บทที่5 ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

หานซิ่นยกมือขึ้นจับหัว พร้อมกับดิ้นรนไปมาด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกว่าศีรษะของเขากำลังที่จะระเบิด เพราะว่ามีอะไรบางอย่างที่ถูกถ่ายทอดเข้ามา

อั๊ก!!

หัวข้า!!!

อลิซถ่ายโอนข้อมูลจำเป็นที่หานซิ่นจะต้องรู้เข้าไปในสมอง มันไม่กลัวแม้แต่น้อยว่าหานซิ่นอาจจะตาย เพราะว่าทุกๆอย่างนั้น อลิซได้คำนวณเอาไว้แล้ว ด้วยข้อมูลแค่นี้ สมองของหานซิ่นในตอนนี้ย่อมไม่เป็นปัญหา

"อลิซ! เจ้ากำลังทำอะไรข้า เอาภาพพวกนี้ออกไปจากหัวข้านะ!" หานซิ่นดิ้นไปมาอยู่บนเตียงอย่างทนทุกข์ ถ้าขืนยังไม่ยอมหยุด หัวของเขาได้ระเบิดก่อนที่จะดีขึ้นเป็นแน่

ติ๊ง!!!

การยกเลิกการถ่ายโอนข้อมูลกลางคัน อาจส่งผลให้ข้อมูลเสียหาย อาจส่งผลให้ผู้ใช้ระบบต้องสูญเสียชีวิตค่ะ ผู้ใช้ยืนยันว่าต้องการยกเลิก?

!!!!!

“….อั๊ก!….อีก…นานเท่าใด….ข้าต้องทนอีกนานเท่าใด!!!”หานซิ่นอ้าปากกล่าวถามออกมาอย่างยากลำบาก จะบ้าหรือไร ใครเขาจะมายอมเสี่ยงตายกันด้วยเรื่องเช่นนี้

ติ๊ง!

การถ่ายโอนข้อมูลจะเสร็จใน 3…2…1 การถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสิ้น!

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

หลังจากที่หานซิ่นกล่าวถามเสร็จ การถ่ายโอนข้อมูลก็เสร็จสิ้นในเวลาเดียวกัน ทำเอาหานซิ่น ถึงกับต้องนอนซบมองบนหลังคา

ผู้ใช้ระบบฉลาดมากค่ะ ถ้าหากว่าเมื่อครู่ ผู้ใช้ระบบปฏิเสธที่จะถ่ายโอนข้อมูลต่อแล้วล่ะก็ ผู้ใช้คงจะเป็นมนุษย์ที่โง่เง่ามากๆคนหนึ่งค่ะ

อลิซ ขอชมเชยค่ะ…

ฮื่ม!

“…อลิซ….ข้าล่ะอุตส่าห์ต้องยอมอดทนต่อความเจ็บปวดเจียนตายก็เพราะเจ้า! แต่ดูสิ่งที่ข้าได้รับกลับมาสิ! นี่อะไร?! ขั้นตอนการปลูกพืชผักสวนครัว?! การผสมปุ๋ยเบื้องต้น?! การเลี้ยงไก่ปราศจากโรค?! เจ้าจะยัดใส่ไอ้เรื่องเข้ามาในหัวข้าทำเขืออะไร ความรู้พวกนี้ข้าจะไปถามหมาถามแมวที่ไหนก็ได้!!!” หานซิ่นโวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ ไอ้ความรู้พวกนี้มันคุ้มค่ากับความเจ็บปวดที่เขาต้องเผอิญแล้วงั้นเหรอ

ติ๊ง!

หมาและแมวไม่สามารถเข้าใจที่ผู้ใช้ระบบถามได้ค่ะ…ผู้ใช้คุยกับหมาและแมวรู้เรื่องด้วยเหรอคะ?

"หุบปากไปเลย!!"

.

.

ตุบ! บ! บ!

!!!!?

"ประเสริฐ หลานข้ารอดชีวิตจากความตายมาได้ แต่ก็ต้องกลับกลายเป็นเด็กไม่สมประกอบเยี่ยงนี้…." ชูช่ายช็อกจนถังน้ำที่อยู่ในมือต้องตกหล่น คราแรกก็อยากจะดีใจที่หลานของตนเองฟื้นอยู่หรอก แต่พอเห็นภาพที่หลานตนเองกำลังโวยวายกับอากาศอยู่แล้วนั้น…มันช่างดูคลับคล้ายคลับคลาว่าหลานของตนเองจะไม่ได้กลับมาเหมือนเดิม

"โถ่ว! หลานปู่ โชคชะตาช่างโหดร้ายนัก!" ชูช่ายเดินเข้าไปหาพร้อมกับหน้าตาที่โศกเศร้า

" พอเลยท่านปู่!! ท่านช่างใจร้ายนัก! " หานซิ่นมองค้อนสายตา ใครเขาแช่งหลานของตนเอง หลังจากที่เกือบตายมาแล้วบ้างกัน…..

???

"นี่เจ้า…นี่เจ้าแน่ใจนะว่ากลับมาเป็นเหมือนแต่ก่อน ไหนเจ้าลองตอบข้าหน่อยสิว่า อันนี้กี่นิ้ว!!" ชูช่าย กล่าวพร้อมกับ ชูนิ้วขึ้นมา

เห้อ~~

(- _ - ) "..เอ่อ…สี่…สี่นิ้ว! ท่านปู่ สมองข้าปกติดี มิได้ไม่สมประกอบอย่างที่ท่านว่า.." หานซิ่นหยิบเสื้อผ้า ที่วางอยู่ข้างๆตนเองขึ้นมาสวมใส่ มันถูกซักให้อย่างสะอาดและพับวางเอาไว้อย่างดี ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ชูช่ายดูแลหลานของตนเองดีมากอย่างขนาดไหน

"เจ้าแน่ใจนะ?…เอ๊ะ! หานซิ่น! รอยแผลที่มีอยู่ทั่วร่างกายของเจ้าหายไปไหนแล้ว มันไม่หายรวดเร็วไปหน่อยหรือไร?" ชูช่ายตกใจช็อกจนตาตั้ง เขารีบตรวจสอบร่างกายของหานซิ่นอย่างเร่งด่วนในทันที

คราแรกทั้งตัวทั้งร่างกายยังเป็นแผลฉกรรจ์อยู่เลย ต่อให้ยาที่ท่านหมอให้มาจะมีสรรพคุณล้นฟ้ามากแค่ไหน มันก็ไม่น่าจะช่วยให้หายรวดเร็วถึงเพียงนั้น และต่อให้จะเป็นเพราะผลของยา แต่ท่านหมอก็ย้ำนักย้ำหนาว่าไม่พ้นต้องกลายเป็น แผลเป็น เป็นแน่

“พูดอะไรกันท่านปู่ บาลแผลของข้าดูร้ายแรงขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อใด จะมีก็แต่แผลถลอกเท่านั้น…2-3วันผ่านมา ก็คงจะหายเป็นปลิดทิ้งแล้วกระมัง” หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างชวนเชื่อ

ถ้าบาดแผลร้ายแรงขนาดนั้น มันจะหายรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร

"ผ-แผล..แผลถลอกงั้นเหรอ…" ชูช่ายแทบไม่อยากที่จะเชื่อหูตนเอง ต่อให้ตนจะแก่จนสายตาฝ้าฝางมากขนาดไหน แต่ตนเองก็มั่นใจได้แน่ๆว่า…

มันเป็นแผลฉกรรจ์อย่างแน่นอน

อยู่ๆหลานตนเองก็ฟื้นขึ้นมาจากการหลับไหล ทั้งๆที่ตนเองก็แอบทำใจไว้แล้วว่าจะไม่ตื่นขึ้นมา แต่หลานของตนเองก็ฟื้นขึ้นมาอย่างกับความฝัน แถมบาดแผลก็ยังสูญหายไปอย่างกับไม่เคยมีมาก่อน

เรื่องเหล่านี้มันน่าเหลือเชื่อจนเกินไป…

ความจริงแล้ว…หานซิ่นย่อมเข้าใจและรับรู้ ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตนเองได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่ที่ อลิซ ได้ถ่ายโอนข้อมูลที่หานซิ่นจำเป็นที่จะต้องรับรู้ หานซิ่นก็เข้าใจถึงเหตุและผลของเรื่องพวกนี้ได้ทั้งหมด

ถึงแม้ว่าคราวแรก มันจะมีข้อมูลที่รกหัวผสมปนเปเข้ามากันอยู่บ้าง แต่ที่เหลือก็นับว่าคุ้มค่ากับความเจ็บปวดที่ได้เผชิญ

“...อ-อ้อ!…สงสัย…ตอนนั้นตัวปู่จะตกใจมากเกินไป เจ้าคงจะไม่ได้เป็นอะไรมากมายอย่างที่ว่า..” ชูช่ายเลือกที่จะไม่เค้นถาม อย่างไรหลานของตนเอง ถ้าไม่เป็นอะไรมากก็ถือว่าดีแล้ว

หานซิ่นพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย เขารีบสวมใส่เสื้ออย่างรวดเร็ว

“ใช่แล้วล่ะ! ตอนนี้ท่านปู่ตกใจมากจนเกินไป หลานไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่ท่-..!!!”

ตุบ! บ! บ!

!!!!!!

"ท่านปู่!!" อยู่ๆ ชูช่าย ก็หมดสติล้มฟุบลงกับพื้น ทำเอาหานซิ่นต้องตื่นตระหนกกับสิ่งที่เห็น

ท่านปู่!

ท่านปู่!

‘อลิซ! ทำการตรวจสอบร่างกายท่านปู่ให้ข้าที’ หานซิ่นค่อยๆอุ้ม ชูช่าย ขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนที่จะออกคำสั่งใช้งาน อลิซ

ติ๊ง!

อลิซ รับคำสั่ง!

ตื๊ด…..

กำลังสแกนร่างกายของเป้าหมาย…

ติ๊ง!

สแกนร่างกายของเป้าหมายเสร็จสิ้น

โรคข้อเข่าอักเสบ

โรคเบาหวาน

โรคความดันโลหิตสูง

โรคหัวใจ

ตรวจพบโรคภัยเหล่านี้ในร่างกายของเป้าหมาย

เนื่องจากเป้าหมายฝืนใช้ร่างกายของตนเองมากเกินไป ส่งผลให้ร่างกายอ่อนล้าอย่างมาก

จากการตรวจสอบและวิเคราะห์ของ อลิซ

…เป้าหมายเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

‘….มีวิธีการรักษาโรคภัยเหล่านี้ให้หายขาดหรือไม่’ หานซิ่นจับมือของชูช่ายเอาไว้แน่น เขาไม่อยากที่จะให้ท่านปู่ของตนเองกลายเป็นแบบนี้เลย

ติ๊ง!

อลิซ ก็ไม่ทราบเช่นกัน เนื่องจากข้อมูลในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ อลิซบอกได้เพียงแต่ว่า

อาจจะได้ และไม่ได้

กรอด~~

‘ นี่ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลยเหรอ ’ หานซิ่นรู้สึกเกลียดตนเองอย่างมาก ฟ้าอุตส่าห์ให้โอกาสช่วยเหลือตนเองแล้ว แต่ตนเองกับไม่สามารถจะช่วยเหลือแม้แต่กับปู่ของตนเอง

ติ๊ง!

เรียนผู้ใช้ระบบ

จริงอยู่ที่ร่างกายของเป้าหมายนั้นย่ำแย่อย่างมาก

แต่เป้าหมายจะยังไม่ตายค่ะ

!!!!!!

‘เจ้าว่ากระไรนะ ท่านปู่ของข้าจะไม่เป็นไรงั้นเหรอ! ’ หานซิ่นกล่าวถามอย่างมีความหวัง เขากลัวว่าหูของเขาจะฝาดและฟังผิดพลาดไป

ติ๊ง!

เรียนผู้ใช้ระบบ

เป้าหมายเพียงแค่ทำงานหนักมากเกินไปเท่านั้น

เป้าหมายจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากพักผ่อนอย่างเพียงพอค่ะ

!!!

เห้อ~~

‘ ข้าเกือบเสียน้ำตาฟรีเพราะเจ้าเสียแล้ว เจ้าน่าจะตั้งใจอธิบายแบบนี้เสียตั้งแต่ทีแรก ’ หานซิ่นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างกายให้ชูช่าย

ติ๊ง!

ผู้ใช้ระบบถาม อลิซ ว่ามีวิธีการรักษาหรือไม่

อลิซ ก็ตอบไปตามความจริง

และผู้ใช้ระบบไม่ได้ถาม อลิซ ว่าเป้าหมายจะฟื้นขึ้นมาเหรอไม่..

อลิซ ก็เลยไม่ทราบว่าจะต้องตอบผู้ใช้ระบบ

‘…อ่า! อ่า! เป็นข้าเองแหละที่ผิด พอใจไหม! ’

“ท่านปู่…ท่านปู่รอหลานเสียหน่อยนะ หลานจะช่วยเหลือท่านปู่จนหายขาดให้ดูเอง…” หานซิ่นกล่าวสัญญากับปู่ของตนเองอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ตึก! ตึก! ตึก!

เขาเดินออกไปนอกบ้านก่อนที่จะมองขึ้นไปท้องฟ้า

‘ ข้าแอบคิดมาตลอดว่าพวกท่านทอดทิ้งข้า และอยากให้ข้าตายไปเสียให้พ้นๆ ถ้านี่เป็นสิ่งที่ท่านมอบมันให้กับข้าเพราะ สงสารแล้วล่ะก็… ข้าจะใช้มันเป็นบันได ปีนขึ้นไปขอบคุณพวกท่านด้วยตนเอง!!!’

เขาหลับตาและคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เพิ่มขึ้นมา

‘อลิซ เปิดฟังชั่น! ’

ติ๊ง!

1.หน้าจอสรุปผล

2.เพาะปลูก

3.สัตว์เลี้ยง

4.อุปกรณ์

5.ความสัมพันธ์

'….นี่ข้าได้ระบบนี้มา ก็เพราะว่าข้าพูดคำนั้นออกไปสินะ…เห้อ…ถ้ารู้งี้พูดออกไปว่าอยากที่จะเป็น จักรพรรดิ เสียก็ดี ' หานซิ่นถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย