๑ ดอกฟ้าไม่โน้มมา ก็จะปีนขึ้นไปเอง (๓)

อย่างน้อยเกรดเฉลี่ยก็ไม่ตก อยู่ในเกณฑ์พอรับได้ต่างจากน้องชายของตนซึ่งอยู่ระดับท็อปของชั้นเรียนเสมอ

“จ้า แม่คนเก่ง” ยิ้มหัวเราะระหว่างทำอาหาร ความสุขโอบล้อมพวกเราเอาไว้เมื่อได้รับความรักจากคนในครอบครัว ส่งผลให้ดาราแก้วกลายเป็นคนสดใสจากภายในไม่ต้องพยายามทำตัวให้สดชื่นเลยสักนิด เป็นที่รักของเพื่อนร่วมชั้นแล้วยังช่วยงานคุณครูเสมอหากมีโอกาส

คนที่น่ารักนิสัยดีขนาดนี้...ทำไมคีรินถึงไม่หันมองกันบ้างล่ะ!

ระยะทางจากบ้านของตนไปยังบ้านของชายในดวงใจไม่ไกลเท่าไหร่นัก ปั่นจักรยานเพียงครู่เดียวก็ถึงแล้ว บ้านชายหนุ่มอยู่หลังตลาดมีรั้วรอบขอบชิดชัดเจน ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออกเมื่อพบกับแม่บ้านที่ออกมาต้อนรับ เธอยกมือไหว้แล้วทักทายด้วยความคุ้นเคย ก่อนเดินจูงจักรยานไปตามทางเพื่อมุ่งสู่บ้านสองชั้นหลังคาทรงปั้นหยาซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

บ้านที่หล่อนสามารถเข้ามาได้ตลอดเพราะสนิทกับมารดาของเขา แต่ก็ไม่อยากรบกวนพื้นที่ของชายหนุ่มมากเท่าไหร่ รู้ดีว่าคีรินไม่ค่อยชอบให้คนอื่นรุกล้ำความเป็นส่วน จึงพยายามอยู่ในขอบเขตที่อีกฝ่ายวางเอาไว้

อีกไม่นานหรอกต้องชนะใจเขาได้แน่...

“ป้าพิคะ ป้าพิอยู่หรือเปล่าหนูเอากับข้าวมาส่งค่ะ” ร้องเรียกอยู่หน้าบ้านพร้อมกับตั้งขาจักรยานเอาไว้ เดินขึ้นบันไดหน้ามุขมายืนด้านหน้าไม่กล้าเข้าไปข้างในหากเจ้าของบ้านยังไม่ออกมา คนที่เปิดประตูให้เมื่อครู่ก็ไปทำงานในส่วนของตนเองแล้ว

เธอจึงร้องเรียกหาเจ้าของบ้านพร้อมถือปิ่นโตเอาไว้ในมือ หัวใจเต้นรัวยามเห็นคนที่เดินออกมาจากตัวบ้าน เป็นชายหนุ่มร่างสูงรูปหน้าหล่อเหลาอยู่ในชุดไปรเวทธรรมดาที่ยังเปล่งออร่าออกมาเหมือนเดิม ชอบจนไม่รู้จะพูดว่าอย่างไร

แค่เห็นหน้าก็ทำให้เธอสดชื่นขึ้นมาแล้ว...อยากเจอหน้าเขาทุกวันเลย

“สวัสดีคีริน...เราเอากับข้าวมาส่ง มีทั้งหมกหมูใส่ปลี ทอดกระดูกหมูแล้วก็ทอดมันปลากราย รับรองว่าอร่อยหมดทุกอย่าง เราเป็นลูกมือช่วยแม่ทำเอง” ยื่นปิ่นโตให้เขาซึ่งกลิ่นอาหารหอมกรุ่นโชยมาจนชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ตอนแรกคิดจะกินขนมปังกับนมเพราะในครัวไม่มีอาหารอย่างอื่นนอกจากไข่เจียวซึ่งเขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

แต่ดูเหมือนตอนนี้คงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่แล้ว มีกับข้าวมากมายมาเสิร์ฟในยามเช้าจนน้ำลายสอ

“ขอบคุณ” รับปิ่นโตมาถือไว้แล้วเดินเข้าไปด้านใน ไม่คิดจะสร้างบทสนทนากับคนที่อายุเท่ากัน เขาแก่เดือนกว่าจึงทำให้หญิงสาวแอบเผลอเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ในบางครั้ง อยากดูเป็นน้องบ้างแม้เขาจะมองอย่างไม่ชอบใจก็ตาม

“อ่ะ จะไปไหน” เดินตามทันทีแล้วถามขึ้น ยังมองเขาไม่หนำใจเลย อยากมองนานกว่านี้อีกหน่อยจึงพยายามหาเรื่องคุย

“เข้าบ้าน”

“เข้าด้วยสิ เราปั่นจักรยานมาทั้งเหนื่อยทั้งร้อนอยากดื่มน้ำเย็นชื่นใจสักขวด ขอเข้าไปดื่มน้ำหน่อยนะ” ข้ออ้างที่คิดว่าใช้ได้ทำให้ชายหนุ่มหันกลับมามอง เขานิ่งสักพักเหมือนใช้ความคิดก่อนพยักหน้าตกลงสร้างรอยยิ้มแก่หล่อนทันที

“อือ” เพียงแค่ประโยคเดียวที่เขาตอบในลำคอก็เรียกรอยยิ้มจากดาราแก้วได้แล้ว เธอมีความสุขเป็นอย่างมากเมื่อได้ใช้เวลาอยู่กับชายหนุ่มในยามวันหยุด ทั้งยังได้เห็นเขาสวมชุดธรรมดาที่ดูหล่อเหลาอีกต่างหาก

น่าเสียดายที่เธอยังต้องตัดผมสั้นตามกฎของโรงเรียน ถ้าไว้ผมยาวคงสวยหวานกว่านี้ ส่วนคีรินแม้จะอยู่ในทรงนักเรียนก็เรียกสายตาให้สาวๆ หันมองได้เสมอ

เขาหล่อขนาดนี้ใครบ้างจะไม่หลง...

“น้ำ” เข้ามาในครัวก็วางปิ่นโตลงบนโต๊ะพร้อมยื่นขวดน้ำดื่มให้หญิงสาวทันที เธอรับมาจากมือเขาพร้อมคิดในใจว่าจะไม่มีทางทิ้งขวดน้ำเป็นอันขาด ต้องเก็บไว้เป็นความทรงจำของเราสองคน แม้ความจริงจะมีเพียงเธอที่จำได้ก็ตาม

“ขอบคุณค่ะ” รับน้ำมาถือเอาไว้แล้วมองตามแผ่นหลังกว้างที่นำอาหารในปิ่นโตเทใส่จานอย่างระมัดระวัง ก่อนแม่บ้านจะเข้ามาให้ความช่วยเหลือ เขาจึงเดินออกมาข้างนอกโดยที่เธอเดินตามไม่ห่าง กอดขวดน้ำไม่ห่างกายเลยสักนิด

เขารับรู้ว่าเธอเดินตามแต่ไม่ได้พูดอะไรมาก เหลือบมองหญิงสาวแล้วนั่งลงยังโซฟารับแขกพร้อมกับหยิบหนังสือมาทำข้อสอบย้อนหลัง ทำราวกับว่าดาราแก้วไม่มีตัวตน เพราะให้ไล่ก็รู้ดีว่าหล่อนคงไม่ไปแล้วยังเป็นการชวนคุยอีก

ไม่ได้อยากคุยสักหน่อย อยากอยู่คนเดียวมากกว่า

“ทำอะไรอยู่เหรอ” หล่อนค่อยนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวก่อนถามเขาเพื่อเปิดประเด็นในการพูดคุย

“อ่านหนังสือ” ตอบอย่างขอไปที

“โห อ่านกองเป็นตั้งขนาดนี้กะจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีหน้าเลยหรือไง” ลองอ่านหน้าปกก็เห็นว่าเป็นหนังสือเตรียมสอบแต่ละวิชาที่ยังไม่ได้เรียนด้วยซ้ำ พวกเราเพิ่งอยู่มัธยมศึกษาปีที่สามแต่เขากลับข้ามไปอ่านของพี่มอหกแล้ว เผยอปากค้างด้วยความตกตะลึง

นี่เธอกำลังชอบหนุ่มรูปหล่อแสนฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ แล้วจะไล่ตามเขาทันหรือเปล่า

“ใช่ ต้องเตรียมตัวไว้” ความมุ่งมั่นฉายชัดจนเธอเผลอมองเสี้ยวหน้าคมอย่างหลงใหล ก่อนพยายามต่อบทสนทนาที่ดูเหมือนจะสามารถจบลงได้ทุกเมื่อ เพราะอีกฝ่ายค่อนข้างชัดเจนว่าไม่อยากคุยกับหล่อนเท่าไหร่