บทที่1

นิริน เป็นนักศึกษาพยาบาลและปีนี้เป็นปีสุดท้ายของการจบการศึกษา เธอและกลุ่มเพื่อนนัดกันไว้ ว่าจะพากันออกทริปไปยังเกาะพงัน เพื่อไปเที่ยวงานเทศกาลฟลูมูน (งานคืนจันทร์เต็มดวง)ที่นั่น

ภาพที่เธอวาดฝันเอาไว้ คือหาดทรายสีขาวที่ยาวสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสีคราม น้ำทะเลที่สวยใส และคาดหวังว่าจะได้เก็บภาพถ่ายเป็นที่ระลึกสักร้อยภาพ เธอจึงเตรียมกล้องถ่ายรูปตัวโปรดห้อยติดตัวมาด้วย

"โอ๊ย ยัยริน ทำไมแกถึงปวกเปียกอย่างนี้เนี่ย ห๊า!!!" ยัยหนูส้ม ตะโกนโหวกเหวกใส่หญิงสาว ที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ้วกใส่กระโปรงชุดสวยของเธอ

นิรินไม่อาจต้านความรู้สึกพะอืดพะอมนี้ได้ เธอเกิดอาการเมาเรือฉับพลัน ด้วยเพราะเรือที่พวกเธอโดยสารมา ปะทะเข้ากับคลื่นลมแรงกลางทะเลพอดี จึงทำให้เรือทั้งลำต้องประคองตัวลอยปีนคลื่นขึ้นลงไปมา ความรู้สึกของสาวน้อยราวกับนั่งอยู่บนเรือไวกิ้งที่โคลงไปเคลงมา จนเวียนหัวเวียนตาไปหมด

"หมดกัน หมดกัน ชุดสวยของฉัน อร๊าย!" ยัยหนูส้มคงคิดอยากจะผลักเพื่อนสนิทคนนี้ของเธอออกไปให้พ้นตัว หากแต่ปริญ ชายหนุ่มที่เธอหมายปองเอาไว้ กลับทอดสายตาคมมองมาทางที่พวกเธอนั่งอยู่พอดิบพอดีนะสิ

"โอ๊ย!!จะอะไรนักหนา กับเรื่องแค่นี้ ห๊ะ!? ยัยส้ม"

พิตตี้ หรือชื่อเดิมคือปิติ เอ่ยติงเพื่อนสาวขี้โวยวายคนนี้ขึ้นมาด้วยความขัดอกขัดใจ จากนั้นจึงพาก้นอวบอัดของตน นั่งลงใกล้ๆกับนิรินที่ขณะนี้ หน้าตาซีดเซียวไร้เลือดฝาดจนขาวราวกับกระดาษวาดภาพ ก็ไม่ปาน

"มานี่ยัยริน แกไหวมั๊ยเนี่ย?"

พิตตี้เพื่อนสาวผู้อ่อนโยน นำผ้าเย็นชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เธอด้วยความเบามือ ความละมุนอ่อนโยนขัดกับท่าทางจัดจ้านของเธอที่ปรุงแต่งอยู่ภายนอกนัก

"ไหว ไหว ฉันไหว ขอบใจมากนะ พิตตี้"

"ขอโทษนะ ยัยส้ม ไว้ฉันจะหาซื้อตัวใหม่ให้แกนะ นะ"

นิริน เอื้อมมืออ่อนแรง จับราวแขนของเพื่อนรัก และเขย่าแขนเพื่อนที่เธอเอ่ยชื่อว่า ส้ม เบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด

"อือ อือ ช่างเถอะ แกไม่เป็นไรก็ดีแล้วละ"

ปากของหนูส้มพูดกับนิริน แต่สายตาหยาดเยิ้มกลับส่งไปยังชายหนุ่มที่ชื่อเสียงเรียงนามว่า ปริญที่กำลังเดินตรงมา อย่างหวานฉ่ำหยดย้อย

ทุกคนรับรู้ถึงความรู้สึกของยัยหนูส้มที่มีให้กับปริญ นิรินเองก็รับรู้ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะต้องนำมาใส่ใจนัก เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใด ๆ กับ ชายหนุ่มผู้นั้น นั่นเพราะความสัมพันธ์ของเธอและเขา เป็นเพียงเพื่อนบ้านธรรมดาๆ ที่บังเอิญมีรั้วบ้านติดกันก็เท่านั้น

"นี่ ๆ ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะยัยส้ม ตาของแกจะหวานเยิ้มไปถึงไหนห๊ะ!? หมั้นไส้!"

พิตตี้อดไม่ได้ที่จะแซวใส่เพื่อนรักคนนี้ของเธอ

"ก็ถ้าเป็นไปได้ ก็ว่าจะให้เยิ้มไปให้ถึงที่นั่งฝั่งโน้นละแก เอ๋ย"

ยัยหูส้มจีบปากจีบคอ ต่อปากต่อคำกับพิตตี้เพื่อนสาวของเธอ อย่างไม่มีใครยอมใครด้วยความสนุกสนาน

"แหม่ๆ แต่น่าเสียดาย ที่ผู้ชายคนนั้นเขาชอบฉันนะสิย๊ะ!"

พิตตี้กระเซ้าเย้าแหย่ยัยส้ม เพื่อให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

"นังนี่!!! ประเดี๋ยวเถอะ!"

หนูส้มทำท่าเงื้อมือจะมาทุบที่ต้นแขนของพิตตี้ แต่เจ้าตัวหลบได้อย่างว่องไว คนที่รับเคราะห์แทนเพราะโดนลูกหลงก็คือนิริน ที่กำลังนั่งหัวเราะเพื่อนสองคนอยู่นั้นเอง

"โอ๊ยๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรกัยฉันละเนี่ย"

ทั้งสามหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พิตตี้ และยัยหนูส้ม เป็นเพื่อนกับนิรินมายาวนาน นับตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลวัยกระเตาะ ทั้งสามสนิทสนมกันมาก จนถึงขั้นสาบานว่าจะรักและดูแลกันเหมือนดั่งพี่น้องร่วมสายเลือดเลยทีเดียว

แต่ใครจะคิดว่าเพียงเพราะเรื่องของผู้ชายเพียงคนเดียวทำให้ทั้งสองสาว ยัยหนูส้มและ นิริน เกือบแตกแยกกันได้

ปริญก็คือผู้ชายเจ้าปัญหาคนนั้น เขาตามเทียวไล่เทียวขื่อนิริน มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม และด้วยเพราะบ้านของทั้งสอง มีรั้วบ้านติดกัน จึงทำให้เขาแทบจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาว ผ่านปากที่ฉอเลาะช่างเจรจาเอาอกเอาใจสอบถามจาก ป้ามล คุณแม่บ้านประจำบ้านของนิรินนั้นเอง

หนูส้มและพิตตี้ มักจะแวะเวียนมาทำรายงานที่บ้านของนิรินอยู่บ่อยครั้ง อันที่จริง ทำรายงานคือข้ออ้าง เพราะจริงๆแล้ว หนูส้มถูกตาต้องใจ หนุ่มปริญนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้ากันด้วยความบังเอิญ ขณะที่พวกเขาเดินสวนทางกันบริเวณหน้าทางเข้าหมู่บ้านของนิรินนั้นเอง จนกระทั่งยัยหนูส้มสืบรู้มาว่า ชายที่ชื่อปริญคนนี้ เป็นเพื่อนบ้านคนสนิทของนิรินเพื่อรักของเธอ

ยัยหนูส้มเอ่ยปากชักชวนปริญให้มาร่วมทริปในครั้งนี้ด้วยเช่นกันโดยที่ไม่ได้ปรึกษาหารือหรือถามความคิดเห็นของใครเลย ด้วยหวังว่าตนเองจะต้องมีโอกาสเข้าหาปริญและสารภาพความในใจกับเขาอย่างแน่นอน