บทที่ 4

สายตาภายใต้แว่นตาดำ มองภารโรงสาว แต่งตัวกางเกงยีนส์เก่าซีดขาดเห็นหัวเข่า เสื้อเชิตลายสก็อตแขนยาวตัวโคร่ง ลุ่มล่ามยาวคลุมยันก้น กะรูปร่างที่แท้จริงไม่ได้เลย สวมหมวกแก๊ปปิดหน้าปิดตา เห็นแต่ริมฝีปากบางแย้มยิ้ม สวมแว่นตากรอบใหญ่เท่าบ้าน เป็นผู้หญิงที่ไม่ดูแลตัวเองเอาซะเลย เฟอะฟะชะมัด สมแล้วที่เป็นแค่ภารโรง

“อาเหว่ย” ห่าวซวนเรียกเมื่อนั่งอยู่ในรถตู้

“ครับผม” ขานรับขณะมองกระจกหลัง

“นัดลี่หลินให้ฉันหน่อย”

“ได้ครับ เมื่อไหร่ดีครับ” จางเหว่ยถามเพราะรู้ว่าถ้าห่าวซวนนัดใครแล้วไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธ

“คืนนี้”

“ติ้งต่อง” เสียงกริ่งหน้าประตูห้อง 588 ของหยางห่าวซวน

ประตูเปิดห่าวซวนมองเห็นนางแบบสาวนามกวงลี่หลิน หญิงสาวคนเดียวที่เขามักนัดมาดื่มกินเที่ยวและนอนบ่อยที่สุด วันนี้เธอสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีแดงพลิ้ว ริมฝีปากแดง ดวงตาคมกริบด้วยอายไลท์เนอร์ ขนตายาวงอนด้วยมาสคาร่า ผมยาวตรงปล่อยสลวย

“คิดถึงจังเลยค่ะ” หญิงสาวโผเข้ากอดคอพร้อมกับจุ๊บปากชายหนุ่มหนึ่งที

“กินอะไรมาหรือยัง” ห่าวซวนถามอ่อนโยนขณะประคองเอวหญิงสาวเข้าไปข้างใน

“ยังเลยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่อยากกินอะไรนอกจาก..คุณ” ลี่หลินใช้สองแขนโอบรอบคอชายหนุ่ม สายตาหยาดเยิ้ม เธอบรรจงจูบริมฝีปากได้รูปสีเนื้อของห่าวซวน สอดลิ้นเข้าไปอย่างเชิญชวน มีหรือจะยอมเสียเชิงชาย ห่าวซวนสอดแทรกลิ้นเข้าไปในช่องปากของลี่หลิน สองลิ้นกวัดกันไปมาอย่างดูดดื่ม

ห่าวซวนรับรู้สัมผัสเดิมๆ ที่เคยมีให้กันทุกครั้ง ไม่เหมือนครั้งล่าสุดที่ผ่านมา แต่เขาก็ยังโลมเลียซอกคอ เม้มติ่งหู อุ้มร่างผอมบางของหญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนอน เขาอยาก อยากเหลือเกิน อยากรับรสสัมผัสแบบครั้งที่แล้ว มันช่างติดตรึงตราใจเขาเหลือเกิน อยากกระแทกให้หนำใจอีกครั้ง

“คิดถึงลี่หลินหรือค่ะ” หญิงสาวกระซิบข้างหูแผ่วเบาขณะใช้สองมือช่วยปลดกระดุมเสื้อของห่าวซวน

“คุณไม่คิดถึงผมหรอ” ห่าวซวนใช้สองมือขย้ำสองเต้าทั้งที่ยังไม่ได้ถอดชุดเดรสสีแดง

“ไม่คิดถึงจะมาหาหรอ” ลี่หลินถอดชุดเดรสสีแดงออกเอง เห็นบาร์สีแดงคุมสองเต้าไว้ เห็นกางเกงในตัวจิ๋วสีแดง เอวเล็กคอด ผิวขาวเนียน

ลี่หลินใช้สองมือปลดหัวเข็มขัดให้ห่วงซวน ปลดตะขอ รูดซิบกางเกงดึงกางเกงขายาวออก เหลือกางเกงในตัวเล็กสีขาวที่ตอนนี้ตุงกางเกงแทบขาด

ลี่หลินรูดกางเกงในสีขาวของห่าวซวนลงทำให้ท่อนเอ็นเนื้อของเขาเด็งตั้งเด่ง ลี่หลินใช้มือเรียวจับรูดขึ้นลงช้าๆ “ซี๊ด” ห่าวซวนรู้สึกเสียวท่อนเอ็นเนื้อแข็งสู้มือมากขึ้น ลี่หลินอ้าปากอมหัวของมัน “ซี๊ด” สร้างความเสียวให้ห่าวซวนไม่น้อย หญิงสาวชอบได้ยินเสียงเสียวของเขา เธออมท่อนเอ็นเนื้อลึกเข้าไปในปากถึงคอหอยแล้วรูดออกช้าๆ ใช้ลิ้นเลียสลับกับการอมรูดขึ้นรูดลงช้าๆ

“ลี่หลิน” ห่าวซวนเรียกชื่อหญิงสาวพร้อมกับลุกขึ้นนั่งสองมือจับเอวเล็กคอดของเธอ หญิงสาวยิ้มยั่วยวน ห่าวซวนช่วยรูดกางเกงในตัวจิ๋วออก ทำให้เห็นเนินเนื้อนูนแน่น ลี่หลินนั่งค่อมบนท่อนเอ็นเนื้อของเขา

“ซี๊ด” “อ้า..อ่า..” เสียงเสียวของทั้งคู่ดังเมื่อหญิงสาวค่อยๆ นั่งให้ท่อนเอ็นเนื้อแทรกเข้าไปตรงกลางสองกรีบแยกออก เสียบแทงลึกเข้าไปมิดดุ้นเพียงครั้งเดียว

ลี่หลินขยับกายขึ้นลงท่อนเอ็นเนื้อเสียบเข้าเสียบออกเป็นจังหวะ “อ่า..อ่า..” เสียงครางของหญิงสาวดังทุกครั้งที่มีการเสียบเข้าออก เธอกระแทกเองแรงหรือเบาได้ตามใจ ห่าวซวนใช้สองมือขยำสองเต้าอย่างมันมือ ท่อนเอ็นเนื้อทำหน้าที่ตั้งสูงไม่รู้เหนื่อย ริมฝีปากประกบกันลิ้นแลกลิ้นอย่างเร่าร้อน

ห่าวซวนใช้สองมือจับก้นลี่หลินแหกออกช่วยยกท่อนล่างขึ้นลงกระแทกให้แรงขึ้นและถี่ขึ้นให้เร็วขึ้น “โอ๊ะโอ๊ะอ้าอ้าโอ๊ะ..” หญิงสาวครางเสียงดัง ก่อนเกร็งไปทั้งตัวกอดคอห่าวซวนแน่น

“ตาผมบ้างนะ” ห่าวซวนพลิกร่างผอมบางของลี่หลินให้นอนคว่ำ เสียบท่อนเอ็นเนื้อจากด้านหลังเข้ากลางสองกรีบ “ปัก” ครั้งเดียวมิดด้ามอย่างง่ายดาย “ตรับตรับตรับ..” กระแทกไม่ยัง ลี่หลินแอ่นก้นรับอย่างเต็มใจ “โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ” ร้องคราวตามแรงกระแทก “ตรับตรับตรับ..” ห่าวซวนกระแทกไม่ยั้งในจังหวะที่เร็วขึ้น “ตรับตรับตรับ ปักปักปัก..” “โอ๊ะโอ๊ะ..” กดท่อนเอ็นเนื้อมิดด้ามคารูอยู่อย่างนั้นเกร็งเสียวไปทั้งตัว น้ำกามขาวขุ่นพุ่งอยู่ในตัวลี่หลิน ไม่มีอาการขมิบตอดเหมือนครั้งก่อน ห่าวซวนดึงท่อนเอ็นเนื้อออก ทั้งสองนอนหมดแรงเคียงกัน สักพักลี่หลินลุกขึ้นเดินเปลือยกายเข้าไปในห้องน้ำ

ห่าวซวนนอนลืมตามองเพดานห้องนึกถึงบทสวาทที่เพิ่งจบไปกับบทสวาทเมื่อคืนนั้น ทั้งที่เป็นผู้หญิงคนเดียวกันแต่ทำไม เสียงครวญคราง อาการกระตุกเสียว การตอดรัดภายใน ไม่เหมือนแตกต่างหมดทุกอย่าง

‘แต่เดี๋ยว’ ดวงตาเบิกกว้าง นึกอะไรบางอย่างออก

ลี่หลินนุ่งผ้าขนหนูเดินออกมาจากห้องน้ำ มองเห็นดวงตาเรียวคมของห่าวซวนกำลังมองมาที่ตน เธอยิ้มหวานให้เขา

ห่าวซวนลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่ยังไม่ได้สวมอะไรเลย สวมกอดด้านหลังลี่หลินที่กำลังส่องกระจกบานใหญ่

“พอแล้ว ไม่มีแรงแล้ว” ลี่หลินกล่าวเสียงหวานหันหน้าใช้สองแขนประคองต้นคอชายหนุ่ม ห่าวซวนซุกหน้าที่ซอกคอ ใช้ริมฝีปากเม้มขบติ่งหู ใช้มือลูบไล้ต้นขาขึ้นมาถึงเอว

“พอเถอะค่ะ พรุ่งนี้ฉันมีงานเดินแบบ ต้องกลับไปพักผ่อน เดี๋ยวเดินไม่ไหวกันพอดี” ห่าวซวนมองเรือนร่างของหญิงสาวในกระจก ‘ไม่มีปาน’ ที่สะโพกด้านซ้ายไม่มีปานแดง

ห่าวซวนอยู่ตามลำพังในห้องหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรออก “อาเหว่ย หานักสืบให้ฉันหน่อย”