๕ ให้มันจบ แม้ว่ามันจะเจ็บ (๓)

กระทั่งปัจจุบันที่คีรินเรียนจบปริญญาตรี สวมชุดครุยถ่ายรูปกับมารดาด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก จนเธอมองอยู่นานหลายนาทีค่อยละสายตาเพื่อตัดสินใจบางอย่าง มือบางกำเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อต้องคิดทบทวนว่าจะเอาเช่นไรกับเรื่องของคุณพิสมัย

หากปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ต่อไปคงไม่เป็นผลดีต่อท่าน คนเป็นสามีนับวันก็ยิ่งเกรี้ยวกราดมากกว่าเดิม ถ้ามีลูกชายมาอยู่ด้วยน่าจะดีกว่านี้

หรืออย่างน้อยควรให้คีรินรับทราบไว้...ก็คงจะดี

“โทรบอกดีไหมเนี่ย...ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อยเดี๋ยวเขาก็หาว่าจุ้นจ้านอีก” มองหน้าเขาแล้วก็พูดกับตัวเองคล้ายจะเป็นการน้อยใจเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่มองเธอในทางที่ดี ถอนหายใจเสียงเบาก่อนผินหน้ามองทางอื่นเมินเฉยรูปหนุ่มหล่อ

เริ่มทำความสะอาดบ้านให้ท่านอีกครั้ง ซักผ้าจนสะอาดหอมไปทั่วลานด้านหลัง เธอมีความสุขในการทำงานบ้านจนหลงลืมเวลาด้วยซ้ำ บอกมารดาจะมาไม่นานแต่เหมือนจะอยู่ที่เกือบสองชั่วโมงจึงต้องโทรบอกท่าน ยังดีที่งานไม่ยุ่งมากจึงบอกปลายสายขออยู่เป็นเพื่อนคุณป้า นึกห่วงกลัวสามีของท่านจะวกกลับมาสร้างบาดแผลไว้ทางร่างกายและจิตใจอีก

เธอคือผู้พิทักษ์จะคอยดูแลรักษาเอง...

“ป้าพิตื่นแล้วเหรอคะ เป็นยังไงบ้างปวดตรงไหนหรือเปล่า” ทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้วเตรียมอาหารเที่ยงเพื่อจะให้ท่านรับประทานก่อนพบท่านเดินออกมาข้างนอกพอดี จึงรีบตรงเข้าไปประคองเพื่อพามานั่งยังโต๊ะอาหาร

“ไม่ลูก ป้าสบายดี” ยิ้มเอ็นดูหลานสาวที่ห่วงตนขนาดนี้

ถ้าไม่ได้ร่างบางก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรเหมือนกัน ยังดีที่ดาราแก้วคอยแวะเวียนมาหาตลอด ถามไถ่ไม่เคยปล่อยห่างสักที

“เราไปทานข้าวกันดีไหมคะ หนูตักอาหารใส่จานไว้แล้ว” เป็นการบังคับไปในตัวแล้วยังพามาถึงห้องอาหารไม่อาจปฏิเสธได้ อีกทั้งมองกับข้าวตรงหน้าเริ่มหิวจึงได้ผงกศีรษะรับคำไม่เกี่ยงเหมือนในคราวแรก เกรงว่าอีกไม่นานท้องอาจจะร้องก็เป็นได้

“จ้ะ” อาหารหน้าตาน่ารับประทานเป็นอย่างมาก ตักเข้าปากคำเดียวก็ตักคำต่อมาไม่หยุดเล่นเอาแม่ครัวถึงกับยิ้มภูมิใจในเสน่ห์ปลายจวักของตัวเอง เป็นข้อดีที่มารดาถ่ายถอดมาให้แล้วเป็นไม้ตายที่หล่อนพิชิตใจคนอื่นมานักต่อนักแล้ว

แต่เสียดายที่ไม่สามารถเอาชนะใจใครบางคนได้ ทำกับข้าวให้เขากินหลายปีกลับไม่เคยถูกมองเห็นคุณค่าเลยสักครั้ง

สุดท้ายชายหนุ่มก็เลือกคนอื่นอยู่ดี...

“อร่อยใช่ไหมคะ หนูทำสุดฝีมือเลยนะ” ถามแววตาเป็นประกาย คุณพิสมัยพยักหน้าพร้อมเอ่ยชมไม่หยุดกับความแสนดีของอีกฝ่าย ทราบดีว่าหล่อนทำด้วยใจบริสุทธิ์ไม่มีเจตนาที่อื่นใดแอบแฝงเลยสักนิดจนนึกเสียดายอยู่เสมอยามมองดวงหน้าหวาน

ถ้าลูกชายของนางชอบดาราแก้วก็คงจะดี เราสองคนอาจได้เกี่ยวดองแล้วเป็นแม่ลูกกันทางกฎหมาย

แม่สามีที่เอ็นดูลูกสะใภ้สุดหัวใจ...

“อร่อยมาก ป้าเจริญอาหารก็เพราะหนูเลย ขอบคุณมากนะลูกที่มาหากันตลอด ถ้าไม่ได้หนูป้าก็คงแย่แล้วล่ะ”

“หนูจะมาทุกวันค่ะ หรือป้าพิไปอยู่กับหนูไหม” กระตือรือร้นเป็นอย่างมากเพราะไม่ต้องการให้ท่านอยู่ตามลำพัง กลัวสามีจะมาหาเรื่องแล้วถ้าเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงตอนเธอไม่อยู่ด้วยจะทำอย่างไร คิดกังวลซึ่งไม่ต่างจากท่านเลยสักนิด เพียงแต่คนอายุมากกว่าเก็บอาการเอาไว้เพื่อให้สาวน้อยสบายใจ

“ป้าอยู่ที่นี่แหละ ชินแล้ว...” ปฏิเสธเหมือนเดิมแล้วเธอก็พยายามจะโน้มน้าว พอดีกับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อนจึงขัดการสนทนาของเราสองคน

“คีรินโทรมาพอดีเลย...ฮัลโหล แม่กำลังทานข้าวอยู่ลูก” ชื่อของปลายสายทำเอาหล่อนชะงัก หยิบน้ำมาดื่มแล้วหลุบสายตามองโต๊ะอาหาร พลันหัวใจเต้นแรงขึ้นจากเมื่อครู่รู้ทันทีว่าตื่นเต้นมากเพียงใดแม้จะไม่เห็นหน้าชายหนุ่มก็ตาม

ผ่านมานานแค่ไหนคีรินก็ยังเป็นบุคคลที่เขย่าหัวใจของเธอได้เหมือนเดิม เป็นคนที่อันตรายซึ่งหล่อนควรหลีกเลี่ยงให้ไกล

เพราะอย่างไรคนที่เจ็บก็มีแค่ตนเหมือนเดิม...

คนรู้สึกมากกว่าย่อมพ่ายแพ้ให้แก่คนที่ไม่รู้สึกอะไรด้วยอยู่แล้ว ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบันเขาก็ชนะเธอ

เพราะคีรินไม่ได้รัก ส่วนเธอก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยน...

“หนูแก้วทำกับข้าวมาให้ ลูกทานอะไรหรือยังไม่ใช่ทำงานจนลืมทานข้าวล่ะ เดี๋ยวก็เป็นกระเพาะหรอก” ชื่อของหล่อนถูกเอ่ยออกมาทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้ง อยากรู้ว่าชายหนุ่มจะถามถึงตนหรือเปล่าแต่ดูเหมือนเขาจะแค่ฟังผ่านไม่ได้คิดจะถามหาเธอเลยด้วยซ้ำ

“แม่สบายดี”

“ครับ ตั้งใจทำงานนะลูก”

นั่งฟังบทสนทนาของสองแม่ลูกจนจบแล้วรับประทานอาหารเสียงเบา คุณพิสมัยวางสายแล้วก็อมยิ้มยามคิดถึงลูกชายเพียงคนเดียวที่หมั่นโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบตลอด หากไม่ติดเรื่องงานก็คงกลับบ้านบ่อยกว่านี้

“โทรมาถามตลอดแต่ไม่ยอมกลับมาบ้านสักที เฮ้อ ป้าเองก็คิดถึงลูกชายเหมือนกัน มีลูกกับเขาแค่คนเดียวก็ไปทำงานที่อื่นไม่ได้เจอกัน โทรหาทุกวันแต่มันก็ไม่เหมือนได้เจอหน้าตัวเป็นๆ หรอกจริงไหมลูก” ไม่ใช่เพียงแค่คนเป็นแม่ที่คิดถึง เธอเป็นคนอื่นยังคิดถึงเขาเหมือนกัน น่าเสียดายที่ชายหนุ่มไม่ยอมกลับบ้านทำให้เราไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีนับแต่เรียนจบ