บทที่4 ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

ครื้มมมม!!

เปรี้ยง!!!!!!!!

อ๊ากกกก!!!!

"หานซิ่น!!!!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำร้องตะโกนเมื่อครู่หรือไร แต่สายฟ้าก็ผ่าลงมายังตำแหน่งหานซิ่นคล้ายเป็นการตอบรับแล้ว ท่านปู่ตื่นตกใจถึงขีดสุด เขารีบวิ่งเข้าไปหาหานซิ่นที่ล้มลงไปกับพื้นทั้งยืน

“หานซิ่น หานซิ่น เจ้าได้ยินเสียงของปู่ไหม!!” ท่านปู่รีบอุ้มหานซิ่นวิ่งฝ่าสายฝนมุ่งกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง เขาในตอนนี้ไม่สนใจแล้วว่าตนเองจะโดนฟ้าผ่าลงมาด้วยหรือไม่

ท่านปู่วิ่งเข้ามาในบ้าน เขาวางหานซิ่นเอาไว้บนเตียงก่อนที่จะพยายามสำรวจ…

เสื้อผ้าที่ฉีกขาดเพราะว่าโดนสายฟ้าผ่าจนไหม้

ร่างกายที่ดำคล้ำและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างกาย

กลิ่นไหม้ที่ลอยออกมาจากร่างกายเหมือนกับอะไรที่กำลังจะสุก

‘ นี่ข้าจะต้องมาเห็นหลานตนเองด่วนตายจากไปก่อนงั้นเหรอ ’ ท่านปู่ร้องไห้ออกมาไม่ยอมหยุดระหว่างที่กำลังตรวจสอบร่างกายหลานของตนเอง

เขาเอาหน้าของตนเองทาบไปที่หน้าอกของหานซิ่น เพื่อความหวังครั้งสุดท้าย

…ตุบ…ตุบ

!!!

“มันยังเต้นอยู่!!” ท่านปู่ยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง หัวใจหลานของเขา มันยังไม่ยอมแพ้!!!

“ หลานปู่…เหตุใดเจ้าถึงได้กระทำเหมือนดังเช่นคนบ้าเยี่ยงนั้น…” เขารีบเช็ดน้ำตาที่อาบอยู่ทั่วใบหน้า ก่อนที่จะรีบวิ่งฝ่าฝนออกไปอีกหน

.

.

.

3 วันผ่านไป…

“…ท่านชูช่าย…ข้าทำในสิ่งที่หมอจะสามารถทำได้แล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่ฟ้าแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาจะปราณีหรือไม่” ท่านหมอกระทำการรักษาหานซิ่น ตามความรู้ที่ตนเองมีมาตลอดทั้งวัน

เขาทายารักษาบาดแผลไหม้เกรียมตามจุดต่างๆ และเอาผ้าพันแผล พันไปทั่วตัวทั่วทั้งร่างกายเด็กที่เขารักษา หานซิ่นในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับมัมมี่เลยสักนิด

เขาไม่อยากที่จะเชื่อว่าเด็กคนนี้จะยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะรอดชีวิตมาได้ แต่จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ แม้แต่หมอเช่นตนเองก็ยังมิอาจรู้

“แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีความหวังอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ท่านก็เดินมาตามหาข้าที่หมู่บ้านค้างเคียงเถอะ” ท่านหมอเก็บข้าวของเตรียมตัวที่จะจากไป

"ขอบคุณท่านหมอยี่มาก นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายแล้ว ถ้าข้าขาดมันไป…ข้าก็คงจะตายเยี่ยงขอทานในไม่ช้าเป็นแน่ แต่เพื่อรักษาหลานชายของข้าแล้วล่ะก็ ข้าไม่เคยเสียดายเลย…" ชูช่ายกอดถุงผ้าใบเล็กเอาไว้แน่น เขาค่อยๆยื่นออกไปให้ท่านหมอยี่ช้าๆ

"อืมม ไม่ต้องขอบคุณหรอก มันเป็นหน้าที่ของหมอ ที่ต้องรักษาคนไข้อยู่แล้ว" ท่านหมอยี่ ยื่นมือเข้าไปเข้าไปรับถุงผ้าใบนั้นด้วยความยินดี

! ?

“…เอ่อ…ท่านชูช่าย…..”

“หืมม!”

“.…มือน่ะ…ปล่อยมือ…” ท่านหมอยี่พยายามออกแรง กระชากถุงเงินที่อยู่ในมือชูช่ายอย่างสุดฤทธิ์ แต่ชูช่ายก็กำมันเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยซักกะที

!!!

ฟรึบ!

เฮ้อ~~

“ท่านชูช่าย แล้วเจอกันใหม่ ”ท่านหมอยี่รีบเก็บถุงเงินเอาไว้ในอกเสื้อ ก่อนที่จะเดินทางกลับหมู่บ้านของตนเองในทันที

“หานซิ่นเอ้ย…เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไรนะ” ชูช่ายลูบหัวหานซิ่นอย่างอ่อนโยน เขาเดินออกไปข้างนอกเพื่อเตรียมทำงานอีกครั้ง

.

.

.

ติ๊ง!!!

จงเลือกในสิ่งที่คุณต้องการค่ะ…

!! ??

‘เอ๊ะ! นี่ข้ากำลังนอนอยู่ที่ใดกัน เหตุใดมันถึงได้มืดมิดและน่ากลัวเยี่ยงนี้’ หานซิ่นรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะขยับร่างกาย หรือว่ามองเห็นอะไรได้เลย

คล้ายว่า ณ ที่แห่งนี้ จะมีก็เพียงแต่ความ โดดเดี่ยว ที่อยู่เป็นเพื่อน

ติ๊ง!!!

จงเลือกในสิ่งที่คุณต้องการค่ะ…

‘หรือว่า…นี่คือโลกเบื้องหลังความตายที่ท่านพ่อเคยว่าให้ฟัง’ หานซิ่นนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ท่านเคยสอนและเล่าเรื่อง

หานซิ่น เจ้าจงจดเจ้าเอาไว้ให้ตราตึง

ผู้ทำความดี หากตกน้ำย่อมไม่ไหล หากตกลงไปในกองไฟย่อมไม่ไหม้ ตอนยังมีชีวิตก็จะมีแต่ผู้คนจริงใจเดินเข้ามา ตอนที่เสียชีวิต ก็จะมีแต่ผู้คนที่เสียใจเพราะว่าไม่อยากที่จะจากลา โลกหลังความตายของคนดี จะมีแต่ผู้คนมารอต้อนรับ ขอบคุณที่ตอนมีชีวิตประสงค์กระทำแต่สิ่งถูก…

แต่ผู้ที่กระทำแต่ความชั่วช้า ต่อให้ตอนนี้พวกเขาจะมีความสุขล้นฟ้าอย่างมากมายล้นเหลือ แต่พวกเขาก็ไม่อาจที่จะหนีพ้นความตายไปได้ เมื่อพวกเขาตาย โลกหลังความตายของคนไม่ดี ก็จะเปิดประตูต้องรับพวกเขาเข้าไป พวกเขาทั้งหมดจะได้รับโทษวนเวียนอยู่อย่างนั้นนับร้อยนับพันปีไม่รู้จบ สุดแล้วแต่่ความผิดที่พวกเขากระทำเอาไว้….

‘ในตอนนั้น ท่านพ่อน่าจะอธิบายให้ข้าฟังมากกว่านี้ เพราะอย่างงี้ข้าเลยไม่รู้เลยว่า….’

ข้าในตอนนี้อยู่ที่โลกหลังความตายแบบใด…

ติ๊ง!!!

จงเลือกในสิ่งที่คุณต้องการค่ะ…

‘เอ๊ะ!! นั่นมันเสียงอะไรน่ะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว…ท่านกำลังพูดคุยกับข้างั้นเหรอ? หรือว่าท่านเป็นพวกคนจากโลกเบื้องหลังความตาย ’ ถึงแม้ตอนนี้หานซิ่นจะล่องลอยและมิอาจที่จะขยับ แต่เขาก็ยังพยายามที่จะเขยื้อนใบหน้าเพื่อมองหาเจ้าของเสียงผู้นั้น…

.

.

.

แต่ไม่ว่าหานซิ่นจะมองหา หรือว่าถามอะไรกลับไป เจ้าของเสียงคนนั้นก็จะตอบกลับมาเป็นแบบเดิมแบบนี้อยู่ทุกครั้ง มันวนเวียนอยู่แบบนั้นจนหานซิ่นเลิกให้ความสนใจมันในที่สุด

ติ๊ง!!!

จงเลือกในสิ่งที่คุณต้องการค่ะ…

เห้อ~~

หานซิ่นรู้สึกลำคานยิ่งนักกับเจ้าของเสียง พูดซ้ำวนไปวนมาอยู่นั่น ไร้ความเกรงอกเกรงใจต่อผู้ฟังคนนี้เสียจริง

"เลือกในสิ่งที่ต้องการงั้นเหรอ! ตอนนี้เจ้ายังจะต้องการให้ข้าเลือกอะไรอีก! ข้าไม่ควรที่จะต้องมาตายแบบนี้เลยด้วยซ้ำ! ข้าเพียงแค่อยากที่จะอยู่ทำฟาร์มกับท่….-!!"

ติ๊ง!!

ทำฟาร์ม…ตื๊ด….ตื๊ด…

ระบบกำลังปรับสภาพให้เข้ากับความต้องการ…

ตัดความเป็นไปได้ที่ผู้ใช้ระบบต้องการทิ้ง…

ตัดระบบ เทพสวรรค์ ทิ้ง (ตืด!!)

ตัดระบบ ราชาเหนือโลก ทิ้ง (ตืด!!)

ตัดระบบ เลเวลสะเทือนฟ้า ทิ้ง (ตืด!!)

!!!!!

ความมืดมิดที่อยู่โดยรอบเริ่มที่จะสั่นสะเทือนไปมา มันค่อยๆสูญสลายลงไปเหมือนกับเศษกระจกที่แตกลงพื้น

“ฮ-เฮ้! นี่เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ!!” หานซิ่นรู้สึกว่ามันเริ่มที่จะไม่ใช่แล้ว นี่ตนเผลอไปพูดอะไรที่ดูไม่น่าฟังหรือเปล่านะ

ติ๊ง!

ทำการเปิด ระบบฟาร์ม สำเร็จ!…

ซ่อมแซมและเสริมแต่งส่วนต่างๆในร่างกาย สำเร็จ!

ระบบกำลังจะปลุกผู้ใช้ระบบใน 3 2 1…

ฮ๊า!!!!

พรึบ!!!

!!!???

‘นี่ข้ายังไม่ตายงั้นเหรอ?’ หานซิ่นสดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงนอน เขาตรวจสอบร่างกายที่มีแต่ผ้าพันแผล พร้อมกับยกมือขึ้นมานวดคลำใบหน้า

หานซิ่นถอดผ้าพันแผลที่พันอยู่ทั่วร่างกายออกจนหมด ซึ่งนั่นก็น่าแปลกที่บนร่างกายของหานซิ่นนั้นปกติดี บาดแผลฉกรรจ์ก่อนหน้านี้คล้ายว่าไม่เคยเกิด

‘ถ้าตอนนี้ข้าถือว่ายังอยู่ แล้วก่อนหน้านี้มันหมายความว่าอย่างไร ภายในโลกที่มืดมิดนั่น แล้วน้ำเสียงนั่นเป็นของใครกันแน่..’

เสียงของฉันเองค่ะ…

อ๊าย!! ผี!!!!

ตุบ!

"โอ้ยย หลังข้า…." หานซิ่นสดุ้งโหยงตกลงจากบนเตียง…ก็ยังอยากที่จะกลัวผีต่อหรอกนะ แต่เจอแบบนี้มันก็กลัวต่อไม่ไหว

ติ๊ง!

ดูเหมือนว่าเจ้าของระบบกำลังเข้าใจผิด ฉันเป็นระบบชื่อว่า อลิซ และผีไม่มีอยู่จริงค่ะ

ต่อไปนี้ฉันจะอยู่กับท่านและคอยช่วยเหลืออำนวยในสิ่งต่างๆ

ท่านสามารถสอบถามอลิซได้ในขอบเขตที่จำเป็น…

???

?????

?????????

.

.

.

“…...เจ้า…เอ่อ..อลิซ…เจ้าเป็นใครกันแน่…” หานซิ่นตั้งสติอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะพูดกับเสียงที่ไร้ตัวตน

อลิซ ก็คือ อลิซ ค่ะ

“.….” (- _ - )

“…ไม่ใช่….ข้าหมายถึง ทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ในหัวข้า พูดแต่สิ่งที่เข้าไม่เข้าใจเต็มไปหมด”

ติ๊ง!

อลิซลงมาจากสายฟ้าค่ะ เข้ามาตอนที่ผู้ใช้ระบบโดนฟ้าผ่าเมื่อ 3 วันก่อน

“…แล้ว”

แล้ว?

“…ไม่ใช่...ที่จะเล่ามีแค่นี้งั้นเหรอ…แบบ…ลงมาจากฟ้าฝ่าแค่นั้น ไม่มีอะไรที่ข้าควรรู้เพิ่ม?” หานซิ่นพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ให้ระเบิด เจ้าระบบอลิซนี่อาจจะต้องการคำถามที่ชัดเจนมากกว่านี้

ติ๊ง!

ทำการค้นหาสิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้….ตื๊ด…ตื๊ด…

พบสิ่งที่ผู้ใช้ควรรู้เกี่ยวกับระบบ XXX รายการ

เริ่มทำการถ่ายทอด…

วูบบ

!!!!

"เดี๋ยวนะๆ เจ้ากำลังจะทำอะไ-..อ๊ากกกก" หานซิ่นเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว เขากำลังที่จะสอบถามอลิซว่ามันกำลังเกิดอะไร แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้แล้ว…

วูบบบบ

อ๊ากก

หานซิ่นยกมือขึ้นจับหัว พร้อมกับดิ้นรนไปมาด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกว่าศีรษะของเขากำลังที่จะระเบิด เพราะว่ามีอะไรบางอย่างที่ถูกถ่ายทอดเข้ามา