บทที่3

"เอ่อ คุณส้มกับน้องริน เดินไปขึ้นรถเถอะครับ ทางนี้พี่กับไอ้ดาจะช่วยจัดการเอง"

ศักดาได้ยินสิ่งที่ปริญเพิ่งกล่าวออกไป เขาถึงกับหันมามองด้วยความงงงัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรคัดค้านออกไป

"อืม...เอางั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

พูดเสร็จเธอก็ลากมือของยัยหนูส้มเดินตามหลังพิตตี้ไปติด ๆ

ปริญลากกระเป๋าใบใหญ่ที่สุดให้ศักดาถือ ส่วนตัวของเขาเองนั้น ถือสองใบขนาดย่อม และรีบเดินจ้ำอ้าวตามนิรินที่กำลังเดินนำหน้าเขาเพียงไม่กี่ก้าว โดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของศักดาเลยแม้แต่น้อย

"อ้าว ไอ้นี่บอกพามาเที่ยว แต่ไหง ให้มาเป็นเบ๊สาวๆได้ละเนี่ย เห้อ!!เล่นกูซะแล้วไอ้เพื่อนรัก...เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามละนะ"

ศักดาบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมลากกระเป๋าตามมาแต่โดยดี

ปริญพยายามชวนนิรินคุยสัพเพเหระตลอดระหว่างการเดินทางไปยังโรงแรมที่พัก

."น้องรินเคยมาที่นี่แล้วหรือครับ?"

"ไม่เคยเลยค่ะ"

"อ่อ งั้นดีเลยเดี๋ยวพี่ปริญขออาสาเป็นไกด์จำเป็นให้นะครับ พี่มาเที่ยวที่นี่อยู่แทบจะทุกปีเลยก็ว่าได้"

"เกรงใจเปล่าๆค่ะพี่ เพราะพิตตี้เขาเคยมาสองสามครั้งแล้วกับเพื่อนกลุ่มอื่น เลยพอจะรู้จักที่นี่อยู่บ้างแล้ว"

หญิงสาวรีบปฏิเสธออกไปเพราะรู้ความในใจของปริญดี ว่าเขามีใจให้กับเธอ แต่เธอไม่เคยสนใจในตัวของเขาเกินเลยไปกว่าความเป็นเพื่อนบ้านเลย และเธอเองก็ไม่อยากผิดใจกันกับยัยหนูส้ม ที่ค่อนข้างจะคลั่งไคล้ผู้ชายคนนี้จนออกนอกหน้าอีกด้วย

"พาส้มทัวร์แทนยัยรินก็ได้นะคะ พี่ปริญ ส้มยินดีม๊ากเลยค่ะ เพราะส้มไม่เคยมาที่นี่เลยเหมือนกัน"

พูดจบยัยหนูส้มก็รีบเดินมาขยับเข้ามานั่งอยู่ข้างๆ เขา พร้อมทำตาปริบๆใส่ชายหนุ่มที่เธอหมายปองทันที

ใช่ว่าปริญจะไม่รู้ว่า ยัยหนูส้มคนนี้มีใจให้กับเขา หากเป็นที่อื่นเวลาอื่นแล้วละก็ เขาคงจัดให้สมกับความต้องการของเธอเสียแล้ว เพียงแต่เวลานี้ อยู่ต่อหน้านิริน หญิงสาวที่เขาหมายตา จึงต้องพยายามสำรวมท่าทีเอาไว้เท่านั้นเอง

เมื่อถึงโรงแรม ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักตามห้องที่จองเอาไว้

และเป็นดังคาด ยัยหนูส้มจองพักห้องเดียวกันกับนิริน เพราะคิดว่าปริญ จะต้องมาหานิรินที่ห้องแน่ๆ และเธอไม่ยอมปล่อยให้เกิดขึ้นโดยเด็ดขาด

"แหม่ ถ้าแกคิดจะดักทางเค้าขนาดนั้น ฉันว่าแกรวบหัวรวบหางเค้าไปซะเลยดีกว่ามั๊ย?"

พิตตี้กระซิบกระซาบกับยัยหนูส้ม ด้วยความประชดประชัน แต่กลับทำให้เธอได้แรงบันดาลใจเสียดื้อๆ

"เออว่ะ เป็นความติดที่ดี นี่ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมานะ ความคิดแกมีประโยชน์ก็วันนี้แหละเพื่อนรัก!"

"แกจะบ้าเหรอ ฉันประชดแกอยู่นะเว้ย!"

"ก็แล้วงัยละ ถ้าฉันคิดจะทำจริงๆขึ้นมา"

นิรินได้แต่ส่ายหน้า และถอนหายใจ กับการปะทะคารมของเพื่อนรักสองคนที่กำลังถกเถียงกันอย่างเมามันอยู่ต่อหน้าของเธอ

ห้องพักที่พวกเธอจองไว้ มีระเบียงกว้างขวาง สามารถเลื่อนเปิดประตูกระจก และเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิด้านนอกได้อย่างสบาย

ใกล้ ๆ กัน มีอ่างอาบน้ำที่ดูหรูหราโอ่อ่า ตั้งอยู่นอกระเบียงด้วย เผื่อผู้ที่เข้าพักอยากเปลี่ยนบรรยากาศ แช่ตัวแล้วชมวิวไปพร้อม ๆ กัน

หญิงสาวยืนเกาะราวระเบียง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แค่ได้เห็นที่พักก็รู้สึกคุ้มค่าแล้วกับการมาเยือนที่นี่

"สดชื่นจริงๆ สมแล้วกับที่ยอมเมาเรือหัวทิ่มหัวตำ มาถึงที่นี่!"

เสียงของยัยหนูส้มดังขึ้นอยู่ทางข้างหลังของเธอ ทั้งสามมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่วนออกมาด้วยความชื่นมื่น

พวกเธอเดินออกมาชมวิวทิวทัศน์ด้านนอกพร้อมๆกัน และลืมเรื่องที่เคยถกเถียงกันไปโดยปริยาย พิตตี้รู้สึกเหนียวตัว จึงอยากเข้าห้องไปอาบน้ำพักร่างก่อน เธอหันไปหานิรินและพูดคุยด้วยอยู่สองสามประโยค

"เดี๋ยวฉันขอตัวไปพักเอาแรงก่อนนะเพื่อน ไว้เจอกันเย็นนี้นะ"

“อืม ไปพักผ่อนเอาแรงเถอะ ไว้เจอกัน”

หญิงสาวพยักเพยิดหน้าน้อยๆ ให้เพื่อนสาว อย่างรู้ใจ

“อย่าลืมแต่งตัวแซ่บๆ ละยัยพิตตี้ คืนนี้ เผื่อแกจะได้เหยื่อหิ้วกลับมากินที่ห้องสักคนสองคน”

ยัยหนูส้มหัวเราะคิกคัก ในความคิดทะเล้นของตัวเอง พิตตี้ค้อนสายตาเป็นเชิงหยอกเย้าใส่เพื่อนสาว และ หัวเราะร่า

“โอเคร ๆ ไปก่อนนะ บาย..”

พูดจบพิตตี้ก็เดินส่ายก้นอวบอัดออกไปจากห้องด้วยความสบายใจเฉิบ พิตตี้เปิดห้องสำหรับเธอคนเดียว เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเพื่อนรักกันขนาดไหน เธอก็ยังต้องการความเป็นส่วนตัวอยู่นั่นเอง