสาวเขย่งจนสุดปลายเท้าเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมให้ความร่วมมือเท่าที่ควร เธอใช้เวลาไม่นานก็จัดการผูกมันให้เข้าที่เหมือนที่เคยทำเป็นประจำ

“เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวร้องบอกพร้อมส่งรอยยิ้มหวานตามไปให้ก่อนจะตบบ่ากว้างให้เรียบตรึงเพื่อเช็คความเรียบร้อยให้อีกที

“ขอบคุณ!” จบคำตอบแค่เพียงสองคำสั้นๆ ตรีภพก็หมุนตัวหันหลังให้กันก่อนจะออกเดินนำไปยังเรือนใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนหอของเธอและเขาเท่าไหร่นัก ใช้เวลาเดินเท้าได้เพียงไม่นานเธอกับเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องโถงใหญ่ซึ่งตอนนี้มีผู้เป็นย่าและทิพย์อักษร น้องสาวของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“เราสองคนมาสายนะวันนี้ หรือเพราะเมื่อคืนเจ้าภพมันกวนหนูจนไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน เป็นแบบนั้นใช่ไหมลูกหนูเล็ก” ประมุขของบ้านเอ่ยถามขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาวตรงหน้าแต่อีกฝ่ายกลับทำได้เพียงส่งยิ้มบางๆ กลับไปให้ท่านเท่านั้น

“คุณย่าคงต้องฝันสลายไปอีกวันแล้วล่ะครับ เพราะว่าเมื่อคืนผมเมามาก คงไม่มีเรี่ยวแรงหรือสติมากพอที่จะทำอะไรหลานสะใภ้สุดที่รักของคุณย่าได้ แล้วนั่นเธอคิดจะยืนนิ่งอยู่อีกนานไหม มานั่งซะที!” เพราะคำตอบบวกคำสั่งทำเอาคนถูกเรียกจำต้องรีบเดินไปนั่งข้างๆ คนเผด็จการอย่างรวดเร็ว

“เรานี่นะพ่อภพ! เมื่อไหร่จะเลิกเสียทีไอ้การกินเหล้าเมามายไม่ได้สติ สงสารหนูเล็กเขาเสียบ้างสิ ที่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งรอแกอยู่ทุกคืน” ผู้เป็นย่าเอ็ดก่อนจะลอบมองไปยังหลานสะใภ้ที่ได้แต่นั่งนิ่งไม่ยอมปริปากว่าอะไรออกมาสักคำด้วยความสงสารจับใจ ซึ่งนางก็เห็นภาพเหล่านี้มาตลอดหลายปี

“ผมเองก็ไม่ได้ไปอ้อนว้อนขอร้องให้เขาทำให้นี่ครับคุณย่า เจ้าตัวเขาเต็มใจที่จะทำเอง หรือว่ามันไม่จริง” ตรีภพตอบผู้เป็นย่าก่อนจะหันไปหาอีกคน

“จริงอย่างที่คุณภพพูดทุกอย่างค่ะคุณย่า หนูเล็กเต็มใจทำเองค่ะ” รินลดาจำต้องรีบตอบ ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้ผู้เป็นย่าในทันที ด้วยไม่อยากทำให้ตนเองต้องกลายมาเป็นตัวปัญหาหลัก ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องมาขุ่นเคืองใจต่อกัน

เพราะนอกจากตรีภพที่มักจะชอบทำท่ารังเกียจเธอแล้วนั้น ทุกๆ คนในบ้านหลังนี้กลับดีกับเธอเสมือนกับเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นผู้เป็นย่าที่มักจะมีความเที่ยงธรรมให้แก่ทุกๆ คนอยู่เสมอ หรือแม่แต่ทิพย์อักษรน้องสาวของเขาเองก็ทั้งรักและห่วงใยในตัวของพี่สะใภ้อย่างเธอเสียยิ่งกว่าใครๆ นั่นจึงทำให้ความเงียบเหงาจากการถูกสามีเมินเฉยค่อยๆ เจือจางลงไปอย่างช้าๆ เพราะว่ามันได้ถูกเติมเต็มจากทุกๆ คนที่นี่จนทำให้เธอไม่รู้สึกว่าขาดอะไร นอกเสียจากความรักจากคนใจร้ายข้างกายคนนี้คนเดียวเท่านั้น

“เราก็เป็นเสียแบบนี้หนูเล็ก ยอมพี่เขาไปหมดเสียทุกเรื่องอยู่เรื่อยเลยเชียว” เพราะอดไม่ได้จึงต้องพูดต่อในใจสงสารหลานสะใภ้จับใจที่จะทำหรือจะพูดอะไรก็ไม่กล้าขัดใจผู้เป็นสามีไปเสียหมด ทั้งๆ ที่ตัวนั้นมีสิทธิ์มากกว่าใครๆ ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่ในมือแล้วแท้ๆ

“จริงค่ะคุณย่า ขนาดทิพย์เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดอิจฉาพี่ภพไม่ได้ ผู้หญิงที่ทั้งเรียบร้อยแถมยังมีความอดทนอย่างพี่หนูเล็กหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว แต่คนบางคนกลับใจร้ายไม่รู้ตัวเสียทีว่ามีของดีอยู่ใกล้ตัว กลับชอบไปคว้าเอายัยพวกลิง ข่าง บ่างชะนีที่ไหนก็ไม่รู้ออกงานสังคมอยู่เรื่อยเชียว!” ทิพย์อักษรที่นั่งอยู่อีกฝากหนึ่งของโต๊ะเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์พร้อมขึ้นมาอีกคนก่อนจะลอบมองพี่ชายของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เธอเพิ่งได้เห็นรูปจากเพื่อนสนิท ว่าเมื่อคืนพี่ชายตัวดีหอบคู่ขาของตัวเองไปออกงานอีกแล้ว