๒ คนไม่ใช่ทำดีให้ตาย เขาก็ไม่รัก (๒)

พอจะได้ยินมาบ้างว่าหล่อนสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันเพียงแต่คนละคณะเท่านั้น ดวงหน้าหวานกับรอยยิ้มกว้างเหมือนเป็นภาพจำของดาราแก้วไปแล้ว ทั้งยังสองมือที่โบกให้เขาคล้ายตื่นเต้นก่อนหันมาสวัสดีคุณป้าที่สนิทสนมกันมานาน

“ป้าพิสวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้นอบน้อมเป็นปกติ ผมที่เคยสั้นเพียงติ่งหูตามกฎของโรงเรียนก็เริ่มยาวระต้นคอ ส่งผลให้ดวงหน้ามนดูหวานขึ้นกว่าเดิม ชุดที่สวมก็เป็นผู้ใหญ่ดูแปลกตาเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ทำให้คุณพิสมัยเอ็นดูเหมือนเดิม

“อ้าว มาได้ยังไงล่ะเนี่ย” ไม่คิดว่าจะเจอกันที่หอพัก ทราบดีว่าหลานสาวสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกับลูกชายของนาง แต่ยังไม่ได้ถามเรื่องที่พักระหว่างเรียน ไม่นึกว่าจะมาพบกันที่นี่ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริง

หรือบางทีอาจถูกกำหนดไว้แล้ว...

“หนูอยู่หอพักนี้เหมือนกันค่ะ ขนของแล้วก็จัดของเพิ่งเสร็จ...พ่อแม่เพิ่งกลับไปเมื่อกี้เลย” ชี้ไปยังหอพักขนาดสี่ชั้นที่แม่ลูกเพิ่งเดินออกมา คีรินยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าจ้องคนตัวเล็กกว่าคล้ายจับผิด

ไม่รู้ว่ามันคือความบังเอิญหรือเธอจงใจกันแน่ เขาไม่อยากเชื่อว่าจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เกิดขึ้น

เธอหลบตาเขาแล้วคุยกับคุณป้า ความจริงก็แอบสอบถามแม่บ้านของเขามาบ้างเรื่องที่พัก ทราบดีว่าเป็นเรื่องไม่สมควรแต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากอยู่ใกล้อีกฝ่าย ถึงไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแต่อยู่ห้องใกล้กันก็ยังดี

แม้จะคนละชั้นก็เถอะ...

“มีหนูอยู่ด้วยป้าก็สบายใจ ยังไงฝากดูแลคีรินด้วยนะ ถ้าเขาดื้อหรือทำตัวไม่ดีโทรมาบอกป้าเลยเดี๋ยวป้าจัดการให้เอง” วางมือบนบ่าของลูกชายแล้วฝากฝังเอาไว้กับหลานสาวที่ยิ้มกว้างเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง เธอผงกศีรษะเป็นตุ๊กตาสปริงต่างจากร่างหนาที่หันหน้าไปทางอื่นพร้อมถอนหายใจเสียงดังให้รู้เลยว่าเขาไม่ค่อยชอบใจกับคำของมารดา

เหมือนเป็นการเปิดทางให้หล่อนเข้ามาใกล้กัน แล้วก็เป็นเช่นนั้นเมื่อดาราแก้วขยับเข้ามาใกล้เขา จนชายหนุ่มเป็นฝ่ายถอยห่าง

การกระทำของเธอดูชัดเจนและตรงไปตรงมา เขารับรู้มาตลอดเพียงแต่ความรู้สึกของเราไม่ได้เป็นไปในทางเดียวกัน

“ค่ะ”

ก่อนที่เรื่องราวจะไปไกลมากกว่านี้เขาก็ตัดสินใจจับไหล่มารดาแล้วบังคับให้ท่านขึ้นบนรถซึ่งเปิดประตูรอไว้แล้ว กลัวทั้งสองพูดคุยกันยาวแล้วคนลำบากจะเป็นตน แค่อยู่หอพักเดียวกันก็ไม่รู้ว่าจะหาวิธีในการหลบเลี่ยงหล่อนได้อย่างไร

“แม่กลับเถอะ”

“แม่ไปก่อนนะ” ยิ้มให้ลูกชายแล้วโบกมือลาดาราแก้วที่ยืนส่งท่านอยู่ข้างร่างสูง เมื่อเจอกันแล้วก็ไม่ยอมกลับหรือถอยห่าง เธอคิดว่าจะใช้โอกาสนี้เพื่อเข้าใกล้เขามากกว่าเดิม ดีใจจนเนื้อสั่นไปหมดแต่ก็พยายามเก็บอาการ

ถึงความจริงจะเก็บอาการไม่อยู่ก็เถอะ...

แสดงออกทางสีหน้าแววตาหมดแล้วว่ามีความสุขมากเพียงไรยามได้อยู่กับคีริน หมายมั่นจะใช้เวลาสี่ปีให้คุ้มค่า เอาตำแหน่งแฟนสาวของเขามาครองให้ได้!

“ครับ” เขารับคำแล้วคิดจะปิดประตูให้แม่ กลับต้องชะงักเมื่อท่านหันมองร่างบางพร้อมคำฝากฝังที่เจ้าตัวเต็มใจรับเป็นอย่างยิ่ง

“ป้าฝากคีรินด้วยนะลูก”

“ค่ะป้าพิ ไว้ใจได้เลยเดี๋ยวหนูจะดูแลคีรินเอง” ดวงตาเป็นประกายแล้วโบกมือลาคนอายุมากกว่า ปิดประตูให้เสียงเบาก่อนมองรถยนต์ที่เคลื่อนออกจากหอพัก เหลือเพียงชายหญิงที่ยืนข้างกันก่อนคนตัวสูงจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปด้านในเมื่อรถของมารดาลับตา

ไม่รอช้ารีบเร่งฝีเท้าเพื่อตามให้ทัน ไม่สนใจว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไรกับตน รู้เพียงแค่ตอนนี้มีความสุขเป็นอย่างมาก

“ดีจังนายก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน จะบังเอิญอะไรขนาดนี้หรือต้องเรียกว่าพรหมลิขิตกันนะ บอกตามตรงว่าค่อนข้างเหลือเชื่อเหมือนกัน ไม่คิดว่าเราสองคนจะสอบติดที่เดียวกันแล้วยังได้อยู่หอพักเดียวกันอีกต่างหาก” ระหว่างทางก็พูดไม่หยุดเหมือนต้องการให้เขาคล้อยตามแต่ชายหนุ่มไม่เชื่อเลยสักนิด

เขาไม่อยากเข้าข้างตัวเองแต่ก็พอมองออกว่าหญิงสาวเลือกมหาวิทยาลัยตามตน หอพักก็คงไม่ต่างกันนักหรอก การกระทำของดาราแก้วที่ติดหนึบทำให้นึกรำคาญมากกว่าเดิม ปรายตามองหล่อนซึ่งก้าวขายาวเพื่อจะตามเขาให้ทัน คีรินจึงยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม

“รีบเดินไปไหน รอด้วยสิ” ทนไม่ไหวจนต้องคว้าแขนหนาเอาไว้ ก่อนถูกเขาแกะมือออกทันที