ตอนที่ 17 หมูป่าเซ่อซ่า และเมียขาโหด

หลังจากที่ทั้งสองสหายกินข้าวกันจนอิ่มแล้ว ก็เตรียมตัวเข้าป่า เหลือเวลาอีกหลายชั่วยามกว่าจะมืด เฉิงคุณจึงคิดว่าจะชวนสหายเข้าป่าไปเสี่ยงโชคเสียหน่อย หากว่าโชคดีเจอไก่ หรือกระต่ายป่า จะได้เอากลับมาให้ลี่ถิงทำมื้อเย็น เมื่อลี่ถิงเห็นว่าสามีและสหายกำลังจะเข้าไปในป่า นางจึงขอไปด้วยเผื่อจะได้ผักป่ามาเพิ่มเป็นอาหารในมื้อเย็น

“ท่านพี่จะไปไหนกันเจ้าคะ”

“พี่กับเซียวอี้จะเข้าป่าเสียหน่อยเผื่อจะได้ไก่หรือกระต่ายป่าเอามาให้เจ้าทำมื้อเย็น”

“ข้าจะไปด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะไปดูว่ามีผักป่าอะไรที่พอจะเก็บกลับมาทำอาหารได้บ้าง”

“จริง ๆ พี่เก็บมาให้เจ้าก็ได้ไม่ต้องไปหรอก แต่ถ้าอยากจะไปพี่ก็ ไม่ขัด”

“ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ น้องรองกับน้องเล็กอยู่บ้านดูแลบ้านกับ ต้าหวังให้ดี รู้หรือไม่”

“ขอรับพี่สะใภ้”

“อาคุณ ต้าหวังนี่ใครหรือ”

“ลาบ้านข้าเอง มันชื่อต้าหวัง”

“เอ่อ อ่อ ๆๆ ข้าก็นึกว่ามีคนมาอยู่กับพวกเจ้าเพิ่ม”

“ไม่มีใครมาอยู่เพิ่มหรอก ถิงเอ๋อร์ตัวคนเดียวไม่เหลือญาติแล้ว”

“แต่เมียของเจ้าทำอาหารอร่อยมากเลย พรุ่งนี้ข้าจะมากินอีกนะ ฮ่า ๆ”

“แล้วแต่เจ้าเถอะ ถ้าหากไม่ละอายใจก็มาเถอะ”

“ไปกันหรือยังเจ้าคะท่านพี่ ข้าเตรียมของเสร็จแล้ว”

“อืม ไปกันเถอะ ส่งเสียมมาให้พี่พี่จะถือให้เอง”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าถือเองดีกว่าเผื่อว่าเวลาจะใช้ จะได้สามารถใช้ได้เลย”

“นี่ ๆ พวกเจ้า ยังมีข้าอยู่นะ สนใจข้าด้วย อย่ามาทำเป็นเหมือนข้าไม่มีตัวตนจะได้หรือไม่”

“พูดมากนักนะ น่ารำคาญเสียจริง ทำไม อิจฉาข้า?”

“ใครจะไปอิจฉาเจ้ากัน รีบ ๆ เดินเลยเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านมืดค่ำกันพอดี”

ทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปเรื่อย ลี่ถิงเดินถือเสียมและขุดผักป่าที่นางพบเจอระหว่างทางไปด้วย ส่วนสองสหายก็สอดส่ายสายตามองหาไก่ป่าและกระต่ายป่าไปเรื่อย ๆ ทั้งสามคนยังเดินหาของป่าไปเรื่อย ๆ ในระหว่างที่ทั้งสามคนนั่งลงช่วยกันขุดผักป่าอยู่นั้น ไม่รู้ว่าหมูป่าตัวนั้นเซ่อซ่าหรือว่า ตาบอดกันแน่ มันวิ่งมาด้วยความเร็วและชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างของลี่ถิง ด้วยความเร็วที่วิ่งมาทำให้หมูป่ากระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วป่า

ลี่ถิงเองก็ตกใจมาก เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาขุดหาผักป่าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย เฉิงคุณกับเซียวอี้เองก็ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และมองหาต้นตอของเสียงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ลี่ถิงที่อยู่ใกล้กับต้นไม้และหมูป่านั้น ได้สติขึ้นมาก่อน ลี่ถิงวิ่งเข้าไปเอาเสียมในมือทุบหมูป่าเพราะกลัวมันจะลุกขึ้นมาได้เสียก่อน ส่วนเจ้าหมูเคราะห์ร้ายที่กำลังมึนงงอยู่จากการกระแทกกับต้นไม้ แต่ตอนนี้มันก็ต้องมาโดนนางมนุษย์ผู้นี้ทุบตีเข้าที่จุดเดิมกับที่ชนต้นไม้ ทำให้มันไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

แล้วในที่สุดเจ้าหมูเซ่อซ่าตาบอดตัวนั้นก็สิ้นใจไปด้วยเสียมในมือของลี่ถิง ส่วนสามีและสหายนั้นยืนอ้าปากตาค้างกับการกระทำของนาง จนเมื่อนางแน่ใจแล้วว่าหมูป่าไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก นางจึงได้นั่งลงข้าง ๆ ตัว หมูป่าอย่างหมดแรง เมื่อเสียมในมือเมียหล่นลงพื้นเฉิงคุณจึงได้รีบวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับถามไถ่อย่างเป็นห่วง

“ถิงเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือไม่ เสียงดังเมื่อสักครู่หมูป่าชนเจ้าหรือ ยืนไหวหรือไม่”

“ท่านพี่ ข้าไม่ได้เป็นไรข้าแค่เหนื่อย ท่านดูสิเนี่ยมือข้าพองหมดแล้ว เจ้าหมูโง่เง่านี่ ไม่รู้วิ่งมาจากไหน มันชนเข้ากับต้นไม้ข้าง ๆ ที่ข้ากำลังขุดผักป่าอยู่พอดี ข้าได้ยินเสียงดังก็เลยหันไปดูข้าตกใจมากเลย แต่รู้ตัวอีกทีข้าก็เป็นอย่างที่ท่านเห็นนั่นแหละเจ้าค่ะ”

“เอ่อ ต่อไปถ้าพี่ทำให้เจ้าตกใจ เจ้าจะทุบพี่จนตายเหมือนหมูตัวนี้หรือไม่”

“ฮ่า ๆ โอ๊ย อาคุณเจ้าถามบ้าอะไรออกมา นี่เจ้ากลัวเมียจะทุบเจ้าขนาดนั้นหรือ แค่ทำให้นางตกใจนางไม่ทุบเจ้าหรอก แต่ถ้าหากเจ้ากล้า ข่มเหงน้ำใจนางทำให้นางเสียใจล่ะก็ไม่แน่ อาจจะเละกว่าหมูตัวนี้ก็ได้”

“นี่ เซียวอี้ ถ้าหากเจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเจ้าเป็นใบ้หรอกนะ จะกวนน้ำให้ขุ่นทำไม ใครจะไปทำแบบนั้นกัน”

“ท่านพี่หยุดทะเลาะกันเจ้าค่ะ จะทำยังไงกับหมูนี่ ท่านสองคนช่วยกันหามไหวหรือไม่”

“ไหว ๆ เซียวอี้เจ้าไปตัดไม้มา ข้าจะไปหาเถาวัลย์มามัดขาหมูนี่ติดกันจะได้ใช้ไม้สอดและหามออกไป”

“ได้ เอามีดมาให้ข้า ส่วนเจ้าเอามีดเล่มเล็กนี้ไป”

ส่วนลี่ถิงนั้นนางนั่งอยู่อย่างนั้นด้วยความเหนื่อยอ่อน เวลาผ่านไปประมาณ 1 เค่อคนทั้งคู่ก็กลับมาพร้อมสิ่งของที่ตัวเองไปหามา เฉิงคุณมัดขาหมูด้านหน้าติดกัน จากนั้นก็ไปมัดขาด้านหลังติดกันและใช้ไม้ที่เซียวอี้ไปตัดมาสอดเข้าตรงกลางระหว่างขาหมู จากนั้นทั้งสองก็ยกไม้ขึ้นและแบกเอาไว้บนบ่า ลี่ถิงที่พักจนหายเหนื่อยแล้วก็เก็บผักป่าที่กระจัดกระจายออกจากตะกร้าใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิมและยกตะกร้าขึ้นสะพายหลังเดินออกจากป่าตามหลังสามีและสหายที่เดินนำหน้าไปก่อน

“อาคุณ เมียเจ้าตกใจได้น่ากลัวมาก แต่นางก็ได้สติเร็วมากเช่นกัน ไม่แน่ว่าหากนางไม่ไปทุบเจ้าหมูนี่ มันอาจจะลุกขึ้นแล้ววิ่งมาชนพวกเราก็ได้”

“นั่นสิ ตอนนั้นก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาขุดผักป่า ใครจะไปคิดว่าจะมีหมูป่าวิ่งมาเล่า”

“อืม ใช่ข้านี่ยังตกใจไม่หายเลย พอได้สติก็ต้องมาเสียสติอีกตอนเห็นเมียเจ้าเอาเสียมไปทุบหมูไม่หยุด”

“เดี๋ยวพอกลับถึงบ้านแล้ว เจ้ารอก่อนนะเดี๋ยวข้าไปส่ง จะได้แบ่งหมูไปกินด้วย ท่านป้าผอมมากเลย”

“อืม ขอบใจเจ้า งั้นข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน แต่เจ้าต้องบอกเมียเจ้าด้วยนะ ข้ากลัวเสียมในมือนาง”

“ฮ่า ๆ เจ้าบ้าไปแล้วหรือยังไง พูดจาไปเรื่อย ถึงแม้ว่าข้าจะไม่แบ่งให้เจ้าแต่นางจะต้องบอกข้าแบ่งให้เจ้าอยู่แล้ว ข้าเล่าให้นางฟังทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัว รวมถึงเรื่องของเจ้าด้วย”

“อืม เจ้าโชคดีมากจริง ๆ”

“ท่านพี่เซียวอี้ เดี๋ยวรอแบ่งเนื้อหมูกลับไปกินด้วยนะเจ้าคะ เดี๋ยวเอาปลาแดดเดียวกลับไปด้วย ข้าทำเอาไว้เยอะทีเดียว”

“ขอบใจเจ้ามาลี่ถิง พรุ่งนี้ต้องรบกวนเจ้าช่วยเลือกเครื่องประดับและผ้าให้ข้าด้วยนะ”

“ได้เจ้าค่ะ พรุ่งนี้ก็มากินมื้อเช้าที่นี่นะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ ขอบใจเจ้ามาก”

ทั้งสามใช้เวลาเดินออกมาจากป่า ประมาณ 3 เค่อ กลับมาถึงบ้านน้องชายทั้งสองที่รออยู่ก่อนแล้วรีบวิ่งมารับตะกร้าจากพี่สะใภ้ทันที จากนั้นก็รีบเอาน้ำดื่มมาให้ทั้งสามคนได้ดื่มกัน หลังจากดื่มน้ำและพักจนหายเหนื่อยแล้ว เฉิงคุณและเซียวอี้ก็นำหมูไปทำความสะอาด เฉิงคุณแบ่งหมูให้เซียวอี้ครึ่งตัว ลี่ถิงเอาปลาแดดเดียวที่นางทำเอาไว้ ใส่ลงในตะกร้านอกจากนี้นางยังตัดผักที่ปลูกเอาไว้ใส่ตะกร้าให้เขาเอากลับไปกินด้วย เมื่อจัดการกับซากหมูเรียบร้อยแล้ว เฉิงคุณก็เอาเกวียนออกเพื่อไปส่งสหายที่บ้าน

หลังจากที่เฉิงคุณไปส่งเซียวอี้ที่บ้าน ลี่ถิงก็เข้าครัวทำอาหารเย็นทันที โดยมีน้องชายทั้งสองคอยช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆ เพราะตอนนี้อากาศร้อน ลี่ถิงกลัวว่าเนื้อหมูของนางจะมีกลิ่นนางจึงจัดการแยกเนื้อออกเป็น กอง ๆ ส่วนของซี่โครง ส่วนของกระดูกรวมถึงเครื่องในต่าง ๆ เมื่อล้างทำความสะอาดเสร็จแล้วนางเอาเครื่องในคลุกเกลือแล้วใส่ไหเก็บเอาไว้ ส่วนเนื้อนางจะนำมาหมักทำเนื้อเค็มและเนื้อตากแห้ง ส่วนที่เป็นขานางจะหมักเครื่องเทศแล้วค่อยนำไปรมควัน รวมถึงปลาตากแห้งด้วยนำมารมควันซ้ำ อีกทีจะเก็บได้นานขึ้น

หมูตัวใหญ่นี้มีมันหมูมากทีเดียว ส่วนของมันหมูและหนังหมูนางจะเจียวทำน้ำมันหมูใส่ไหเอาไว้และหนังหมูจะทำเป็นแคปหมู ส่วนกากหมูที่ได้จากการเจียวน้ำมัน นางจะนำมาทำผัดกับกะหล่ำปลีทำไส้ซาลาเปา อาหารเย็นวันนี้ลี่ถิงทำหมูทอดเกลือ สามชั้นตุ๋นและปลาแดดเดียวทอด เมื่ออาหารทุกอย่างทำเสร็จสามีของนางก็กลับมาพอดี

“ถิงเอ๋อร์เจ้าทำอะไรกิน กลิ่นหอมออกไปถึงข้างนอกเลย”

“หมูทอดเกลือ ปลาแดดเดียวทอด และสามชั้นตุ๋นเจ้าค่ะ ท่านพี่ไปล้างหน้าล้างตาก่อนหรือจะอาบน้ำเลยก็ได้เจ้าค่ะ จะได้มากินข้าวกัน”

“พี่ล้างแค่มือก่อน ยังต้องช่วยเจ้าจัดการกับหมูอีก”

“เจ้าค่ะ น้องรอง น้องเล็ก ไปล้างมือมากินข้าวได้แล้ว”

“ขอรับพี่สะใภ้ ข้าหิวจะแย่แล้วขอรับ”

“หิวก็รีบ ๆ ไปล้างมือเร็วเข้า หลังจากกินเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำแล้วมาฝึกคัดตัวอักษร เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับ”

ถึงแม้ว่าบ้านของพวกเขาจะหลังเล็ก เรียกว่าบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำเรียกมันว่ากระท่อมคงจะเหมาะสมกว่า แต่บรรยากาศในบ้านกลับเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น และความเอื้ออาทรซึ่งกันและกันมันเป็นความสุขที่ เฉิงคุณต้องการมาตลอด ถึงแม้จะอดเสียดายไม่ได้หากท่านพ่อท่านแม่ยังอยู่ด้วยก็คงดี แต่ถ้าหากครอบครัวของเขาไม่เกิดเหตุการณ์พลิกผันเขาคงมิวายได้ตบแต่งกับสตรีน่ารังเกียจเช่นอันหนิงฮวาเข้ามาแน่ ๆ ในความโชคร้ายนับว่ายังมีความโชคดีอยู่บ้าง และความโชคดีของทั้งชีวิตเขาคือการได้ลี่ถิง มาเป็นภรรยา

“ถิงเอ๋อร์เจ้าจะทำยังไงกับหมูครึ่งตัวนี้”

“ท่านพี่ช่วยแยกส่วนที่เป็นมันออกมาให้ข้าก่อนข้าจะเจียวทำน้ำมันเก็บเอาไว้ จากนั้นก็แยกเนื้อเอาไว้อีกกอง และกระดูกอีกกองส่วนของขาหมูข้าจะหมักแล้วค่อยนำมารมควันเจ้าค่ะ จะได้เก็บได้นานไม่เน่าเสีย ส่วนเนื้อข้าก็จะทำเนื้อตากแห้ง เนื้อเค็ม เก็บเอาไว้กิน”

“ได้ เจ้าว่ายังไงพี่ก็ว่าตามนั้น แล้วเนื้อส่วนนี้ล่ะ เจ้าแยกออกไว้จะนำไปทำอะไรหรือ”

“ข้าจะลองทำผงปรุงรสอาหารเจ้าค่ะท่านพี่”

“พี่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในเมื่อเจ้าบอกว่าดีพี่ก็ว่าดี ถ้าเจ้าจะทำพี่ก็จะช่วยเจ้าทำด้วย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่”

หลังจากพูดคุยกันจนเข้าใจแล้วทั้งสองคนช่วยกันทำงานกันขยันขันแข็ง จนเวลาล่วงเลยเข้าปลายยามซวี ทุกอย่างจึงได้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นทั้งคู่ก็แยกกันไปอาบน้ำและเข้านอนทันที แต่เฉิงคุณก็ยังแอบกินเต้าหู้เมียตัวเองอยู่เหมือนเดิม ลี่ถิงเองก็ชินกับการกระทำของเขาแล้วนางเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเดียวกัน วันนี้เป็นอีกวันที่รู้สึกเหนื่อยมาก แต่ก็เป็นวันที่มีความสุขมากเช่นกัน