ตอนที่4:นานาจิตตัง

"คุณหนูครับจะอยู่กี่วันครับมารอบนี้ สมจะได้ให้แม่ครัวอยู่ได้ถูก เพราะมันถามมาลุงสมเลยบอกว่าเดี๋ยวถามคุณพิก่อน"

พิธานคิดว่าหลบมาอยู่ที่นี่สักสองสามคืนก็ยังดีเมื่อที่บ้านเร่งเร้าทั้งเรื่องงานและเรื่องมีครอบครัว ซึ่งตัวเขาเองไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักเพราะโตๆกันแล้ว

"อีกสองวันครับลุงสม แล้วเห็นเจ้าที่รักไหมผมปล่อยไปเมื่อกี้เงียบเลย"

"เดี๋ยวลุงสมดูให้ครับ ไม่ใช่มุดรั้วไปบ้านโน้นอีกนะลุงเห็นมันไปประจำ ยามคุณเผลอ"

พิธานพยักหน้าให้ลุงสมไปดู เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้กลางเก่ากลางใหม่ที่ซื้อมาพร้อมบ้านสวนหลังนี้ แล้วหลับตาลงภาพพนักงานในโรงพยาบาลกำลังเดินกันให้ขวักไขว่ กับภาพบิดาและมารดาของเขาเร่งเร้าให้มีครอบครัวกับเจ้าสาวที่หาไว้ให้ จนเขาต้องหลบมาบ้านสวนเพื่อตั้งหลัก

"สงสารคุณพิเหมือนกันดูสิยามนี้จากเสือกลายเป็นแมวน้อยดีๆนี่เอง"

พูดจบลุงสมก็ปล่อยให้เจ้านายนอนสงบจิตสงบใจชั่วครู่แล้วออกไปตามหาเจ้าที่รักสุนัขตัวโปรดที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน ลุงสมจำได้ว่ามันทำให้คุณพิของเขาดีขึ้นจริงๆ

เสียงก๊อกแก๊กดังมาจากหน้าบ้านทำให้ป้าบัวต้องเดินออกมาดูหลังจากทำงานบ้านเสร็จแล้ว

"อ้าวสม มาทำไมเปิดเข้ามาเลยประตูไม่ได้ล๊อค"

"มาหาเจ้าที่รักสิว่าอยู่แถวนี้ไหม บ้านโน้นก็ไม่มี"ลุงสมหน้าระห้อยเพราะถ้าเจ้าที่รักเป็นอะไรไปเจ้านายของเขาคงต้องเศร้าเหมือนเดิม

"ลองไปหาในสวนกุหลาบนะแก เห็นเคยเข้าไปอยู่หลายครั้ง ไปเลยฉันอนุญาต "

ลุงสมหายไปสักพักพร้อมกับเจ้าที่รักที่อยู่ในอ้อมกอด เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยดินโคลนจากเพิ่งรดน้ำต้นไม้ไปหยกๆ

"เจ้านายของเอ็งมากี่วันละรอบนี้ มีอะไรบอกได้นะฉันยินดีช่วย"

ลุงสมขอบคุณป้าบัวยกใหญ่ที่เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงที่พึ่งพาได้ตลอดในความมีน้ำใจยอมเขาตัองการความช่วยเหลือ

"หลายวันอยู่ ได้แล้วเจ้าที่รักมอมเชียวกำลังจะคุ้ยกระถางเลย ดีที่จับออกมาทัน"

"ไม่เป็นไรนะแก ฉันไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็ซนเหลือเกินเจ้าที่รักของเจ้านายเอ็งนะตาสม กุหลาบฉันกำลังงามคุณหนูของฉันชอบมันเสียด้วยสิ ถ้าเสียหายก็ให้เจ้านายแกมารับผิดชอบก็แล้วกัน"

ป้าบัวหัวเราะทีเล่นทีจริง ลุงสมก็รู้ว่าป้าบัวเป็นคนใจดี เธอพูดจาแบบนั้นอย่างนั้นเองแต่ถ้าเกิดเหตุการณ์จริงเจ้านายของเขาคงไม่นิ่งนอนใจแน่นอน

บ้านของช่อชมพู...

"คุณแม่คะ คุณพ่อไม่อยู่เหรอหนูไม่เห็นเลยเช้านี้ "ช่อชมพูถามแม่เธอไปแต่ก็รู้คำตอบอยู่เต็มอกว่าประมุขของบ้านตัองไปค้างอ้างแรมที่อื่นเสมอ

"คุณพ่อบอกแม่แล้วว่าจะไม่กลับ ช่อละไปไหนหรือเปล่าเช้านี้ลูก"

คุณแม่ของช่อชมพูเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เหมือนไม่ค่อยได้นอนมาทั้งคืน แต่เธอก็พอจะดูออกเพราะมันเป็นแบบนี้มานานมากจนเธอชิน ถ้าเธอแต่งงานไปกับจินพจน์ชีวิตของเธอคงไม่ต่างจากแม่ของเธอเท่าไร

"ไม่รู้สิคะแม่ อยากไปนะคะแต่จับต้นชนปลายไม่ถูกคะว่าจะไปที่ไหนดี ในเมื่อพ่อประกาศอยู่ปาวๆว่าบ้านเรากำลังแย่ ช่อว่าช่อควรหางานทำคะ วุฒิการศึกษาของช่อไม่รู้ใครจะกล้าจ้างนะคะ"

ช่อชมพูเอ่ยขึ้นมาลอยๆเธอคิดอะไรไม่ออกจริงๆขณะนี้ว่าจะไปทางไหนดี มันมืดมนไปหมดเมื่อในอนาคตเธอต้องหมั้นกับจินพจน์นั่นเอง

ขณะที่คิดบิดาของเธอก็เดินเข้ามาพอดี ช่อชมพูก็อดที่จะกระแนะกระแหนบิดาของเธอไม่ได้เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

"อีกหน่อยหนูคงไม่ต่างจากแม่เท่าไร เพราะจินพจน์ก็ไม่ต่างจากพ่อเลย"

"ยัยช่อ...เจอหน้าก็หาเรื่องฉันเลยนะ แต่ฉันจะไม่โกรธแกสักวันเพราะฉันจะบอกแกว่าเดือนหน้าแกเตรียมตัวหมั้น กำหนดวันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ฉันเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะบ้านเรากลับมาเหมือนเดิมแล้ว เขายอมช่วยเหลือเรา"

"คะพ่อ...ช่อทราบคะว่าต้องหมั้นแต่ทำไมเร็วจังคะ ช่อยังไม่ทันตั้งตัวเลย"ช่อชมพูเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ก็อยากรู้เหตุผลอยู่ดีว่าทำไม

"ทางโน้นเร่งมา เค้ากลัวแกเปลี่ยนใจนะ เขาคงรู้นิสัยแกแหละกับจินพจน์ ลูกเขยพ่อในอนาคตคงทันแก ฮ้า...ฮ้า..."

พ่อของเธอมองเห็นเธอเป็นตัวตลก จนช่อชมพูอ่อนใจ บิดาของเธอดูภูมิใจเหลือเกินที่ได้จินพจน์มาเป็นเขย ทั้งที่บิดาของเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าจินพจน์มีผู้หญิงทั่วเมือง และถ้าต้องมีลูกสาวตัวเองเพิ่มอีกคนดูพ่อจะภูมิใจเหลือเกิน

"ดูพ่อจะชอบนายจินพจน์นี่เหลือเกินนะคะ ทำไมพ่อไม่หมั้นเสียเองละคะ"

"ช่อ..."มารดาของเธอปรามช่อชมพูเมื่อเห็นเธอต่อปากต่อคำบิดาไม่หยุด

"แม่ไม่ต้องห่วงหรอกคะช่วงนี้พ่อใจดีกับช่อคะ เพราะทำเงินให้เขา เขาไม่ทำอะไรช่อหรอกเชื่อเถอะแม่จะไปทำอะไรก็ไปเถอะเดี๋ยวโดนลูกหลงจากช่อนะคะ"

บิดาของเธอไม่โกรธเพราะเคลียร์ปัญหาหนี้สินได้เพราะเหมือนขายลูกสาวกินโดยไม่สนใจเสียด้วยซ้ำว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

"แกรู้วันเวลาแล้วนะเตรียมตัวให้ดี หวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะช่อชมพู"

พูดจบบิดาของเธอก็เดินขึ้นห้องชั้นที่สองของบ้านโดยมีคุณแม่ของเธอตามไปรับใช้อีกเช่นเคย ช่อชมพูส่ายหัว

"ก็เพราะผู้ชายมันเจอผู้หญิงอย่างแม่ไง มันเลยได้ใจเป็นแบบนี้กันหมด แต่อย่างไอ้จินพจน์มันต้องเจออย่างช่อชมพูมันจะต้องรีบถอนหมั้นโดยเร็วไวหึ..."