ตอนที่ 6: พื้นที่หวงห้ามและการรุกรานยามวิกาล

ตอนที่ 6: พื้นที่หวงห้ามและการรุกรานยามวิกาล

นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงบอกเวลา 00:30 น.

เขมทัตอาบน้ำปะแป้งจนตัวหอมฉุย (ซึ่งปกติเขาทำเพื่อความสะอาด ไม่ใช่เพื่อใคร) เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม พยายามข่มตานอนบนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม แต่สมองกลับไม่ยอมปิดสวิตช์

สัมผัสอุ่นนุ่มที่ปลายจมูกตอนที่เขาฝังลงบนซอกคอของพริกหวานเมื่อหัวค่ำ ยังคงติดตรึงราวกับภาพหลอน "บ้าฉิบ..." เขาสบถพึมพำ พลิกตัวไปมา "ทำไมต้องไปทำแบบนั้นวะ"

เขาโกรธตัวเองที่เผลอไผลไปกับเกมของเด็กนั่น แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆ แล้วเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... เขาชอบกลิ่นนั้น

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น เขมทัตดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที เขาจำได้ว่าเขาล็อคประตูแล้วนี่นา? หรือเขาลืม? "ใคร?" (ถามไปงั้น ทั้งห้องก็มีอยู่แค่สองคน)

"พริกเองค่ะ... เอาเสื้อมาคืน" เสียงหวานดังลอดเข้ามา

เขมทัตถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ตั้งใจจะรับเสื้อแล้วไล่เธอกลับไปนอน แต่ทันทีที่บานประตูเปิดออก เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดมหันต์... อีกแล้ว

พริกหวานยืนกอดเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาไว้แนบอก... แต่ชุดที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ มันร้ายกาจกว่าเมื่อเช้าหลายเท่า มันคือชุดนอนผ้าลูกไม้สีดำซีทรู! ความบางเบาของเนื้อผ้าแทบจะปิดบังผิวขาวจัดของเธอไม่ได้เลย สายเดี่ยวเส้นเล็กจิ๋วรั้งอยู่บนไหล่เนียน และความยาวของชุดก็สั้นจนแทบจะเรียกว่าเสื้อตัวยาวมากกว่าชุดกระโปรง

"ซัก... เสร็จแล้วเหรอ?" เขมทัตถามเสียงตะกุกตะกาก พยายามมองแค่เสื้อเชิ้ตในมือเธอ "ซักแล้วค่ะ อบแห้งแล้ว รีดให้ด้วยน้า..." เธอยื่นเสื้อให้เขายิ้มๆ

เขมทัตรับเสื้อมา "ขอบใจ... ไปนอนได้แล้ว" เขากำลังจะปิดประตูใส่หน้าเธอ แต่เท้าเล็กๆ ที่ขาวผ่องกลับยื่นมาขัดไว้ที่ธรณีประตู

"เดี๋ยวก่อนสิคะ..." พริกหวานช้อนตามองเขาด้วยแววตาเว้าวอน "ห้องพริกแอร์เสียน่ะค่ะ... มันร้อน นอนไม่หลับเลย"

"แอร์เสีย?" เขมทัตเลิกคิ้ว "คอนโดนี้ระบบเซ็นทรัล แอร์จะเสียห้องเดียวได้ยังไง?" "ไม่รู้สิคะ... แต่มันร้อนจริงๆ นะ หรือว่า..." เธอขยับตัวเบียดแทรกเข้ามาในห้องนอนเขาอย่างถือวิสาสะ เดินนวยนาดผ่านหน้าเขาไปที่เตียงกว้าง "หรือว่าพริกร้อนเพราะอย่างอื่นก็ไม่รู้"

"พริกหวาน! ออกไปเดี๋ยวนี้" เขมทัตเดินตามมาคว้าแขนเธอไว้ แต่หญิงสาวกลับหมุนตัวกลับมาหา ใช้จังหวะที่เขาไม่ทันระวัง ผลักอกเขาเบาๆ จนเขมทัตที่ยืนไม่มั่นคงเซถอยหลังไปนั่งลงบนขอบเตียง

พริกหวานไม่รอช้า เธอก้าวเข้ามาแทรกหว่างขาเขาทันที วางมือสองข้างลงบนไหล่กว้าง กักขังนายน้ำแข็งไว้ด้วยเรือนร่างอันเย้ายวน

"เมื่อกี้... พี่แกล้งพริกก่อนนะ" เธอกระซิบ โน้มหน้าลงมาหาเขาที่นั่งเงยหน้ามองเธออยู่ "พี่ยังไม่ได้ทำอะไร..." "พี่ดมคอพริก..." เธอนิ้วเรียวไล้ไปตามสันกรามคมของเขา "ทำคนอื่นใจสั่นแล้วจะหนีไปนอนสบายใจเฉิบคนเดียวเหรอคะ? นิสัยไม่ดีเลย"

เขมทัตกลืนน้ำลาย กลิ่นกายหอมกรุ่นผสมกลิ่นสบู่เด็ก (ที่ขัดกับชุดลูกไม้เซ็กซี่อย่างแรง) ลอยมาแตะจมูกเขาอีกครั้ง "แล้วจะเอายังไง?" เขาถามเสียงพร่า มือหนาเริ่มกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายอารมณ์

พริกหวานยิ้มเจ้าเล่ห์ ค่อยๆ โน้มหน้าลงไป... จนจมูกโด่งรั้นของเธอแตะกับซอกคอแกร่งของเขา เธอลอกเลียนแบบสิ่งที่เขาทำเป๊ะๆ จมูกเล็กๆ ไล้ไปตามชีพจรที่เต้นแรงตรงต้นคอเขา สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของผู้ชายอย่างลึกซึ้ง

"อืม..." เขมทัตเผลอครางในลำคอ ร่างกายเกร็งไปทุกสัดส่วน

"หอมจัง..." เธอกระซิบชิดผิวเนื้อเขา ก่อนจะกดจูบเบาๆ ที่ลูกกระเดือกเขาหนึ่งที แล้วผละออกมาสบตา แววตาของเธอพราวระยับและเต็มไปด้วยชัยชนะ

"หายกันแล้วนะคะ... คืนนี้ฝันดีนะพี่ชาย" พริกหวานผละตัวออก เดินบิดสะโพกออกจากห้องไป ทิ้งให้เขมทัตนั่งอ้าปากค้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก

ประตูห้องปิดลงแล้ว... แต่เขมทัตมั่นใจว่าคืนนี้ เขาคงไม่ได้นอนแน่นอน!