ตอนที่ 2 คะแนนศูนย์

เช้าวันตรวจวัดพลังประจำปีมาถึงเร็วกว่าที่คินอยากให้มาถึง

ลานกลางโรงเรียนมัธยมเมืองไททันถูกจัดเป็นเวทีพิธีการ

ธงสถาบันฝึกนักสู้แห่งชาติปักเรียงราย

จอภาพขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านเพื่อถ่ายทอดผลแบบเรียลไทม์

วันนี้ไม่ใช่แค่การวัดพลัง

แต่มันคือ “การจัดลำดับคุณค่าของมนุษย์”

เสียงพิธีกรดังผ่านลำโพง

“นักเรียนทุกคน ผลการวัดวันนี้จะถูกส่งเข้าสู่ระบบกลางของเมือง

ผู้ที่มีค่าพลังเกิน 20 จะได้รับสิทธิ์สอบคัดเลือกพิเศษ

ผู้ที่เกิน 40 จะถูกเสนอชื่อเข้าสู่โครงการเตรียมยอดนักสู้”

เสียงฮือฮาดังทั่วสนาม

อารันยืนอยู่แถวหน้า

ผมสีเข้มสะท้อนแสงแดด

สีหน้ามั่นใจ

สายตาหลายคนมองเขาเหมือนมองดาวรุ่งของเมือง

ส่วนคิน

ยืนอยู่แถวหลังสุด

ในโซน “ค่าพลังต่ำกว่า 5”

ป้ายเล็ก ๆ บนเสื้อระบุระดับของแต่ละคน

ของเขาเขียนว่า

0.00

ชัดเจน

ไร้ข้อโต้แย้ง

เครื่องวัดพลังประจำปีไม่ใช่ลูกแก้วธรรมดา

แต่มันคือ “เครื่องวัดคลื่นพลังระดับเมือง”

เทคโนโลยีเดียวกับที่ใช้ประเมินยอดนักสู้

แท่นโลหะสีเงิน

แกนพลังงานสีน้ำเงินหมุนช้า ๆ อยู่ภายใน

ครูใหญ่ขึ้นเวที

“ขอให้ทุกคนตั้งใจ

พลังของพวกเธอคืออนาคตของประเทศ”

คำว่า ประเทศ ทำให้คินรู้สึกว่างเปล่า

ประเทศนี้ไม่เคยสนใจคนอย่างเขา

นักเรียนทยอยขึ้นแท่น

16.3

19.7

23.4

เสียงปรบมือดังเป็นระยะ

พอถึงคิวอารัน

ทั้งสนามเงียบ

เขาก้าวขึ้นแท่นอย่างมั่นคง

วางมือบนแกนพลังงาน

แสงสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

หน้าจอขนาดยักษ์กระพริบก่อนแสดงผล

45.8

เสียงเฮดังสนั่น

ครูใหญ่ยิ้มกว้าง

“ยอดเยี่ยมมากอารัน! เมืองไททันจะภูมิใจในตัวเธอ!”

อารันยกยิ้มเล็ก ๆ

ก่อนสายตาจะเหลือบไปด้านหลัง

ตรงที่คินยืนอยู่

“คนต่อไป…คิน”

เสียงประกาศดังขึ้น

บรรยากาศเปลี่ยนทันที

บางคนหัวเราะเบา ๆ

“ดูเครื่องจะเสียอีกไหมนะ”

“ปีที่แล้วก็อ่านไม่ได้อยู่ดี”

คินเดินขึ้นแท่น

หัวใจไม่ได้เต้นแรง

เขาไม่คาดหวังอะไร

ศูนย์ก็คือศูนย์

เขาวางมือบนแกนพลังงาน

หนึ่งวินาที

สองวินาที

ไม่มีแสง

หน้าจอกระพริบ

0.00

เสียงหัวเราะดังขึ้นเหมือนเดิม

อารันส่ายหน้าเบา ๆ

แต่แล้ว—

เสียงเครื่องดังผิดปกติ

“ปี๊บ—ปี๊บ—ปี๊บ—”

ตัวเลขบนหน้าจอกระตุก

0.00

0.00

0.00

แล้วเปลี่ยนเป็น

ERROR

แกนพลังงานเริ่มหมุนเร็วผิดปกติ

แสงสีน้ำเงินเข้มขึ้นจนเกือบดำ

คินขมวดคิ้ว

เขาไม่ได้ทำอะไร

ทันใดนั้น—

เสียงระเบิดดังลั่น

ตูม!

แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่วสนาม

แกนพลังงานแตกกระจายเป็นเศษโลหะ

ควันสีดำพวยพุ่งขึ้น

นักเรียนกรีดร้อง

บางคนล้มลง

ครูใหญ่ตะโกน

“ถอยออกไป! ทุกคนถอย!”

คินกระเด็นลงจากแท่น

หลังฟาดพื้นแรง

หูอื้อ

สายตามัว

เขาคิดว่าเจ็บ

แต่กลับไม่รู้สึกอะไร

ท่ามกลางควัน

เขาเหมือนเห็นเงาดำบางอย่าง

ล้อมรอบตัวเอง

แค่เสี้ยววินาที

แล้วมันก็หายไป

เจ้าหน้าที่เทคนิควิ่งเข้ามา

“เครื่องโอเวอร์โหลดได้ยังไง!?”

“มันอ่านค่าศูนย์เองนะ!”

“ระบบบันทึกไว้ว่าไม่มีพลัง!”

เสียงโต้เถียงดังขึ้น

ครูใหญ่หันไปมองคิน

“เธอทำอะไรกับเครื่อง?”

คินส่ายหน้า

“ผมแค่แตะมันเหมือนทุกคน”

นักเรียนเริ่มซุบซิบ

“ต้องเป็นเครื่องเสียแน่ ๆ”

“ใช่ คนศูนย์จะไปทำอะไรได้”

อารันกอดอก มองด้วยสายตาประเมิน

แต่ในแววตานั้น

มีความไม่สบายใจบางอย่าง

เจ้าหน้าที่ประกาศผ่านไมค์

“เกิดความขัดข้องทางเทคนิค

การวัดพลังของนักเรียนคินถือเป็นโมฆะ

ค่าพลังยังคง 0.00 ตามฐานข้อมูลเดิม”

เสียงถอนหายใจดังทั่วสนาม

บางคนหัวเราะอีกครั้ง

“เห็นไหม เครื่องมันพังเอง”

“คนศูนย์ก็ยังเป็นศูนย์”

คินลุกขึ้นช้า ๆ

มองเศษซากเครื่องวัดที่แตกกระจาย

ในเศษกระจกสะท้อนเงาของเขา

ดวงตา…เหมือนมีสีเข้มผิดปกติอยู่ชั่วขณะ

แล้วก็กลับเป็นปกติ

พิธีถูกยกเลิกชั่วคราว

นักเรียนทยอยกลับห้อง

ขณะเดินผ่าน

อารันเอ่ยเสียงเบา

“ถ้าเครื่องมันพังเพราะนายจริง ๆ

ก็คงเป็นประโยชน์อย่างแรกที่นายเคยทำ”

เสียงหัวเราะจากเพื่อนรอบข้างดังตามมา

คินไม่ตอบ

แต่ในหัว

เสียงกระซิบดังชัดกว่าเดิม

“พวกมันยังมองไม่เห็น…”

หัวใจเขาเต้นช้าลง

ลมหายใจหนักขึ้น

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเครื่องถึงระเบิด

แต่ลึกลงไป

มีบางอย่างกำลังตื่น

ไม่ใช่พลังแบบที่ระบบวัดได้

และมันไม่ใช่ศูนย์

คืนนั้น

ข่าวเครื่องวัดระเบิดถูกบันทึกในรายงานว่า

“ความผิดพลาดทางเทคนิค”

ไม่มีใครสงสัยเด็กค่าพลัง 0.00

ไม่มีใครคิดว่าเด็กไร้ค่าจะทำให้เทคโนโลยีระดับเมืองพังได้

ไม่มีใครคิดว่า

บางอย่างกำลังพยายาม “ออกมา”

คินนั่งมองมือของตัวเองอีกครั้ง

เขากระซิบเบา ๆ

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…”

ในความเงียบ

มีเสียงตอบกลับ

“เจ้ายังไม่พร้อมรู้”

หน้าต่างห้องสั่นเล็กน้อย

ทั้งที่ไม่มีลม