ตอนที่ 5: บทลงโทษของนายน้ำแข็ง

ตอนที่ 5: บทลงโทษของนายน้ำแข็ง

ประตูเพนท์เฮาส์ถูกเปิดออกอย่างแรงกว่าปกติเล็กน้อย บ่งบอกอารมณ์ของเจ้าของห้อง เขมทัตก้าวเข้ามาในห้องโถงที่เปิดไฟสลัว นาฬิกาบอกเวลาสองทุ่ม เขาไม่ได้กลับดึกอย่างที่คิด... เพราะความร้อนรุ่มในใจมันสั่งให้เขารีบกลับมาจัดการ 'ตัวต้นเหตุ'

และตัวต้นเหตุก็กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรดของเขา... ในสภาพที่ทำให้สติเขาแทบขาดผึงอีกรอบ พริกหวานยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตัวนั้น กระดุมถูกปลดเพิ่มอีกเม็ดจนเห็นเนินอกชัดเจนขึ้น เธอนอนคว่ำหน้าอ่านนิตยสาร ขาเรียวสวยพับขึ้นลงเล่นไปมา ชายเสื้อเลิกขึ้นจนเห็นแก้มก้นวับๆ แวมๆ

"กลับมาแล้วเหรอคะพี่เขม..." เธอหันมาส่งยิ้มหวาน แต่รอยยิ้มนั้นค่อยๆ เจื่อนลงเมื่อเห็นสายตาที่ 'ไม่ปกติ' ของชายหนุ่ม

เขมทัตไม่ตอบ เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออก โยนมันพาดไว้กับพนักเก้าอี้ แล้วค่อยๆ ปลดเนคไทที่เธอผูกให้เมื่อเช้าออกอย่างเชื่องช้า... สายตาคมกริบจ้องมองเธอไม่วางตา ราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ

"พ...พี่เขม?" พริกหวานเริ่มรู้สึกถึงรังสีอันตราย เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ทำไมทำหน้าดุจัง โกรธเรื่องรูปเหรอคะ? พริกแค่หยอกเล..."

ปึก!

เธอพูดไม่ทันจบ เขมทัตก็ก้าวประชิดตัวแล้ววางมือหนาลงบนพนักโซฟา คร่อมร่างเล็กไว้ในวงแขนแกร่ง กักขังเธอไว้กับมุมโซฟาจนขยับหนีไปไหนไม่ได้

"สนุกมากไหม?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำ ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน "ก...ก็..." พริกหวานใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะสายตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น ตอนนี้มันกำลังลุกโชนไปด้วยไฟบางอย่างที่เธอเป็นคนจุดเอง "ก็พี่เขมอยากเมินพริกก่อนทำไมล่ะ"

"พี่ไปทำงาน" เขาสวนกลับ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเธอ "แต่เธอ... ส่งรูปยั่วโมโหพี่กลางที่ประชุม รู้ไหมว่าพี่ต้องใช้ความอดทนขนาดไหนที่จะไม่ลุกออกมาลากตัวเธอเดี๋ยวนั้น"

"งั้นตอนนี้ก็... ไม่ต้องทนแล้วสิคะ" ถึงจะตกใจ แต่เสือสาวอย่างพริกหวานก็ไม่ยอมสิ้นลาย เธอยกแขนขึ้นคล้องคอเขาอย่างท้าทาย นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่ท้ายทอยเขา "จะทำโทษเด็กดื้อเหรอคะคุณบอส?"

เขมทัตกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจจนพริกหวานต้องกลืนน้ำลาย เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาเลื่อนลงไปที่เอวคอดกิ่วภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง บีบเฟ้นเบาๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรั้งร่างเธอให้เบียดชิดกับเขาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

"ใช่... พี่จะทำโทษ" เขากระซิบชิดใบหู ขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ จนหญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว "และจำใส่หัวไว้เลยนะพริกหวาน..."

เขาผละออกมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาจริงจังและดุดัน "ถ้าคิดจะเล่นกับไฟ อย่าร้องไห้ตอนที่โดนไฟลวก... เพราะพี่ไม่ใช่ก้อนน้ำแข็งที่เธอจะละลายเล่นได้ฟรีๆ"

พริกหวานตัวแข็งทื่อ ร้อนวูบไปทั้งหน้าเมื่อเจอรุกกลับแบบถึงพริกถึงขิง เขมทัตมองปฏิกิริยาตื่นๆ ของเธอด้วยความพอใจ ก่อนจะก้มลง...

ไม่ใช่ที่ริมฝีปาก แต่เป็นที่ซอกคอขาวเนียน เขาฝังจมูกสูดดมความหอมอย่างเอาแต่ใจหนึ่งทีแรงๆ แล้วผละออกทันที ทิ้งให้เธอนั่งหน้าแดงหอบหายใจระทวยอยู่ตรงนั้น

"ไปเปลี่ยนชุด ซักเสื้อมาคืนพี่ด้วย... เดี๋ยวนี้" สั่งจบเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าห้องนอนไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้พริกหวานนั่งกุมอกที่เต้นโครมครามมองตามตาค้าง

โอเค... ยกนี้พี่เขมชนะ แต่ฝากไว้ก่อนเถอะ! เกมมันเพิ่งจะเริ่ม!