บทที่ 2 - 2

“พี่ฝากร้านด้วยนะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาพี่ได้เลย” เมื่อเธอออกมาหน้าหลังไปหยิบกระเป๋า ก่อนจะไปเธอก็ได้สั่งการไว้กับลูกน้องก่อน

“ค่ะ พี่เมย”นุ่นตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สดใสเธอรู็เรื่องความรักของเจ้านายสาวมาตลอด เธออยากให้หญิงสาวสมหวังในความรักสักที เธอยากเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่อิ่มเอมด้วยความสุขเหมือนคู่รักคนอื่นๆ บ้าง

“มาได้สักทีนะ ปล่อยให้แม่กับฉันรออยู่ได้” เสียงของตากรณ์เย็นเยือก ราวกับมีน้ำแข็งไหลผ่านปลายลำคอ เธอก้าวขึ้นรถตู้ประจำของพิมลรัตน์ หัวใจเต้นแรงเมื่อรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาที่เย็นยะเยือกของเขา

“ตากรณ์ ทำไมต้องว่าน้องแบบนั้น น้องต้องห่วงร้านเป็นธรรมดา” เสียงของพิมลรัตน์เอ่ยดุลูกชายด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงของเธอแฝงความห่วงใยและความตึงเครียดไปพร้อมกัน

“เมยขอโทษค่ะที่ทำให้ทุกคนต้องรอ” หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย แก้มร้อนผ่าวด้วยความละอาย เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ใบหน้าเจื่อนลง ขณะที่มือเล็กกุมกระเป๋าแน่น รู้สึกถึงความอึดอัดที่แผ่ซ่านในอากาศรอบตัว

“ไม่เป็นไรลูก อย่าไปฟังเลย เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม ตั้งแต่เช้าได้พักบ้างรึยัง” พิมลรัตน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและเป็นห่วง ดวงตาของเธอฉายแววเอาใจใส่ ราวกับอยากโอบอุ้มความเหนื่อยล้าของเมยไว้ทั้งกายใจ

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น หัวใจอุ่นขึ้นเล็กน้อยกับความห่วงใยนั้น เธอพยายามยิ้มตอบทั้งที่ยังรู้สึกเหนื่อยล้า

“แม่เห็นลูกค้าเต็มงาน สงสัยต้องขยายร้านเพิ่มแล้วมั่งลูก จ้างคนเพิ่มด้วยยิ่งดี ลูกจะได้ไม่เหนื่อยมากไป” พิมลรัตน์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น ดับการได้เห็นร้านที่ตัวเองช่วยปั่นมากำลังเจิบโตได้ดีเกินความคาดหมายไปมากทีเดียว

“ค่ะ เมยกำลังคิดจะขยายร้านแล้วก็อยากเพิ่มสาขาอีกค่ะ” พิมลรัตน์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เสียงพูดคุยของพิมลรัตน์และหญิงสาวยังดังไปตลอดทาง ส่วนชายหนุ่มก็นั่งฟังทั้งสองพูดคุยกันอย่างเงียบๆ ไม่แสดงความคิดเห็นอะไรออกไปสักคำ

ร้านอาหารหรู

รถตู้จอดลงหน้าร้านอาหารหรูย่านใจกลางเมือง พนักงานในร้านรีบเข้ามาต้อนรับด้วยความสุภาพ เธอก้าวลงจากรถตู้ รู้สึกได้ถึงกลิ่นอาหารที่หอมอบอวลและแสงไฟอุ่นที่ส่องจากโคมระย้าหรูบนเพดานเพชรน้ำงาม เงาสะท้อนของแก้วคริสตัลบนโต๊ะทำให้บรรยากาศดูหรูหราแต่ไม่เย็นชาเกินไป

“เชิญทางนี้ค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยพร้อมโบกมือไปยังโต๊ะกลางร้านซึ่งถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ มีดและช้อนเงินวางเรียงอย่างพิถีพิถัน ดอกไม้สดสีขาวประดับอยู่ตรงกลางโต๊ะ เพิ่มความหรูหราและความละมุนให้กับบรรยากาศ ชายหนุ่มเดินตามหลังเธอเข้ามาในร้าน น้ำเสียงเย็น ๆ ของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าแววตาของเขาจะนิ่งสงบ แต่การกวาดมองรอบตัวอย่างละเอียดทำให้เธอรู้สึกถึงแรงกดดันเล็ก ๆ

พิมลรัตน์เดินนำหน้า หญิงสาวพยายามยิ้มบาง ๆ ให้ลูกค้าและพนักงานที่ผ่านไปมา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างความเรียบง่ายของร้านขนมที่เธอดูแลกับความหรูหราของร้านอาหารแห่งนี้

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่ พนักงานยกเมนูหนังสือหรูหนาใหญ่ขึ้นมา หญิงสาวรู้สึกมือสั่นเล็กน้อยเมื่อรับมา มือบางของเธอสั่นเพราะความตื่นเต้นผสมกับความเกรงใจชายหนุ่ม

หลังจากที่สั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะอาหารก็เกิดความเงียบ จนหญิงสาวเริ่มประหม่าขึ้นเล็กน้อย พิมลรัตน์ที่เห็นความอึดอัดใจของคู่สามีภรรยาที่ต่างคนต่างเงียบ ได้แต่เห็นใจลูกสะใภ้ที่ต้องรับความเย็นชาของสามี

“เมยขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนะคะ” พิมลรัตน์พยักหน้าเบาๆ เธอก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร

“แม่ไม่ชอบเลย ที่ลูกทำเหมือนหนูเมยไม่มีตัวตน” หลังจากที่หญิงสาวลุกจากโต๊ะไป เธอก็ดุลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ก็เธอไม่มีตัวตนในสายตาผมจริงๆ นิครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน

“สักวันลูกจะเสียใจกับสิ่งที่ทำกับหนูเมย” พิมลรัตน์ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอากับความมั่นหน้ามั่นใจของลูกชาย

“ผมจะรอวันนั้นครับ” พิมลรัตน์มองลูกชายตาเขม็งเธอไม่พูดอะไรอกไปอีก เมื่อเห็นลูกสะใภ้กำลังเดนกลับมาที่โต๊ะ พร้อมกับพนักงานที่นำอาหารมาเสิร์ฟ

“ขออนุญาตค่ะ” เสียงขอพนักงานเอ่ยก่อนจะวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างสุภาพ

“พี่กรณ์…”