๒ คนไม่ใช่ทำดีให้ตาย เขาก็ไม่รัก (๑)

๒

คนไม่ใช่ทำดีให้ตาย

เขาก็ไม่รัก

เป็นครั้งแรกที่ได้ออกมาใช้ชีวิตลำพังในเมืองหลวงที่ตอนแรกไม่เคยคิดจะมาเรียนหรืออาศัยเลยสักนิดเมืองซึ่งมีพื้นที่จำกัดแต่ความเจริญด้านเศรษฐกิจกลับสูงจนผู้คนหลั่งไหลเข้ามาทำงานกระจุกตัวอยู่ที่นี่ ไม่เว้นแม้แต่การศึกษาที่เป็นอันดับต้นของประเทศ

เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน

อีกสี่ปีข้างหน้าหรืออาจจะนานกว่านั้นก็คงฝากชีวิตไว้ในเมืองศิวิไลซ์แห่งนี้ มั่นใจว่าตัวเองจะต้องเอาตัวรอดได้พร้อมทั้งหาเงินจากมันในช่วงเวลาที่ยังกอบโกยได้ ร่างกายยังแข็งแรงพร้อมทั้งใจก็ขยันขันแข็งมีความตื่นตัวกับวันข้างหน้าที่คิดว่าคงสดใสกว่าตอนนี้ที่เป็นอยู่

แม้ว่าครอบครัวของเขาจะร่ำรวยเป็นทุนเดิม แต่เงินส่วนนั้นเป็นของบุพการี เขาอยากหาเงินด้วยตัวเองมากกว่า จึงไม่แปลกที่ช่วงมัธยมศึกษาตอนปลายจะรับสอนพิเศษให้เด็กมอต้น ทั้งเป็นการหาเงินและทบทวนหนังสือไปในตัวด้วย

ธุรกิจของทางบ้านก็ช่วยเป็นครั้งคราวอย่างการเก็บเงินค่าแผงที่ตลาดของแม่ แล้วก็ไปช่วยกิจการก่อสร้างของพ่อที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก ทว่าเขาไม่ค่อยสนิทกับบิดาเท่าไหร่ คล้ายจะไม่ค่อยลงรอยกันจึงมีเพียงแม่เป็นตัวกลาง

เพราะเขารู้ว่าท่านมีบ้านเล็ก...ปล่อยแม่ให้หน้าชื่นอกตรมมาตลอด

เคยเอ่ยปากหลายครั้งก็ลงอีหรอบเดิมที่ทะเลาะกันหนักจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ แม่ร้องไห้หนักจนเขานึกสงสารจึงไม่พูดเรื่องนี้อีก พ่อก็เลือกจะไปอยู่อีกบ้านไม่ค่อยกลับ ซึ่งเขาคิดว่าดีแล้วจะได้ไม่ต้องเกิดเรื่องราววุ่นวายชวนปวดหัว

มีแค่ตนกับแม่ก็พอแล้ว...

จัดของเข้าห้องเรียบร้อยก็ถอนหายใจโล่งอก เขาสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับต้นของประเทศในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาวิศวกรรมโยธาเพื่ออนาคตข้างหน้าอาจไปสานต่อธุรกิจของบ้าน ไม่อย่างนั้นก็คงทำงานบริษัทต่างชาติน่าจะได้เงินเดือนเยอะพอสมควร วางแผนถึงอนาคตข้างหน้าไว้หมดแล้ว

“แน่ใจนะลูกว่าอยู่ได้” คนมาส่งมองรอบห้องก่อนหยุดสายตาไว้ที่ดวงหน้าหล่อ ซึ่งตนเลี้ยงมาแต่เล็กจนบัดนี้เติบใหญ่ สามารถใช้ชีวิตตามลำพังในเมืองหลวงได้แล้ว คนเป็นแม่น้ำตารื้นไม่อยากปล่อยมือจากลูกแต่ก็ทราบดีว่าอีกฝ่ายยังต้องเติบโต

การมาอยู่ที่นี่ก็เหมือนจำลองก่อนออกไปเผชิญโลกกว้างหลังเรียนจบ แต่ท่านก็อดไม่ได้ที่จะมองด้วยแววตาอ่อนแสง ลูบศีรษะลูกเพียงคนเดียวแล้วก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา บอกตัวเองซ้ำหลายรอบห้ามร้องไห้ กลัวว่าคีรินจะเป็นห่วงจึงต้องฝืนยิ้ม

ทว่าคนเป็นลูกก็ทราบดีว่ามารดาห่วง จึงยิ้มให้ท่านเพื่อยืนยันว่าตนสามารถอยู่ที่นี่ได้ ไม่เช่นนั้นคงเป็นห่วงจนไม่มีกระจิตกระใจจะทำอย่างอื่น

“อยู่ได้ครับ” ย้ำเสียงเข้ม

จากนั้นจึงปิดห้องพักของตัวเองเตรียมไปส่งแม่ด้านล่าง เขาเลือกเช่าห้องพักใกล้มหาวิทยาลัยที่สามารถนั่งมอเตอร์ไซค์ไปถึงหน้าคณะได้โดยไม่ต้องต่อรถหลายสาย ราคาค่อนข้างถูกกับขนาดห้องสามสิบหกตารางเมตร ไม่มีการกั้นห้องเพียงแค่จัดเป็นสัดส่วน

ความจริงเขาก็มีเงินสามารถอยู่คอนโดหรูได้สบาย แต่ไม่อยากรบกวนเงินของมารดามากนัก ค่าครองชีพในเมืองหลวงค่อนข้างแพง ส่วนไหนประหยัดค่าใช้จ่ายได้ก็อยากทำเพื่อแบ่งเบาภาระของคุณพิสมัย

“อยากได้อะไรก็โทรบอกแม่นะ อยากได้เงินเพิ่มหรือเงินไม่พอใช้ก็รีบบอก อย่าเก็บเงียบไว้คนเดียว...แม่จะพยายามมาหาบ่อยๆ” ตามโถงทางเดินไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่จึงใช้โอกาสนี้พูดคุยกับลูกชาย ยิ่งเป็นห่วงจนไม่อาจวางใจได้ ถ้าไม่ติดที่มีภาระเรื่องตลาดต้องดูแลคงได้มาเช่าบ้านอยู่กับบุตรชายไปแล้ว

ท่านกังวลไปหมดเพราะไม่เคยห่างกับคีรินเลยสักครั้ง เขาเองก็นึกห่วงแม่เช่นเดียวกัน เกรงว่าบิดาจะเข้ามาทำร้ายจึงกำชับคนที่บ้านให้ช่วยเป็นหูเป็นตาเรียบร้อยแล้ว

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเมื่อหมดรักทำไมไม่หย่าให้รู้แล้วรู้รอด จะทนอยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไร

เขาอยากถามแต่รู้ว่ามันอาจทำให้คุณพิสมัยเจ็บปวดจึงไม่กล้าเอ่ย ปล่อยให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ถ้ามันหนักจนท่านแบกไม่ไหวค่อยเข้าไปช่วยเหลือ

“ครับ” รับคำทันทีพร้อมพากันเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง ความจริงลิฟต์ก็มีแต่ห้องเขาอยู่ชั้นสองการเดินขึ้นลงจึงสะดวกกว่า

มาส่งท่านถึงหน้ารถยนต์ที่มีคนขับเปิดประตูรอแล้ว แต่เหมือนคุณพิสมัยจะยังไม่อยากห่างจากบุตรชายจึงไม่ยอมขึ้นรถสักที หันกลับมาหาคีรินเหมือนเดิมพร้อมกันจับมือหนาเอาไว้แน่น ขอบตาเริ่มแดงด้วยความคิดถึงทั้งยังห่วงว่าอีกฝ่ายจะใช้ชีวิตลำพังในเมืองหลวงได้หรือเปล่า ถ้าเพื่อนของอีกฝ่ายที่ท่านรู้จักอยู่ด้วยก็คงจะดี

ส่วนใหญ่เพื่อนลูกชายเรียนต่อมหาวิทยาลัยใกล้บ้านทั้งนั้น มีเพียงชายหนุ่มมาไกลอยู่คนเดียว แล้วเช่นนี้จะฝากฝังไว้ที่ใครได้

“ไม่เคยห่างกันขนาดนี้มาก่อน ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ” ถึงกระนั้นก็ต้องตัดใจบอกไป ยิ้มให้ลูกที่สูงกว่าตนไปมากโข ส่วนสูงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวจากตอนเด็กจนต้องเงยหน้าคุยกัน ไม่เสียแรงที่ให้ดื่มนมทุกคืนก่อนนอนแล้วยังสนับสนุนให้เล่นบาสเก็ตบอลกับโหนบาร์อีก

หล่อเหลาเอาการจนคนที่พบเจอชมไม่หยุด ก็มีเพียงเรื่องของคีรินที่ท่านจะเอาไปเล่าอย่างหน้าชื่นตาบานได้ว่าโชคดีที่มีลูกชายคนนี้

เพราะตนโชคร้ายเรื่องสามีไปแล้ว...ลูกชายจึงกลายเป็นเรื่องราวดีๆ ในชีวิตไปโดยปริยาย

“ครับแม่” ขณะที่ท่านกำลังจะก้าวขึ้นรถกลับมีเสียงทักทายดังจากด้านหลัง ทำให้ความสนใจถูกหันเหไปยังคนมาใหม่ คีรินก็ผินหน้ากลับมามองเช่นเดียวกัน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนเกิดร่องระหว่างคิ้วก่อนตีหน้านิ่งเช่นเดิม