ตอนที่3:สวนข้างบ้าน เรือนข้างเคียง

"โก้ มาทางนี้"

เสียงช่อชมพูสดใสขึ้นทันตาเมื่ออยู่กับธรรมชาติกับคนที่เข้าใจ ช่อชมพูลืมความทุกข์ได้ชั่วขณะ จนโก้ที่เดินตามแบบเขินๆไม่กล้าพูดอะไรมาก

"คุณ...มาหายายบ่อยเหรอ พอดีผมไม่ได้อยู่กับยายบ่อยนัก"

"ก็บ่อยนะ เอายาเอาขนมที่แกชอบมาให้ ทำไมหวงยายเหรอโก้ ช่อชอบมาหาป้าบัวสบายใจดี"

โก้ไม่ได้หวงยายแต่อยากจะบอกหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าว่าอยากให้เธอมาบ่อยๆจะได้เจอกัน แต่ดูเธอไฮโซเหลือเกิน แต่โก้ก็แอบชอบเธอและเก็บไว้ในใจ แล้วเดินตามเธอไปยังต้นกุหลาบที่ปลูกเรียงกันหลายต้น ส่วนต้นก่อนหน้านั้นก็ออกดอกสวยงามตามสีของสายพันธุ์ที่ซื้อมา

"สวยจังเลยโก้ กุหลาบสีขาวดอกใหญ่ช่อชอบมาก ดูสิมีหลายดอกมากเลย"

ช่อชมพูชี้ให้โก้ดูเธอสดใสจนกลายเป็นช่อชมพูอีกคน ต่างจากที่เดินเข้าบ้านมาครั้งแรกเ ที่โก้สังเกตเห็นดูเธอมีความทุกข์เหลือเกิน

"อยากได้ไหมครับ ผมตัดให้"

"อย่าเลยคะมันอยู่บนต้นให้ชื่นชมก็ดีแล้ว ถ้าเราตัดออกมาเดี๋ยวก็เหี่ยวเฉา ช่อจะได้แวะมาดูบ่อยๆด้วย"

โก้ยิ้มคิดตามไม่ตัดดอกกุหลาบสีขาวตามคำบอกของเธอ เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีความคิดคนหนึ่งจากการพูดการจา

"ที่รักมานี่...เร็วพ่อบอกให้วิ่งมาทางนี้ ดูสิดื้อใหญ่แล้ว ไอ้เจ้าที่รักนี่"

เสียงเรียกสัตว์เลี้ยงชนิดหนึ่งดังขึ้นข้างรั้ว จนช่อชมพูต้องหันมองเล็ดลอดไปตามเสียงที่ต้นไม้ถูกปลูกเป็นรั้วบ้านก็ช่างไม่เป็นใจให้เธอเหลือเกินเห็นเพียงแต่เงาของเขา ที่กำลังหันหลังให้พาสุนัขคู่ใจวิ่งเล่นสนามหญ้าข้างบ้านอยู่ใกล้ๆที่เธอกำลังเดินชมกุหลาบอยู่

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ช่อชมพูจึงเดินไปใกล้เพื่อที่จะแหวกต้นไม้มองข้ามไป แต่ไม่ทันเสียแล้วคุณป้าบัวมาเรียกให้ไปทานราดหน้าเสียก่อน

"คุณหนูราดหน้าเสร็จแล้ว มาทานกันคะ โก้พาคุณหนูมาเร็ว"

ช่อชมพูละสายตาจากรั้วตรงข้ามทันที เธอเห็นข้างหลังก็รับรู้ว่าเจ้าของหมาตัวนั้นดูสูงโปร่ง และน้ำเสียงทรงพลังเหลือเกินแฝงด้วยความอบอุ่นจากการเรียกเจ้าที่รักที่เธอได้ยิน

"หมาอะไรชื่อที่รัก...คริ"

ช่อชมพูอดยิ้มไม่ได้ หมดที่จะเอามาตั้งแล้วชื่อน้องหมาถึงให้ชื่อว่าที่รัก

"คะ...ไปเดี๋ยวนี้ละคะ หิวมากเลยคะป้าบัว"

เสียงตะโกนขานรับป้าบัวก็ทำให้บ้านใกล้เรือนเคียงที่กำลังพาที่รักวิ่งอยู่นั้นสะดุด

"มีผู้หญิงด้วยปกติบ้านนี้เงียบจะตาย ไม่ยักรู้แฮะ...แต่เราจะสนใจทำไมไม่เข้าใจแค่เสียงผู้หญิง"

หมอพิธานเจ้าของกิจการใหญ่โต พ่วงตำแหน่งด้วยหมอ เขาเครียดบ่อยๆเมื่อต้องเผชิญกับปัญหาและการทำงานบ้านสวนเป็นที่ปลดปล่อยของเขาตั้งแต่เล็กจนโตที่พ่อสร้างไว้ แต่แทบไม่มีใครมาสนใจมีแต่ลุงสมลุงแก่ๆที่คอยดูแลให้กับพิธานเมื่อครั้งที่เขาต้องไปเผชิญความวุ่นวายในเมืองใหญ่

"หอมเชียวคะป้าบัว"

ราดหน้าที่ถูกยกมาวางทำให้ช่อชมพูลืมตัวหยิบช้อนซ้อมขึ้นมาไม่รอช้าจนป้าบัวเอ็นดูยิ้ม มองดูเด็กสาวที่อยู่เบื้องหน้าเธอช่างน่ารักและเป็นเด็กในสายตาป้าบัวเสมอไม่เปลี่ยน ป้าบัวเลี้ยงช่อชมพูมาตั้งแต่เด็กเธอแทบจะรู้ใจช่อชมพูมากกว่าแม่แท้ๆของเธอเสียอีกป้าบัวรู้ทุกอย่างที่ช่อชมพูเป็น

"โก้...กินเป็นเพื่อนคุณหนูหน่อยถ้าหมดมีอีกยายจะไปร่อนแป้งต่อแล้ว"

โก้พยักหน้านั่งตรงข้ามช่อ ตักราดหน้าเข้าปากทำหน้าอร่อยมากจนช่อชมพูหัวเราะ

"เป็นไงละติดใจแล้วใช่ไหม ต่อไปนี้ยายเธอต้องทำบ่อยๆแล้วเนอะ..."

ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน แล้วก้มหน้ารับประทานไม่ห่วงสวยห่วงหล่อ ส่วนโก้แอบชำเรืองมองหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าแล้วยิ้ม

"คนอะไรกินยังสวยเฮ้อ...ไอ้โก้จะมีวาสนาไหมหนอ"ขณะกินก็คิดแล้วมองเธอไปพลาง

เมื่อจัดการกับราดหน้าจนหมด ช่อชมพูก็เดินมานั่งเล่นที่โซฟารับแขกจนเผลอหลับไปจนถึงเย็น ป้าบัวสั่งโก้ไว้ไม่ให้ปลุก

"เธอคงจะเหนื่อยนะโก้ ไม่ต้องปลุกนะให้เธอตื่นเอง"

"ครับยาย ยายรักเธอยิ่งกว่าผมเสียอีกนะ"

โกโก้แซวยายเมื่อเห็นยายรู้ใจเธอไปเสียหมดทุกอย่าง ยายใส่ใจทุกรายละเอียดในความเป็นคุณหนูของเธอ ป้าบัวทราบดีว่าพ่อกับแม่ของเธอให้สิ่งนี้กับช่อชมพูไม่ได้ ป้าบัวจึงทุ่มให้เธอเต็มที่

ตกเย็น

"โก้...นายไม่เรียกฉันเลยนะ ปล่อยให้หลับจนเย็น ป้าบัวไปไหนฉันเห็นทีต้องกลับแล้ว"

"คุณจะกลับแล้วเหรอ ยายอยู่หลังบ้านครับ"

ช่อชมพูเด้งตัวเองลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาป้าบัวหลังบ้าน

"คุณป้าบัวคะ ข้างบ้านเรามีหนุ่มด้วยหรือคะ ช่อได้ยินเสียงเค้าพาน้องหมามาวิ่งคะ"

"ป้าไม่แน่ใจนะคะ ปกติเงียบมากบ้านนี้ นานๆเขาจะมาทีนะป้าว่ามีแต่ไอ้สมที่ดูแลอยู่มันโผล่มาหาประจำเวลาไม่สบายเวียนหัว"

"อ้อคะ...งั้นช่อกลับก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้คะ"

ช่อชมพูเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสูงวัยอย่างรักใคร่ก่อนที่จะเดินออกไปต่อสู้กับสิ่งที่เลวร้ายสำหรับเธอ อีกในวันอื่นๆอย่างน้อยวันนี้มันก็ทำให้เธอมีแรงขึ้นอีกเยอะ

"ยาย...เธอจะมาหาเราอีกไหมครับ"

"อย่าคิดอะไรกับเธอนะโก้ เธอสูงเกินที่หลานจะเอื้อมถึง บ้านนี้เขาคงไม่อยากได้คนฐานะอย่างเราหรอก"

"ยังไม่ได้คิดอะไรเลยยาย รีบดักคอเชียว"

โกโก้มองตามรถหรูออกไปขณะไปปิดประตูให้เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าชอบเธอเข้าให้แล้ว