บทที่ 1 - 1

ตอนที่ 1

ร้านขนมเค้ก

ภายในร้านตกแต่งออกสไตล์มินิมอลที่เข้ากันทุกมุมของร้าน เรียกความสนใจลูกค้าที่ชอบโทนสบายๆ เป็นอย่างมาก ร้านของเธอยังเป็นที่พูดถึงไปทั่ว เพราะความอร่อยของขนมและยังตกแต่งร้านได้สวยงาม

เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อหญิงสาวผลักประตูเข้ามาภายในร้าน กลิ่นหอมของขนมอบจากเตาและกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้ง เธอสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอดก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างพอใจ

ร้านของเธอแม้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับเป็นที่พูดถึงอย่างมากในละแวกนี้ เพราะทั้งความอร่อยของขนม และการตกแต่งร้านที่สวยสะอาดตา ทุกเช้าเธอมักจะเห็นลูกค้าประจำเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย บางคนมานั่งทำงาน บางคนแค่แวะมาซื้อเค้กกลับไปให้คนที่บ้าน

“มานานแล้วเหรอนุ่น” เมื่อเข้ามาในร้านก็เจอกับลูกน้องอีกคนที่เธอรับมาตั้งแต่ช่วงเปิดร้านใหม่ๆ

“ไม่นานค่ะ…พี่เมยทานอาหารมารึยัง” เธอเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง เธอนำถือหญิงสาวเหมือนพี่สาว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ นุ่นทานข้าวมารึยังไปทานก่อนก็ได้นะยังไม่เวลาเปิดร้านเลย” หล่อนพยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ

หญิงสาวนำกระเป๋าไปเก็บหลังร้านก่อนจะเดินมาตรวจดูความเรียบร้อยในอีกครั้งก่อนจะเปิดให้บริการ วันนี้เธอเปิดเมนูใหม่วางขายวันแรกด้วย เลยไม่อยากทำให้ลูกค้าผิดหวัง

จู่ๆ เสียงกระดิ่งดังขึ้นเพราะมีคนเปิดประตู เธอจึงหันไปมองด้วยความสงสัยเพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเลยก็เห็นหญิงชราเดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เธอวางของทุกอย่างในมือรีบเดินเข้าไปประคองแม่บุญธรรมทันที

“สวัสดีค่ะ คุณแม่” หญิงสาวพาพิมลรัตน์ไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้ด้วยความเคารพยิ่ง

“สวัสดีลูก เป็นยังไงบ้าง ขายดีไหมลูก แม่ไม่ได้มาที่ร้านนานเลย” พิมลรัตน์เอ่ยถามลูกลูกสะใภ้คนโปรดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ขายดีมากค่ะคุณแม่ วันนี้เมยจะเปิดขายเมนูใหม่ด้วย คุณแม่รอชิมก่อนนะคะ” พิมลรัตน์มองหญิงสาวแล้วก็ยิ้มอย่างภูมิใจที่เขาสั่งสอนเธอมาอย่างดี เธอไม่เชื่อหรอกว่าหญิงสาวจรงหน้าจะวางยาใส่ลูกชายเธอ

“ได้สิลูก เดี๋ยวจะเข้าไปหาตากรณ์ที่บริษัทด้วย หนูจะไปด้วยไหม” หญิงสาวส่ายหัวไปมา เธอไม่กล้าไปหาเขาถึงบริษัทหรอก เธอเคยไปด้วยไม่บอกเขาแล้วคั้งหนึ่งเขาโกรธมากตั้งแต่วันั้นเธอก็ไม่กล้าไปอีกเลย

“เมยต้องขายของนะคะ แต่เมยขอฝากขนมไปให้คุณกรณืได้ไหมค่ะ”

“ได้สิลูก พี่เขาจะได้ทานตอนว่าง” หญิงสาวพยักหน้าให้แม่บุญธรรมก่อนจะลุกขึ้นไปนำขนมมาให้ท่านทาน

พิมลรัตน์มองตามหญิงสาวด้วยความรักแลก็สงสารเขารู้ดีว่าลูกชายของเธอไม่เคยมองหญิงสาวด้วยความไว้ใจ และยังคงเย็นชาเหมือนตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอก็อยากรู้ว่าใครกันที่วางยาสกปรกนั้นกับลูกชาย เธอพยายามตัวคนทำมาตลอดแต่ไม่พบหลักฐานอะไร เธออยากจับคนทำให้ได้เร็วๆ จังลูกชายของจะได้เลิกใจร้ายกับหญิงสาวสักที

“มาแล้วค่ะ…อันนี้เป็นเมนูใหม่ คุณแม่เป็นคนเลยนะคะที่จะได้ชิม” หญิงสาวที่หายไปสักพัก เธอก็กลับมาพร้อมที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ

“น่ากินมากเลย…ลูกสาวแม่เก่งจริงๆ” พิมลรัตน์ยื่นไปลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา อลิษาที่ได้รับความอบอุ่นก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องดีไม่ดีก็ยังมีแม่คนนี้ค่อยให้กำลังใจเธฮตลอด

“คุณแม่ลองชิมให้เมยสิคะ เมยจะได้ปรับก่อนที่จะวางขาย” เสียงหวานของเธอเปล่งออกมาอย่างออดอ้อนทำให้พิมลรัตน์ยิ่งเอ็นดูเข้าไปอีก อลิษาเป็นคนที่สดใสทำให้เธอยิ้มได้ตลอด ได้แต่คิดทำไมลูกชายเขาถึงได้ใจร้ายกับหญิงสาวผู้น่ารักคนนี้หนัก

พิมลรัตน์ตักก็เริ่มตักขนมขึ้นมาชิม ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ เธอสอนอาหารหญิงสาวคนนี้มักจะทำได้ดีเสมอ

“อร่อยไหมคะ เมยต้องปรับอะไรไหมคะ” หญิงสาวที่รอฟังคำตอบก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างตื่นเต้น

“อร่อยมากลูก ไม่ต้องปรับอะไรเลย” หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะ…”

“แล้วชิ้นไหนของตากรณ์ลูก…” หญิงสาวลุกขึ้นไปหยิบถุงขนมที่จัดไว้เขาแล้วเรียบร้อย เป็นขนมเค้กชิ้นโปรดของเขาคือรสวนิลา

“นี้ค่ะ เมยเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ” พิมลรัตน์รับถุงขนมจากเธอก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“งั้นแม่ขอตัวก่อนนะ…อย่าทำงานหนักมากนะลูก” พิมลรัตน์พูดออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้สึกว่าหญิงสาวจะผอมลงมาก

“ค่ะ คุณแม่ เมย์ไปส่งที่รถนะคะ” พิมลรัตน์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านโดยมีหญิงสาวที่ประคองอยู่ข้าง