๕ ให้มันจบ แม้ว่ามันจะเจ็บ (๑)

๕

ให้มันจบ

แม้ว่ามันจะเจ็บ

เธอกลายเป็นขาประจำของบ้านคุณพิสมัยไปโดยปริยาย ไม่ได้มาเพื่อทำคะแนนกับใครเหมือนในอดีตแต่นึกสงสารท่านที่ต้องอยู่บ้านลำพัง เจ้าของบ้านคิดจะเปิดรับแม่บ้านคนใหม่แต่ก็กังวลว่าจะไม่ดีเหมือนคนเก่า จึงเป็นหล่อนที่แวะเวียนมาหาคอยทำอาหารแล้วก็ช่วยทำความสะอาดเล็กน้อยในช่วงที่ตัวเองว่างจากงาน

ความสดใสของดาราแก้วทำให้บ้านที่มืดมนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอนำดอกไม้ที่มารดาปลูกมาช่วยลงส่วนหลังบ้านของท่าน ทำอาหารเที่ยงรับประทานด้วยกันจนแววตาที่หมองหม่นของคุณพิสมัยกลับมาเป็นประกายอีกครั้ง

วันนี้เธอเตรียมวัตถุดิบเพื่อมาทำอาหารให้ท่านรับประทานโดยเฉพาะ เดินยิ้มแย้มเข้ามาในบ้านกำลังจะร้องทักแต่ก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อคุณพิสมัยกำลังถูกสามีทำร้ายร่างกายอย่างอุกอาจโดยไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ

เห็นมือหนาง้างสูงเพื่อเตรียมตบภรรยาก็รีบเรียกท่านเสียงดัง ทำให้ชายผู้นั้นชะงักมือเพื่อหันมามองคนมาใหม่ หญิงสาวไม่รอช้าเข้าไปแทรกกลางพร้อมกับประคองคุณป้าที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าให้ยืนหลบหลังตัวเอง พร้อมปกป้องเต็มที่ใบหน้าขึงขังมีเพียงอารมณ์กรุ่นโกรธในตอนนี้ ไม่คิดเหมือนกันว่าชายตรงหน้าจะกล้าทำร้ายร่างกายเมียของตน

แต่ดูจากรอยฟกช้ำที่ผ่านมาก็เข้าใจทันที จึงไม่อยากตั้งคำถามกับชายชั่วมากนัก

“ป้าพิ!” จับท่านให้อยู่ด้านหลังรับรู้ถึงแรงสั่นของหญิงวัยกลางคนได้เป็นอย่างดี มือบางกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ พร้อมจะวางมวยกับคนอายุมากกว่าและยังตัวโตกว่าอีกต่างหาก แม้ว่าตัวเองจะไม่เก่งการต่อสู้ก็ตาม

อย่างน้อยได้ช่วยเหลือคุณพิสมัยให้พ้นจากเงื้อมมือคนใจร้ายก็พอ

“ลุงทำบ้าอะไรเนี่ย รังแกผู้หญิงได้ยังไงเป็นคนหรือเปล่า ทำไมหน้าตัวเมียขนาดนี้” ด่าทอทันทีเพื่อเป็นการช่วยเหลือคุณป้าที่ตนให้ความเคารพรักมาตลอด ดวงตากลมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ เธอพร้อมจะปะทะได้ทุกเมื่อแม้ตัวเองจะเสียเปรียบก็ตาม

อยู่ในครอบครัวที่บุพการีรักใคร่ให้เกียรติกัน ปู่ย่าตายายก็ไม่เคยรุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง จึงทำให้เติบโตมากับความรักและมอบพลังงานที่ดีให้กับคนอยู่ใกล้เสมอ ยามเจอเรื่องไม่ยุติธรรมก็ไม่แปลกที่จะทวงความยุติธรรมให้ผู้อื่น

คราวนี้ก็เช่นเดียวกัน เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณพิสมัยหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ได้จริงสักที

“อ้าวอีเด็กนี่วอนแล้วนะมึง” โมโหตาขวางพร้อมเข้ามาทำร้ายร่างกายเด็กเมื่อวานซืนในความรู้สึกของท่านในทันที กลับถูกภรรยาตะโกนเสียงดังพร้อมเข้ามาจับมือหนาเอาไว้ถึงตัวเองจะไม่ค่อยมีแรงจนถูกสะบัดให้ล้มลงกับพื้น ก็ยังพยายามช่วยเหลือหญิงสาวสุดความสามารถ

“อย่า อย่าทำอะไรหลานเลยนะพี่” เว้าวอนทั้งน้ำเสียงและแววตาแต่คนฟังก็ดูจะไม่สนใจ ชี้หน้าดาราแก้วด้วยความโกรธเคืองที่ถูกด่า

“มึงดูปากมันสิ ปากดีแบบนี้ต้องตบสั่งสอน” ไม่รอช้าตรงเข้าไปหมายจะทำร้ายหญิงรุ่นลูก ซึ่งเธอก็ไม่กลัวเลยสักนิดเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากอีกฝ่าย อย่างไรก็คงไม่มีแรงมากเหมือนตอนสติสัมปชัญญะครบถ้วนหรอก เธอจึงคิดจะลองสู้ดูสักตั้งเพื่อให้เห็นว่าตนก็ไม่ยอมเหมือนกัน

ทว่าคนที่เป็นห่วงคือคุณพิสมัยไม่อยากให้หลานสาวโดนทำร้ายร่างกายโดยสามีของตน จึงรีบลุกยืนอย่างรวดเร็วพร้อมหยิบเงินออกจากกระเป๋าให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก แต่ไม่เคยทำหน้าที่นั้นเลยด้วยซ้ำเอาแต่ขลุกอยู่กับบ้านเล็กจนตอนนี้พวกเราคล้ายคนแปลกหน้าเข้าไปทุกที

“เอาเงินไป! แล้วจะไปไหนก็ไป” ตะโกนเสียงดังด้วยความโมโหปนหงุดหงิด ทั้งสงสารหลานสาวต้องมาพอเจอเรื่องเลวร้ายต่อหน้าต่อตา ไหนจะอับอายกับความอ่อนแอของตัวเองอีก แทบล้มทั้งยืนจนร่างบางรีบเข้ามาประคองท่านเอาไว้ เห็นใบหน้าซีดของคุณพิสมัยก็ยิ่งห่วงปนกังวลมากกว่าเดิม

ไม่คิดว่าคนเป็นสามีจะทำเช่นนี้กับภรรยาต่อหน้าบุคคลที่สามเช่นหล่อน ยิ่งคิดก็พาลให้โมโหมากกว่าเดิมแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร

เธอไม่ใช่คนในครอบครัวกลัวว่าจะยิ่งทำให้เรื่องราวบานปลายมากกว่าเดิม ที่ทำได้ตอนนี้คือคอยระวังไม่ให้คุณพิสมัยโดนทำร้ายซ้ำอีก

“แค่นี้ก็จบแล้ว” กำเงินไว้ในมือแล้วยิ้มกริ่มมีความสุข เดินออกจากห้องรับแขกของบ้านหลงเหลือไว้เพียงร่องรอยความเจ็บช้ำที่คนเป็นภรรยาต้องเผชิญอย่างหวาดผวาแทบจะตลอดเวลาด้วยซ้ำ มือบางประคองท่านมานั่งยังโซฟานุ่มด้วยความสงสาร ยังคงโกรธที่คุณป้าโดนทำร้ายไม่เลิก อารมณ์ค้างจากเมื่อครู่จนไม่สามารถลงได้ในเวลารวดเร็ว

เธอโกรธและโมโหชายผู้นั้นจนอยากไปฉีกอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นด้วยซ้ำ ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย มีอย่างที่ไหนทำร้ายผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาและแม่ของลูกได้ลงคอ

ตายไปตกนรกขุมลึกสุดแน่!