บทที่ 3 ภารโรงสาว

หวังลี่อินนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำอย่างรีบเร่ง โยนผ้าขนหนูไว้ที่ราวตากเล็กๆ หยิบบาร์ตัวจิ๋วใส่พยุงสองเต้า หยิบกางเกงในตัวจิ๋วสีเดียวกับบาร์สวมอย่างรวดเร็ว

หยิบกางเกงยีนส์สีซีดขาดช่วงเข่ามาสวม หยิบเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกำลังจะสวมมองเห็นเนินอกของตัวเองในกระจก มีรอยแดงเป็นจ้ำหลายแห่ง ตัดใจไม่มองรีบสวมเสื้อปิดทับทันที

ม้วนผมเป็นมวยหยิบหมวกสวมทับมิดชิด สวมแว่นตากรอบใหญ่ หยิบเสื้อเชิ้ตลายสก็อตแขนยาวตัวโคร่งสวมทับอีกตัว มองสำรวจดูตัวเองในกระจกอีกครั้ง

“หนูไปทำงานนะค่ะพ่อ” เธอตะโกนบอกห้องข้างๆ ที่มีผนังบางๆ กั้น ก่อนเปิดประตูออกไปจากห้องเล็กๆ

หวังลี่อินตื่นตี 4 ทุกวันเพื่อจัดเตรียมอาหารให้พ่อที่นอนยังไม่ส่างเมา อาบน้ำแต่งตัวออกไปทำแทนพ่อที่เป็นภารโรงของบริษัท XRX มาหลายปี

ทั้งสองอาศัยอยู่ที่บ้านเช่าหลังเล็กตั้งอยู่ไม่ห่างจากบริษัทมากนัก เธอสามารถขี่จักรยานไปทำงาน ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็ถึงบริษัท

เธอมาถึงบริษัทไม่เกินตี 5 ของทุกวัน มีกุญแจของทุกห้องทุกอาคาร เริ่มทำงานตั้งแต่ 5.00 น. เลิกงาน 14.00 น.

เริ่มงาน ทำความสะอาดอาคารสำนักงาน เสร็จแล้วก็ขี่จักรยานไปทำสะอาดแต่ละอาคาร ทำให้แล้วเสร็จก่อนเวลาเข้างาน 9.30 น. ทุกอาคารจะมีแม่บ้านประจำดูแลความเรียบร้อยในเวลาทำการ ยกเว้นอาคารสำหรับซ้อมและคัดตัวนางแบบ เธอต้องประจำอยู่ที่อาคารนี้จนกว่าจะเลิกงานของพนักงานปกติ 18.30 น. เธอจึงมีรายได้เพิ่มอีก 4 ชม. 30 นาที และถ้าวันไหนมีการจัดงานเธอก็จะได้ทำงานยาวไป

“ลี่อินช่วยมาเช็ดน้ำตรงนี้หน่อย” เสียงหัวหน้าฟางจิงซึ่งเป็นคนดูแลควบคุมการซ้อมเดินของนางแบบทุกคน

“ค่า” ลี่อินขานรับขณะคว้าไม้ถูพื้นออกไปเช็ดทันที

“ลี่อินไปซื้อ..ให้หน่อย” “ลี่อินหยิบ..ให้ที” “ลี่อิน..” “ลี่อิน..” หวังลี่อินอยู่ที่อาคารนี้ถูกเรียกใช้ทำทุกอย่าง แต่เธอก็ไม่เคยบ่นหรือท้อแม้แต่น้อย รู้สึกสนุกมากกว่า ได้เรียนรู้ ได้ศึกษา เวลาทุกคนใช้เธอก็จะสอนเธอก่อนว่าต้องทำยังไง ซื้ออะไร ยังไงเสมอ และเธอก็จดจำได้ดีสอนเพียงครั้งเดียวก็จดจำได้แม่นยำ

เวลาพักเที่ยงทุกคนหยุดพักรับประทานอาหาร ลี่อินหยิบขนมคุ๊กกี้ในกระเป๋าเสื้อเชิตใส่ปากขณะกวาดพื้นบนเวทีซ้อมเดินแบบ พอเสร็จก็รีบใช้ไม้ถูพื้นถูกให้สะอาดและแห้งก่อนที่ทุกคนจะกลับมา

“ลี่อิน” หัวหน้าฟางจิงเรียกเมื่อเห็นเด็กสาวกำลังถูกพื้นบนเวที

“คะ” ลี่อินขานรับเสียงหวาน

“กินข้าวหรือยัง”

“กินขนมแล้วค่ะ” ลี่อินชูคุกกี้ในมือให้หัวหน้าฟางจิงดูพร้อมรอยยิ้มสดใส

“ลงมากินข้าวก่อน ฉันซื้อมาฝาก”

ลี่อินเดินลงมาจากเวที “ขอบคุณค่ะ” เธอรับพร้อมก้มศีรษะและกล่าวอย่างนอบน้อม

“กินข้าวซะมัง ดูซิผอมจะแย่อยู่แล้ว” หัวหน้าฟวงจิงกล่าวขณะพิจารณารูปร่างผอมบางภายใต้เสื้อเชิตตัวโคร่งของเด็กสาว

“หนูกินขนมอิ่มแล้ว ขอเก็บเอากลับไปบ้านได้ไหมค่ะ”

“ได้สิ ฉันให้เธอแล้ว มันเป็นสิทธิ์ของเธอ” ฟางจิงรู้ดีว่าที่บ้านของลี่อินยังมีพ่อรอให้เธอเอาข้าวไปส่ง เธอรู้ว่าลี่อิงมักเก็บของกินที่เหลือจากการจัดงานกลับบ้าน

“ขอบคุณค่ะ” ลี่อินดีใจเพราะไม่ต้องเสียเงินซื้อข้าว เดี๋ยวเธอจะขี่จักรยานเอาไปให้พ่อกินตอนกลางวัน

“ลี่อินช่วยไปซื้อกาแฟให้หน่อย” พี่เข่อซิงผู้ช่วยหัวหน้าฟางจิงเรียกใช้

“ได้ค่ะ” ลี่อินรู้สึกยินดีมาก เพราะเธอจะได้แวบเอาข้าวไปให้พ่อ

ขณะที่ลี่อินขี่จักรยานออกนอกประตูใหญ่ รถตู้สีดำคันโตยี่ห้อดังเลี้ยวสวนเข้ามา

“ลี่อินไปไหน” จางเหว่ยเปิดกระจกรถ ตะโกนทัก

“คุณจางสวัสดีค่ะ ไปซื้อกาแฟให้พี่เข่อซิงค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างคุ้นเคย

“อื่อ ไปเถอะ” จางเหว่ยกล่าว ก่อนกดปุ่มกระจกขึ้น ยังมองเห็นหญิงสาวก้มศีรษะทำความเคารพอีกครั้งก่อนขี่จักรยานออกไป

“ใคร” ห่าวซวนถาม เขาไม่เห็นคนด้านนอกเพราะปิดม่านได้ยินแต่เสียง

“ลี่อิน ภารโรงบริษัทเรา” จางเหว่ยตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ภารโรง? บริษัทเรามีภารโรงผู้หญิงด้วยรึ” ห่าวซวนนึกแปลกใจ

รถตู้จอดหน้าอาคารซ้อมเดินแบบ คนขับรถรีบวิ่งมาเปิดประตูให้ห่าวซวน ชายหนุ่มหยิบแว่นตาดำขึ้นมาสวมเมื่อลงมาจากรถแล้ว สองหนุ่มยังเดินคุยเรื่องเดิมกันต่อ

“เธอมาทำงานแทนพ่อ” จางเหว่ยบอก “พ่อเธอเป็นภารโรงทำงานกับเรามา 5-6 ปีแล้ว กินเหล้าเมาทุกวัน วันไหนลุกมาทำงานไม่ไหว ลี่อินก็จะมาทำงานแทน ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุ 15-16 เองได้มั่ง แรกๆ ก็นานๆ ทำที หลังๆ ทำแทนเกือบทุกวัน จนเธอต้องออกจากโรงเรียนเพราะเวลาเรียนไม่พอและไม่มีเงินค่าเทอมด้วย ฉันเลยให้เธอสมัครเป็นภารโรงทำงานแทนพ่อซะเลย” จางเหว่ยรู้สึกเจ้านายเงียบจึงพูดต่อ

“จะว่าไป เธอก็ทำงานเก่งนะ เข้างานตี 5 เลิกงาน 6 โมงเย็น บางวันเลิก 4-5 ทุ่ม เธอก็ทำไหวไม่เคยบ่นสักคำ หน้าตายิ้มแย้มตลอด แถมนิสัยดี มีแต่คนรักและเอ็นดู”

“พูดถึงใครอยู่หรือค่ะ” หัวหน้าฟางจิงทัก เมื่อสองหนุ่มเดินมาถึงตรงจุดที่เธอยืนคุมการซ้อมเดินของนางแบบ

“ลี่อินนะครับ” จางเหว่ยบอก

“อ้อ..วันนี้คุณห่าวซวนมาได้ยังค่ะ” ฟางจิงเอ่ยถามเจ้านายอย่างคุ้นเคย

“อยากเห็นนางแบบใหม่ที่หัวหน้าฟางคัดไว้นะครับ”

“อยากเห็นอย่างเดียวหรือคะ” เสียงถามมาพร้อมสายตารู้ทัน

“หัวหน้าฟางอย่าล้อผมเล่นซิครับ” ทุกคนหัวเราะกับท่าทางเขินอายของเจ้านายใหญ่

หยางห่าวซวนยืนดูการซ้อมเดินแบบของนางแบบใหม่ที่หัวหน้าฟางจิงคัดมาอย่างพอใจ

“กาแฟมาแล้วค่ะพี่เข่อซิง” เสียงหวานของลี่อินทำให้ทุกคนหันไปมอง แต่หญิงสาวไม่รู้ตัว เธอถือแก้วกาแฟตรงไปให้เข่อซิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“คิดว่าจะได้กินพรุ่งนี้ซะอีก” เข่อซิงแกล้งทำเสียงเข้มใส่

“ขอโทษค่ะ แวบเอาข้าวไปให้พ่อนิดหนึ่ง” ลี่อินกล่าวเสียงเบาใกล้ๆ หูชายหนุ่ม

เข่อซิงพยักหน้าหัวเราะกลบเกลื่อน “ยังงี้ต้องให้เหรียญลูกกตัญญูซะแล้ว”

“ยินดีรับค่ะ” ลี่อินรับมุก กล่าวพร้อมกับย่อตัวเล็กน้อย ทั้งสองหัวเราะให้กันอย่างสนิทสนม