๑ ดอกฟ้าไม่โน้มมา ก็จะปีนขึ้นไปเอง (๒)

เริ่มทำอาหารช่วยมารดาจนเมนูแรกเสร็จเรียบร้อยตามด้วยเมนูสอง เธอได้กลิ่นหอมของอาหารก็ทนแทบไม่ไหว แอบเดินไปหยิบชามแล้วตักแกงไก่มาเพียงนิดเพื่อชิมรสชาติกับสัมผัสเนื้ออันอ่อนนุ่มของไก่บ้านที่แม่ไปซื้อมาจากตลาด ความอร่อยไม่ต้องพูดถึงเพราะคุณขวัญทิวามีความสามารถในด้านการทำอาหารอยู่แล้ว

อยากขอข้าวเหนียวมากินกับอาหารเสียแล้ว...

“น่ากินไปหมดเลย ขอกินเลยได้ไหม” อ้อนเสียงหวานแล้วกินต่อจนหมดชามเล็ก คนเป็นแม่เห็นอย่างนั้นก็รีบบอกให้ลูกทำอีกเมนูจะได้เสร็จเร็ว

“ไปทอดหมูให้แม่หน่อย” วางชามก่อนพยักหน้ารับทราบ เดินไปทอดเนื้อหมูซึ่งกลิ่นหอมฟุ้งทั่วบริเวณเรียกน้ำลายเป็นอย่างยิ่ง หมูที่หมักเอาไว้ถูกทอดจนหมดเป็นถาดสร้างความสงสัยแก่บุตรสาวเป็นอย่างมากจนต้องถาม

คิดว่าแม่จะทอดเพื่อเอาไปขายมากกว่ากินเอง เพราะถ้าให้กินทั้งครอบครัวอย่างไรก็คงไม่หมดหรอก ทำเยอะขนาดนี้แจกจ่ายคนทั้งหมู่บ้านยังได้เลย

“ทอดเยอะขนาดนี้บ้านเรากินหมดเหรอ หรือเอาไปให้ตายายด้วยไหม” หันมาถามแล้วแอบหยิบหมูทอดเข้าปาก

บ้านของมารดาอยู่ฝั่งตรงข้ามนี่เอง บางครั้งที่ต้องการความสงบก็แค่เดินไปเล่นบ้านของท่านที่อยู่ตรงข้ามกันไม่ต้องเดินทางไกลข้ามจังหวัดหรือประเทศ อ้อนปู่ย่าจนได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วก็ไปอ้อนตายายบ้าง กลายเป็นหลานรักไปโดยปริยาย โดยเฉพาะป้าเขมิกาที่เป็นพี่สาวของแม่ซึ่งรักและตามใจหล่อนเป็นอย่างมาก

“เอาไปสิ แล้วก็เอาไปให้บ้านป้าพิสมัยด้วยนะ” ชื่อของบุคคลที่สามทำให้เธอตื่นตัวในทันที ความอยากอาหารหมดไปเหลือเพียงความตื่นเต้นเมื่อจะได้พบดวงหน้าหล่อของชายหนุ่มที่ตนชื่นชอบ หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมตอบรับอย่างขยันขันแข็ง

“ไป! ไปตอนนี้เลยไหม” กำลังจะเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จะโผล่ไปให้เขาเห็นในสภาพชุดนอนเสื้อขาดกับหน้าตาที่สดยิ่งกว่าปลาในตลาดไม่ได้

“ยังไม่เสร็จเลยจะรีบไปไหนล่ะ” เรียกเพื่อรั้งเอาไว้จนหญิงสาวต้องหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากห้องครัว

“ก็กลัวไม่ทันไง แม่จะให้เตรียมอะไรไปบ้าง แบ่งไปให้บ้านป้าพิทุกอย่างเลยไหม หนูว่าทำเพิ่มดีกว่าเดี๋ยวไม่อิ่ม” พูดจบก็รีบเปิดตู้เย็นเพื่อทำเมนูที่ชายหนุ่มชอบ เธอไปถามจากแม่ของเขามาเรียบร้อยแล้วจึงทราบว่าอีกฝ่ายชอบทอดกระดูกหมูเป็นอย่างมาก สามารถกินได้ไม่เบื่อจึงต้องใช้เสน่ห์ปลายจวักให้เป็นประโยชน์เสียหน่อย

ป้าพิหรือคุณพิสมัย ศิริภิญโญเป็นมารดาของคีริน ทั้งยังเป็นเจ้าของตลาดที่แม่เธอไปขายของมาหลายสิบปี จนกลายเป็นความสนิทสนมนับถือกันเหมือนพี่น้องไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะสามารถเข้าออกบ้านเขาได้อย่างอิสระเหรอ

เสียดายอย่างเดียวคือชายหนุ่มไม่คล้อยตามกันเลย...

ไม่ให้ความสนิทสนมกันสักนิด เหินห่างอย่างไรก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมจนเริ่มท้อ แต่ก็ไม่คิดถอยเป็นอันขาด

ชอบไปแล้วก็ต้องเดินหน้าอย่างเดียว!

“เรานี่มันเหลือเกินจริงๆ ไม่คิดรักษาท่าทีเลยหรือไง” ส่ายหน้าระอาปนเอ็นดูลูกสาวที่แสดงออกหมดทุกความรู้สึก ไม่ปิดบังหรือสงวนอาการเอาไว้ ยิ่งตอนได้เจอหน้าคีรินก็ยิ้มกว้างขยับเข้าไปใกล้ ไม่ได้ดูเลยว่าฝ่ายชายพยายามขยับออกห่าง

ดาราแก้วแสดงความจริงใจออกมาอย่างเต็มที่ จนนึกกลัวว่าถ้าวันข้างหน้าความรักไม่เป็นดั่งหวัง ลูกของนางจะแตกสลายมากเพียงใด

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ขอเพียงหันมาก็จะเจอแม่คนนี้อยู่ข้างหลังเสมอ...

“รักษาทำไมล่ะแม่ หนูชอบก็ต้องแสดงออกให้รู้ว่าชอบเผื่อเขาจะหันมาสนใจบ้าง” “ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังกับคนในครอบครัว เธอแทบจะบอกพ่อแม่ปู่ย่าตายายว่าเตรียมตัวรับขวัญหลานเขยอย่างคีรินเอาไว้ได้เลย

อย่างไรก็ต้องเป็นคนนี้ไม่มีทางเปลี่ยน แม้ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไรก็ตาม สาวผมสั้นคนนี้ก็ยังมีใจปฏิพัทธ์ต่อเขาเหมือนเดิม

ความรักที่ให้เต็มร้อยโดยเธอไม่สนใจว่าจะได้รับตอบกลับมาหรือเปล่า เพียงแค่ทำในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ

“คีรินเรียนเก่งขนาดนั้นเขาก็ต้องสนใจผู้หญิงเรียนเก่งเหมือนกันสิ จะมาสนใจคนที่วันๆ อ่านหนังสือนิยายทำไมล่ะ” อดกระเซ้าบุตรสาวไม่ได้ คนฟังทำหน้างอเมื่อได้ยินเช่นนั้น พรูลมหายใจเหนื่อยอ่อนกับการที่ถูกคุณขวัญทิวาพยายามโน้มน้าวให้ตนอ่านหนังสือเรียน

ใช่ว่าไม่อยากอ่านเสียเมื่อไหร่ แต่มันไม่สนุกเลยสักนิด อ่านไปก็คล้ายจะหลับในทันที ต่างจากนิยายที่มีเรื่องให้ลุ้นจิกหมอนแล้วยิ้มหัวเราะกับความรักแสนหวานตลอดเวลา พร้อมทั้งจินตนาการถึงหน้าพระเอกที่ต้องเป็นคีริน ส่วนนางเอกไม่ใช่ใครอื่นไกลเลย

คือเธออย่างไรล่ะ...

“นิยายมันสนุกกว่าหนังสือเรียนนี่น่า”

“อ่านบ้าง ไม่งั้นก็สอบตกสิ”

“หนูสอบไม่ตกหรอก ลูกแม่คนนี้เก่งที่หนึ่งเลยนะ” หมักกระดูกหมูแล้วเริ่มตั้งหม้อกระทะอีกครั้ง ไม่ลืมหันมายิ้มให้มารดาพร้อมยกนิ้วโป้งเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน แม้ความจริงลำดับในห้องเรียนจะเกือบรั้งท้ายก็ตาม