๔ ความสุขสร้างได้ ด้วยตัวเรา (๓)

“รีบทำให้ป้าพิเถอะเราน่ะ อย่าถามเยอะแยะนักเลย” คุณขวัญทิวาเห็นใบหน้าเจ้าของตลาดไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ จึงเลือกจะบอกลูกสาวแล้วอีกฝ่ายก็ยื่นเนื้อหมูให้รวดเร็ว ยังแถมเครื่องในให้อีกต่างหากจนท่านยิ้มเอ็นดู มาทีไรก็ได้ของแถมตลอด บอกกี่ครั้งว่าไม่เอาก็ยังให้เหมือนเดิม

“ค่ะแม่” หันมายิ้มแหยะให้มารดาเหมือนทราบว่าตัวเองปากไว

“ไปส่งป้าหน่อย” จังหวะที่คุณพิสมัยรับของแล้วเตรียมกลับบ้าน คนเป็นแม่รู้สึกไม่สบายใจทั้งยังมองเพื่อนรุ่นพี่สายตามีเพียงความกังวลก็รีบบอกลูกสาว

“หือ” เลิกคิ้วเหมือนไม่เข้าใจ

“ไปเถอะ” พอโดนบอกอีกรอบจึงได้พยักหน้าทำตามรวดเร็ว หันไปล้างมือครู่เดียวก็รีบวิ่งตามเจ้าของตลาดไป แต่ไม่วายหันมาบอกมารดาของตนที่ยืนอยู่หน้าเขียงคนเดียว เกรงว่าถ้าปล่อยแม่ไว้คนเดียวแล้วพ่อทราบคนที่แย่อาจเป็นตน

รักเมียห่วงเมียขนาดนั้น ที่ให้ลูกสาวกลับมาทำงานอยู่บ้านก็เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระภรรยาสุดที่รัก ถึงคุณชานนท์จะรักลูกมากแค่ไหน แต่ก็ให้เมียเป็นที่หนึ่งในดวงใจเพียงคนเดียว

“หนูจะรีบกลับมานะ” ส่งยิ้มให้ท่านแล้วรีบเดินแกมวิ่งตามคุณพิสมัย

“ป้าพิไปกันค่ะ” แย่งของในมือของคุณป้ามาถือเอาไว้เอง เห็นถึงความจริงใจของหญิงสาวก็ยอมโดยดี ความจริงก็อยากมีลูกสาวเหมือนกัน เสียดายที่ร่างกายอ่อนแอเกินไปจึงมีลูกแค่เพียงคนเดียว เคยคิดว่าถ้ามีลูกผู้หญิงไปเที่ยวหาของกินแล้วชวนแต่งตัวก็คงจะดีไม่น้อย

ยิ่งถ้าเหมือนดาราแก้วก็คงดีมากเลยล่ะ...

ตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ได้ลูกสาวแล้ว ก็เริ่มคิดว่าอยากได้สะใภ้เป็นหลานคนนี้แทน แม้ทราบดีว่าไม่อาจเป็นไปได้ก็ตาม

คีรินไม่ได้ชอบดาราแก้ว...

แล้วตอนนี้ก็มีความสุขในการทำงาน เรื่องกลับมาอยู่บ้านค่อนข้างห่างไกลจากความคิดของลูกชายเพียงคนเดียวพอสมควร ท่านจึงทำได้เพียงส่งความคิดถึงไปให้พร้อมกับบอกว่าตนสบายดี ซึ่งความจริงเหมือนจะห่างไกลจากคำว่าสบายมากพอสมควร

ระหว่างทางมาบ้านของคุณป้าก็ชวนท่านคุยไม่ให้เงียบเหงา เธอยังคงเป็นความสดใสให้คนรอบข้างได้เหมือนเคย จนตอนนี้ความรู้สึกด้านลบของท่านเริ่มลดลงแล้ว มีรอยยิ้มเข้ามาแทนที่กระทั่งมันเริ่มเลือนหายเมื่อหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าบ้าน

พบชายที่เดินสวนออกมาพอดีด้วยใบหน้าที่ไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ คล้ายจะเดินเข้ามาคุยกับภรรยาเพียงแต่หล่อนรีบเข้ามาขวางไว้เนื่องจากไม่ค่อยไว้ใจคนอายุมากกว่า เกรงว่าจะมาทำร้ายคุณป้าที่รีบหลบหลังเธอรวดเร็วทั้งยังผินหน้าหนีอีกต่างหาก

ดูก็รู้แล้วว่ามีเรื่องบางอย่างที่ไม่ค่อยสู้ดีเกิดขึ้นแน่นอน...

“ลุงกันต์สวัสดี...ลุงเป็นอะไรเหรอป้า ทำไมทำหน้าบึ้งตึงขนาดนั้นล่ะ” ยกมือไหว้ตามมารยาทแม้จะไม่ค่อยอยากทำก็ตาม แต่ท่านกลับเมินเฉยไม่แม้แต่จะรับไหว้ด้วยซ้ำ เดินหลีกหนีไปทางอื่นพร้อมตวัดสายตามองภรรยาอย่างไม่เป็นมิตร รับรู้ถึงความไม่ลงรอยของสามีภรรยามาตลอดแต่ไม่คิดว่าจะเป็นหนักถึงขั้นนี้

เข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณป้าจึงต้องใส่เสื้อผ้าเพื่ออำพรางร่างกายตลอดเวลา มือบางกำเข้าหากันแน่นแสร้งถามเหมือนไม่รู้เรื่องทั้งที่ความจริงมองออกหมดทุกอย่างด้วยซ้ำ

“ไม่มีอะไรหรอกลูก ขอบใจที่มาส่งป้านะ...” ยิ้มให้ด้วยความขอบคุณแล้วคิดจะเอื้อมมือไปหยิบข้าวของตนกลับคืน กลับช้ากว่าหลานสาวที่เดินเข้าไปในบ้านทำเป็นเหมือนบ้านของตัวเอง พูดเจื้อยแจ้วเพื่อให้ท่านคลายความกังวลในใจ

“หนูเข้าไปด้วยค่ะ เดี๋ยวจะทำกับข้าวไว้ให้ป้ากินดีกว่า เห็นแม่บอกว่าป้าพิให้แม่บ้านออกไปหมดแล้ว...ทำคนเดียวมันลำบากปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหนูเองนะคะ” เมื่อก่อนยังมีแม่ครัวและแม่บ้านอยู่เป็นเพื่อน

ต่างจากปัจจุบันที่ยอมให้ทั้งสองลาออกเพื่อไปอยู่กับครอบครัว นึกเหงาเหมือนกันเพราะสิ้นเดือนก็ต้องอยู่ลำพังแล้ว

ส่วนสามีไม่ต้องพูดถึง คงอยู่กับเมียน้อยไม่ยอมกลับบ้านหรอก ถึงจะกลับก็สร้างเรื่องราวให้ชวนปวดหัว

ที่สำคัญกว่านั้นคือเมาทีไรมักทำร้ายร่างกายตนตลอด...

“ขอบใจนะลูก ขอบใจมากจริงๆ หนูเป็นคนดีเหลือเกิน” ซาบซึ้งใจจนน้ำตาปริ่ม จับมือหลานสาวเดินเข้ามาในบ้านจนเธอต้องรีบพูดเพื่อเป็นการปลอบท่าน ตอนนี้จิตใจคุณพิสมัยอ่อนแอลงค่อนข้างมากพอสมควร เธอจึงอยากเป็นที่พึ่งพิงให้กับท่าน

“คนดีอะไรกันคะ แค่นี้เองเรื่องธรรมดา ป้านั่งรอเลยเดี๋ยวจะทยอยเอาอาหารออกมาเสิร์ฟเอง” กระชับของที่ถือแน่นกว่าเดิมพร้อมกับผายมือให้เจ้าของบ้านนั่งลงตรงโซฟา ทำงานครัวจนชินเสียแล้วไม่ว่าเมนูไหนก็จัดการได้หมด

เสน่ห์ปลายจวักของหล่อนใครชิมก็ต้องติดใจกันทั้งนั้น เป็นท่าไม้ตายของดาราแก้วก็ว่าได้

“ป้าช่วยไหม” นึกเกรงใจหลานจึงเอ่ยอาสาเอง เธอรีบปฏิเสธเพราอยากเป็นฝ่ายดูแลท่านเอง ที่มารดาให้เดินมาส่งคุณพิสมัยก็คงต้องการให้ทำแบบนี้ ซึ่งเธอเองเต็มใจเป็นอย่างมาก