ตอนที่ 1 เด็กที่ไม่มีค่า

เสียงประกาศเช้าดังไปทั่วเมือง

“ย้ำเตือนนักเรียนทุกระดับชั้น

การตรวจวัดค่าพลังประจำปีจะเริ่มในวันนี้

ผู้ที่มีค่าพลังสูงกว่าเกณฑ์จะได้รับสิทธิ์สมัครสอบเข้าสถาบันฝึกนักสู้แห่งชาติ”

คำว่า สิทธิ์ คือสิ่งที่คนทั้งเมืองไล่ล่า

คำว่า พลัง คือสิ่งที่แบ่งชนชั้นมนุษย์

และคำว่า ศูนย์

คือคำที่ทำให้ใครบางคนกลายเป็นตัวตลก

เมืองไททันตั้งอยู่ใต้เงาของ “หอคอยจัดอันดับ”

อาคารสูงทะลุเมฆที่แสดงรายชื่อยอดนักสู้ระดับประเทศแบบเรียลไทม์

จอภาพยักษ์ฉายภาพผู้มีพลังระดับสูง

ได้รับสิทธิพิเศษมากมาย

• ค่าเล่าเรียนฟรี

• การรักษาพยาบาลระดับพรีเมียม

• บ้านพักโซนพลังงานสะอาด

• สิทธิ์เข้าพื้นที่ปลอดภัยเวลาสัตว์ประหลาดบุก

ผู้มีพลังคือ “ทรัพยากรของรัฐ”

ส่วนคนไม่มีพลัง…

คือแรงงาน

คินยืนอยู่หน้าจอด้วยสายตาเรียบเฉย

ชื่อของเขาไม่เคยปรากฏบนจอ

ไม่แม้แต่ในหมวด “ผู้มีศักยภาพ”

เพราะในระบบ

เขาไม่มีอะไรเลย

โรงเรียนมัธยมเมืองไททัน — ห้อง 3-B

นักเรียนกำลังพูดถึงผลตรวจพลังปีที่แล้ว

“ฉันได้ 12.8 แล้วนะ ปีนี้น่าจะทะลุ 15”

“ฉันได้ 22 แล้ว พ่อบอกจะส่งเข้าโปรแกรมเตรียมยอดนักสู้”

เสียงหัวเราะดังทั่วห้อง

สายตาหลายคู่หันไปมุมหลังสุด

คินนั่งเงียบ ๆ

เสื้อเชิ้ตนักเรียนซีดกว่าคนอื่นเล็กน้อย

กระเป๋านักเรียนเก่า

รองเท้ามีรอยเย็บ

“เฮ้ คิน” เสียงหนึ่งดังขึ้น

อารัน

หัวหน้าห้อง

ผู้ตื่นรู้ระดับสูงตั้งแต่อายุ 15

ค่าพลังปีที่แล้ว: 38.6

สูงที่สุดในโรงเรียน

อารันยิ้มมุมปาก

“ปีนี้เครื่องจะอ่านนายยังไงดีนะ? 0.00 เหมือนเดิม?”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

คินไม่ตอบ

เพราะมันคือความจริง

ค่าพลังของเขา: 0.00

ไม่ใช่ต่ำ

แต่คือ “ไม่มี”

ระบบพลังของโลกนี้ถูกค้นพบเมื่อ 30 ปีก่อน

หลังเหตุการณ์ที่เรียกว่า “คืนแตกสลาย”

สัตว์ประหลาดปรากฏ

เมืองหลายแห่งถูกทำลาย

จากนั้นมนุษย์บางส่วนเริ่ม “ตื่นรู้”

มีพลัง

มีความสามารถเหนือธรรมชาติ

มีระดับขั้น

รัฐบาลสร้างระบบจัดอันดับ

สร้างโรงเรียนฝึก

สร้างชนชั้นใหม่

ผู้มีพลัง = ผู้ปกป้อง

ผู้ไม่มีพลัง = ผู้ถูกปกป้อง

และคิน…

ไม่อยู่แม้แต่ในสมการ

เสียงครูประจำชั้นดังขึ้น

“เงียบได้แล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญ

การตรวจวัดพลังจะกำหนดอนาคตของพวกเธอ”

เครื่องวัดพลังถูกเข็นเข้ามาในห้อง

ลูกแก้วใสขนาดเท่าศีรษะคน

เชื่อมต่อกับหน้าจอดิจิทัล

นักเรียนต่อแถว

คนแรกแตะลูกแก้ว

แสงสีฟ้าเรืองรอง

14.2

เสียงปรบมือ

คนต่อไป

18.9

เสียงฮือฮา

อารันเดินออกไป

มือวางบนลูกแก้วอย่างมั่นใจ

แสงสีทองระเบิดออกมา

42.1

ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนเสียงปรบมือจะดังลั่น

ครูยิ้มกว้าง

“ยอดเยี่ยมมากอารัน เธออาจได้เข้าโปรแกรมพิเศษของเมือง”

อารันเหลือบมองไปทางคิน

สายตานั้นไม่ได้มีแค่ความภูมิใจ

แต่มีความดูถูก

“คนสุดท้าย คิน”

ทั้งห้องเงียบ

บางคนเริ่มหัวเราะเบา ๆ

คินลุกขึ้น

เดินไปหน้าห้องอย่างช้า ๆ

มือของเขาเย็น

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะชิน

เขาวางมือลงบนลูกแก้ว

ไม่มีแสง

ไม่มีเสียง

หน้าจอกระพริบ

0.00

เหมือนทุกปี

เสียงหัวเราะดังขึ้น

“สุดยอดเลยว่ะ ศูนย์ของแท้”

“นายควรได้รางวัลความคงเส้นคงวานะ”

อารันพูดเสียงดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน

“บางคนเกิดมาเพื่อปกป้องโลก

บางคนเกิดมาเพื่อเป็นภาระ”

สายตาหลายคู่มองคินเหมือนมองของไร้ค่า

ครูไม่ได้พูดอะไร

เพียงถอนหายใจเบา ๆ

ในโลกนี้

ความไร้ค่าคือเรื่องปกติ

หลังเลิกเรียน

คินเดินกลับบ้านผ่านโซนแรงงาน

แม่ของเขาทำงานในโรงงานพลังงาน

ร่างกายทรุดโทรมจากการสัมผัสพลังงานรั่วไหล

ค่ารักษาพยาบาลสำหรับ “ผู้ไม่มีพลัง”

สูงกว่าสำหรับผู้มีพลังถึงสามเท่า

เพราะรัฐให้ความสำคัญกับทรัพยากรที่มีค่า

ไม่ใช่คนที่แทนที่ได้

คินมองป้ายโฆษณายักษ์

“สมัครสอบเข้าสถาบันฝึกนักสู้แห่งชาติ

อนาคตของประเทศอยู่ในมือคุณ”

เขากำหมัดแน่น

ไม่ใช่เพราะอยากเป็นฮีโร่

แต่เพราะเกลียดคำว่า “ไม่มีค่า”

วันต่อมาในห้องเรียน

อารันวางหนังสือเสียงดังใส่โต๊ะคิน

“ช่วยถือของให้หน่อยสิ

คนไม่มีพลังน่าจะเหมาะกับงานใช้แรง”

เสียงหัวเราะดังอีกครั้ง

คินมองหน้าเขา

“ฉันไม่ใช่คนรับใช้”

บรรยากาศเงียบลงทันที

อารันยิ้มเย็น

“นายก็แค่ศูนย์

อย่าลืมตำแหน่งตัวเอง”

มือของอารันวางบนไหล่คิน

แรงกดหนักเกินกว่าคนธรรมดา

พลังบางอย่างกดทับร่างคิน

เหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่บนอก

นักเรียนหลายคนถอยห่าง

ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับผู้ตื่นรู้ระดับสูง

คินกัดฟัน

พยายามยืนให้ตรง

เขาไม่ล้ม

แม้แรงกดจะเพิ่มขึ้น

ดวงตาของอารันหรี่ลง

“น่าสนใจนี่”

แรงกดเพิ่มอีกขั้น

โต๊ะข้าง ๆ เริ่มสั่น

แต่คินยังยืน

แม้เลือดจะซึมที่มุมปาก

ในวินาทีนั้น

มีบางอย่าง…

เหมือนเสียงกระซิบแผ่วเบา

“เจ้าจะยอมก้มหัว…หรือไม่”

คินสะดุ้ง

เสียงนั้นไม่ได้มาจากอารัน

ไม่ได้มาจากใครในห้อง

มันดังมาจากข้างใน

แรงกดทับเพิ่มขึ้นอีก

เขาควรล้ม

ควรยอม

แต่เท้ายังยึดพื้นแน่น

พื้นใต้รองเท้าเริ่มร้าวเล็ก ๆ

อารันชะงักไปเสี้ยววินาที

“เป็นไปไม่ได้…”

แล้วเสียงครูก็ดังขึ้น

“หยุดได้แล้วอารัน!”

แรงกดหายไปทันที

คินทรุดลงนั่ง

หอบหายใจ

เสียงหัวเราะเงียบลง

เหลือเพียงสายตาแปลกใจบางคู่

อารันจ้องเขาอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่แค่ดูถูก

แต่มีบางอย่างคล้ายความสงสัย

คืนนั้น

คินนั่งอยู่ข้างเตียงแม่ที่หลับไปแล้ว

เขามองมือของตัวเอง

ทำไมเขาถึงไม่ล้ม

ทำไมพื้นถึงร้าว

ทำไมเขาถึงได้ยินเสียงนั้น

“เจ้าจะยอมก้มหัว…หรือไม่”

คินหลับตา

ในความมืด

มีบางอย่างขยับ

เหมือนเงาดำขนาดมหึมา

ซ่อนอยู่ลึกกว่าความคิด

และมันกำลังรอ