บทที่ 2 ดวงตาพยัคฆ์และการเผชิญหน้าในกระท่อมดิน

แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวสะท้อนกับผนังดินปั้นที่ขรุขระ ภายในกระท่อมเล็กๆ ที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเจือจางและกลิ่นยาสมุนไพรที่ ชิงเหยา เคี่ยวจนเดือดพล่าน นางใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นค่อยๆ ซับไปตามบาดแผลบนแผงอกกว้างของชายที่นางเพิ่งเคลม ว่าเป็นสามี

มือของนางสั่นเล็กน้อยยามที่สัมผัสถูกมัดกล้ามแข็งแกร่งราวกับหินสลัก รอยแผลเป็นรูปพยัคฆ์ที่อกซ้ายนั้นดูน่าเกรงขามและลึกลับจนนางอดไม่ได้ที่จะจ้องมองมันเนิ่นนาน

[ตั้งชื่อว่า 'จ้าวเทียนหลง' ไปแล้วกัน เห็นรอยพยัคฆ์แต่ตั้งชื่อมังกรแก้เคล็ดหน่อย จะได้อยู่หมัด นายหล่อขนาดนี้ชื่อนี้แหละเหมาะที่สุด! แต่ดูสิ... ขนาดหลับอยู่รังสีอำมหิตยังแผ่ออกมาจนฉันขนลุกไปหมด นี่ฉันเก็บ 'ตัวตึง' ระดับไหนกลับบ้านมากันแน่เนี่ย?]

"อาหยาง... ไปเอาผ้าแห้งมาเพิ่ม ชิงอิง... เจ้าไปต้มโจ๊กใสๆ ไว้ ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาจะได้มีอะไรลงท้อง" ชิงเหยาสั่งความน้องๆ อย่างรวดเร็ว

"ขอรับพี่ใหญ่/เจ้าค่ะ" เด็กทั้งสองขานรับอย่างขะมักเขม้น แม้จะยังหวาดกลัวชายร่างยักษ์ที่นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่ แต่คำว่าพี่เขย ที่พี่ใหญ่ยัดเยียดให้ก็ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนมีเกราะคุ้มกันเพิ่มขึ้น

ทันใดนั้นเอง! ร่างที่เคยนิ่งสนิทกลับกระตุกวูบ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยพลังคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชิงเหยาอย่างรวดเร็วจนนางร้องออกมาด้วยความตกใจ!

"อ๊ะ! เจ็บ..."

นัยน์ตาสีเหล็กกล้าเบิกโพลงขึ้น! มันคมกริบและเย็นเยียบราวกับดาบที่เพิ่งออกจากฝัก จ้าวเทียนหลงจ้องมองเพดานกระท่อมอย่างสับสนชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่ใบหน้าของชิงเหยา แววตาของเขาเต็มไปด้วยสัญชาตญาณการฆ่าฟันจนนางถึงกับลืมหายใจ

"ที่นี่... ที่ไหน? เจ้า... เป็นใคร?" เสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงด้วยคำสั่งที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน

[เอาแล้ว! ตื่นมาก็โหมดเพชฌฆาตเลยเหรอคะพี่? สายตาแบบนี้ถ้าเป็นในหนังคือฉันหัวหลุดไปแล้วนะ! ท่องไว้หลินเซียน... หน้าด้านเข้าไว้เพื่อความอยู่รอด สวมบทเมียหลวงลวงโลกเดี๋ยวนี้!]

ชิงเหยาฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูอ่อนหวานและห่วงใยที่สุดเท่าที่จะทำได้ นางแสร้งทำน้ำตาคลอเบ้าแล้วละล่ำละลักพูดออกมา

"ท่านพี่! ท่านฟื้นแล้ว... ท่านฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย! ข้าชิงเหยาอย่างไรเล่าเจ้าคะ ภรรยาของท่าน... ท่านบาดเจ็บหนักจากการสู้รบจนเสียสติไปแล้วหรือเจ้าคะ?"

จ้าวเทียนหลงนิ่งงันไป แรงบีบที่ข้อมือคลายลงเล็กน้อยแต่ยังไม่ปล่อย เขาขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่สมองจนเขาต้องหลับตาลงอย่างทรมาน ภาพในหัวของเขาพร่าเลือน มีเพียงเสียงสนามรบ กลิ่นเลือด และภาพเงาของธงรบที่สะบัดพริ้ว... ทว่าเขากลับจำชื่อตัวเองหรือใบหน้าของใครไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว

"ภรรยา... งั้นรึ? ข้า... ข้าคือใคร?"

"ท่านคือ จ้าวเทียนหลง สามีของข้าอย่างไรเล่าเจ้าคะ" ชิงเหยารีบย้ำพร้อมกับหันไปกวักมือเรียกน้องๆ "อาหยาง ชิงอิง มาหาพี่เขยพวกเจ้าเร็วเข้า ดูสิ... พ่อบ้านของเรากลับมาแล้ว"

เด็กน้อยทั้งสองเดินเข้ามาใกล้เตียงด้วยท่าทางก้าๆ กังๆ อาหยาง รวบรวมความกล้าพูดขึ้น "พี่เขย... ท่านบาดเจ็บมาก พี่ใหญ่ลากท่านฝ่าฝนกลับมา ท่านพักผ่อนก่อนเถิดขอรับ"

จ้าวเทียนหลงมองดูเด็กตัวผอมโซสองคน แล้วกลับมามองสตรีที่นั่งอยู่ข้างเตียง นางมีดวงตากลมโตที่ดูฉลาดและซุกซน แม้จะอยู่ในชุดผ้าป่านหยาบๆ แต่กลิ่นกายของนางกลับหอมอ่อนๆ เหมือนดอกไม้ป่าที่ทำให้ใจของเขาที่เคยว้าวุ่นสงบลงอย่างประหลาด

แต่สัญชาตญาณลึกๆ ในใจเขากลับร้องเตือน... สตรีผู้นี้มีบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล

"ข้าจำไม่ได้... ข้าจำอะไรไม่ได้เลย" เขาพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน

[เข้าทาง! ความจำเสื่อมสูตรสำเร็จนิยายจีนเป๊ะ! นายจำไม่ได้น่ะดีแล้วจ้ะจ้าวเทียนหลง เพราะต่อจากนี้ไป นายคือแรงงานเบอร์หนึ่งของตระกูลชิง นายต้องช่วยฉันขุดดิน ทำปุ๋ย แบกของ และเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ฉัน!]

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่" ชิงเหยาเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้ แสร้งทำเป็นปลอบโยน "ท่านบาดเจ็บที่ศีรษะ หมอในหมู่บ้านบอกว่าอาจจะหลงลืมไปบ้าง แต่ไม่ต้องห่วง... ข้าจะปรนนิบัติท่านเอง ท่านพักผ่อนในบ้านของเราเถิดนะเจ้าคะ"

จ้าวเทียนหลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชิงเหยา เหมือนพยายามจะค้นหาความจริงในนั้น แรงกดดันมหาศาลทำให้นางแทบจะหลุดมาด แต่นางยังคงสู้สายตาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

สุดท้าย... ชายหนุ่มผู้สง่างามดุจพยัคฆ์ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้สึกอ่อนเพลียเกินกว่าจะซักไซ้ และความอบอุ่นจากมือนางก็ช่างเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธ

"ถ้าอย่างนั้น... เจ้าก็คือภรรยาของข้าจริงๆ สินะ"

"เจ้าค่ะ... สามีข้า" ชิงเหยาตอบรับด้วยเสียงหวานปานน้ำผึ้ง

[เยส! ปิดดีลเรียบร้อย! ต่อจากนี้อาณาจักรเกษตรตงซานจะมี 'ชาวนาที่หล่อที่สุดในแผ่นดิน' มาช่วยงานแล้วนะจ๊ะแม่!]

ทว่าในวินาทีที่ชิงเหยากำลังย่ามใจ นางหารู้ไม่ว่าพยัคฆ์ที่บาดเจ็บตัวนี้... แม้จะลืมสิ้นทุกอย่าง แต่กรงเล็บและเขี้ยวเล็บของเขายังคงแหลมคม และพร้อมจะขย้ำนางได้ทุกเมื่อหากความลับนี้ถูกเปิดเผย!