บทที่2 ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

หานซิ่นยืนมองรถม้าคันนั้นค่อยๆหายไปจากสายตา ก่อนที่จะเดินเข้าไปยังปากทางเข้าของหมู่บ้านเจียจิง…

ตึก ตึก ตึก

“ที่แห่งนี้ไม่ต่างไปจากเมื่อ 3 ปี ก่อนเลย ไม่ต้องสงสัยเลยว่า 3 ปีที่ผ่านมานี้ ทางการก็ยังคงเข้ามาไม่ถึง”

เมื่อหานซิ่นเดินทางเข้ามาถึงหมู่บ้าน เขาก็จดจำได้ในทันทีว่ามันเหมือนเดิม

บ้านนอกอย่างไรก็บ้านนอกอย่างนั้น…

ป้ายชื่อทางเข้าหมู่บ้านก็เก่าจนเถาวัลย์เกาะ บ้านแต่ละหลังที่ก่อสร้างขึ้นมาจากก้อนฟาง ผู้คนที่เดินไปมาน้อยมากจนแทบจะนับมือได้ เพียงแค่มองผ่านๆ ประชากรที่อาศัยภายในที่แห่งนี้คงไม่เกิน 100 คน เป็นแน่แท้

“ไม่สิ ดูเหมือน 3ปี ที่ผ่านมา หมู่บ้านนี้มันดูด้อยพัฒนามากกว่าเดิมเสียอีก” หานซิ่นมองสังเกตเห็นผู้คนที่นั่งพื้นอยู่หน้าบ้านอย่างหมดอาลัย บางคนก็นอนผอมแห้งแทบจะตายอยู่ข้างถนน หมู่บ้านที่เน้นเพาะปลูกเป็นหลักกำลังจะขาดอาหารงั้นเหรอ?

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

“คุณชายเจ้าคะ! คุณชาย! ”

" ! ?????" หานซิ่นหันไปมองซ้ายขวาอย่างว่องไว มีคุณชายมาเดินทอดน่องอยู่ชนบทแถวนี้ด้วยงั้นเหรอ ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็น

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

“คุณชายท่านมองไปที่ใด ข้ากำลังเรียกหาท่านนั่นแหละ” ผู้หญิงวัยกลางคนรีบวิ่งเข้ามาอย่างว่องไว ก่อนที่จะหอบใจด้วยความเหนื่อย ผู้หญิงนางนี้แต่งตัวค่อนค้างไปทางมอมแมม นางดูเหมือนคนที่ไม่ค่อยจะได้ทานอาหาร คล้ายๆจะเป็นคนที่อดมื้อกินมื้อ

“ท่านป้าเรียกข้างั้นเหรอ คุณชายน่ะนะ???” หานซิ่นชี้นิ้วมาที่ตนเอง เพื่อยืนยันให้แน่ใจ มันก้มมองเสื้อผ้าตนเองที่ดูธรรมดา จริงๆแอบไปทางสกปรกนิดหน่อยด้วยซ้ำ

เมื่อก่อนตอนที่หานซิ่นอาศัยอยู่ในเมืองฮั่นโจนั้น เขาเคยเห็นคุณชายมาก่อนมากมายที่เดินทอดน่องตามท้องถนน อย่าว่าแต่หานซิ่นจะมีรัศมีใกล้เคียงเลย คนรับใช้ของพวกเขายังใส่เสื้อผ้าดูดีมากกว่าหานซิ่นอย่างมากมายด้วยซ้ำ

"ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! คุณชาย ท่านเดินทางมา ณ ที่แห่งนี้ เพื่อที่จะหาซื้อพืชผลหรือว่าผลไม้ ใช่หรือไม่ ข้ามีมันอยู่! ท่านดูสิ! ท่านดู! " ผู้หญิงคนนั้นรีบล้วงถุงผ้าที่ดูสกปรกขึ้นมา ก่อนที่จะเปิดออกให้หานซิ่นดูชัดๆ

! ! ! !

“..นี่….” หานซิ่นกำลังที่จะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นของในถุงผ้าก็ถึงกับไม่กล้ากล่าวอะไร

หัวไชเท้า

ใช่แล้ว! หานซิ่นมองเห็นหัวไชเท้าที่มีเนื้อสีดำติดอยู่ เนื่องจากว่าตนเอง มีท่านพ่อที่เป็นพ่อครัวทำอาหาร ความรู้เรื่องพวกนี้มันก็ถูกส่งต่อมาถึงหานซิ่นอยู่บ้าง เพียงก็มองผ่านๆก็รู้ว่ามันเป็น หัวไชเท้าที่คุณภาพต่ำ

แถมยังเป็นหัวไชเท้าคุณภาพต่ำ ที่เสียเอาแล้วเสียด้วย

นี่พวกเขากล้าเอาของแบบนี้มาขายงั้นเหรอ????

คุณภาพชีวิตของหมู่บ้านแห่งนี้ต้องตกต่ำลงถึงขนาดไหนเชียว???

"ข้าขายให้กับท่านไม่มาก…ขอเพียง…เพียงแค่ข้าวสาร 1 ถุง ไม่สิ 1 กำมือ ข้าขอเพียงแค่ข้าวสาร 1 กำมือ เท่านั้น! ได้โปรด…." หญิงวัยกลางคนคุกเข่าลงขอร้อง เขาจับชายเสื้อหานซิ่นเขย่าเบาๆ พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

"ท่านป้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา หาได้ใช่คุณชายไม่ ข้าเพียงแค่มาหาท่า-….."

ครากกก ถุ้ย! ! !

"เจ้าไม่ใช่คุณชายก็น่าจะบอกกันซะตั้งแต่ทีแรก เสียเวลาจริงๆ " หญิงวัยกลางคนรีบลุกขึ้นพร้อมกับถุ้ยน้ำลายลงบนพื้น นางหันหลังเดินจากไปพร้อมกับปากที่ขมุบขมิบไม่ยอมหยุด

“……” นี่เป็นอีกครั้งแล้วที่หานซิ่นได้แต่ยืนอึ้ง มันควักถุงผ้าออกมาจากหน้าอก ที่มีข้าวสารอยู่ภายใน

‘นี่ข้าคงไม่จำเป็นจะต้องให้แล้วกระมัง’

หานซิ่นเหลือข้าวสารอยู่ 1 ถุง ซึ่งเป็นข้าวสารถุงสุดท้ายที่หานซิ่นหลงเหลือ คราแรกมันกะจะแบ่งให้สัก 1 กำมือ แต่ดูเหมือนว่าท่านป้าคนนั้น จะไม่ต้องการซะแล้ว...

ตึก ตึก ตึก

หานซิ่นส่ายหน้าพลางเลิกคิด ก่อนที่จะหันหลังเดินทางต่อ…

ยิ่งเดินลึกเข้าไปมากๆเข้า เส้นทางที่เคยมาก็ยิ่งคุ้นชิน หานซิ่นเดินไปตามตรอกซอยต่างๆ จนไปถึงบ้านฟางหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่หลังหมู่บ้าน

ซึ่งนั่นก็คือบ้านของท่านปู่นี่เอง…

ก็อก! ก็อก! ก็อก!

“ท่านปู่่ ท่านปู่ ข้าหานซิ่น! มาหาท่านแล้ว!” หานซิ่นเคาะประตูบ้านอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ

.

.

.

ก็อก! ก็อก! ก็อก!

“ท่านปู่ ท่า-…! ! ” กะต๊าก! ! !

“ ! ! ! ! ” หานซิ่นสดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงไก่ขัน มันหันไปมองยังเล้าไก่ที่ตั้งอยู่หลังถัดไป หานซิ่นลังเลอยู่เล็กน้อย ก่่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้

เอี๊ยดดด

!!!

“ท่านปู่! เหตุใดถึงได้ไม่นอนในบ้านตนเองเล่า?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปในเล้าไก่ หานซิ่นก็เห็นเข้ากับท่านปู่ของตนเองที่นอนอยู่ในนั้น

"ใครกันที่กล้ามาปลุกข้า!!!! หือ! เจ้า…หานซิ่นงั้นเหรอ? ลมอะไรกัน ถึงหอบหลานมาได้" ปู่ของหานซิ่นค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาสบัดหน้าเพื่อสร่างเมาพร้อมกับปัดเสื้อผ้าของเขาที่มีแต่เปาะเปลี้ยน

"จะว่าแล้วเรื่องมันก็ยาว ท่านปู่เข้าไปรับฟังหลานในบ้านเถอะ " เมื่อได้ยินคำพูดของปู่ตนเอง หานซิ่นก็กลับมาแสดงใบหน้าที่โศกเศร้าอีกครั้ง เขาชักชวนให้ปู่ของตนเข้าไปในบ้านก่อน เพื่อที่จะได้เล่าให้ฟัง

เมื่อหานซิ่นและปู่ของตนเองเข้าไปในบ้าน มันก็เริ่มเล่าถึงต้นตอ และปัญหาที่ตนตัดสินใจเดินทางมา ณ ที่แห่งนี้

.

.

.

“เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นเช่นนี้ หลานจึงอยากที่จะมาขออาศัยอยู่ด้วย หลานอยากที่จะหาสิ่งสำคัญของหลานจนเจอ” หานซิ่นกล่าวอธิบาย

อึก! อึก! อึก!

อ้าาาา

“…อยากจะอยู่ก็อยู่ อยากจะไปก็ไป หลานทำตามที่ใจหลานต้องการเถอะ ขนาดพ่อของหลานตัดสินใจทิ้งแซ่ของตนเองไปเข้าร่วมกับพวกนั้น ปู่ยังไม่ทักไม่ห้ามสักคำเลย… เห๊อะ!!!” ท่านปู่่ยกน้ำเต้าขึ้นมายกซด กระดกกินเหล้าอย่างรุนแรง เขาพูดเหมือนจะโกรธ แต่ก็ไม่โกรธ

"ท่านปู่ ถ้าหลานจำไม่ผิด ฤดูนี้เป็นฤดูเพาะปลูกมิใช่เหรอ เหตุใดหลานจึงเห็นแต่เพียงไร่ที่เพาะปลูกเพียงแต่ดินกัน" หานซิ่นหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ภาพในเวลานี้กลับเห็นเพียงแต่ดิน หากย้อนเวลากลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน ป่านนี้ไร่เพาะปลูกของท่านปู่ ก็คงจะเต็มไปด้วยพืชผลผลิตต่างๆเต็มไร่ไปแล้ว

"ถ้าจะให้เล่า ก็คงจะต้องเล่าย้อนไปเมื่อ 1 ปีก่อน ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่…หรือว่าเพราะอะไร…แต่อยู่ๆแปลงไร่ของข้าก็ไม่สามารถที่จะเพาะปลูกอะไรขึ้นได้เลย หรือต่อให้เผอิญเติบโตขึ้นมากจากดินได้ คุณภาพก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน โยนให้หมากิน หมามันส่ายหน้าไม่ยอมกินเลย " ปู่ของหานซิ่นกล่่าวเล่าย้อนความ

หานซิ่นเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย

"ถ้าหมาไม่ยอมกิน แล้วท่านปู่กินไหมขอรับ"

"จะเหลือเหร๊อ!! ถ้าไม่กิน แกก็คงจะไม่ได้เห็นปู่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก…เดี๋ยวนะ…." ท่านปู่ย้อนฟังคำถามของหลานตัวเองแล้วก็รู้สึกทะแม่งๆ

“ถ้าท่านปู่กินได้ คนอื่นๆก็คงจะกินได้มิใช่เหรอขอรับ แล้วเหตุใดข้าถึงเห็นคนอื่นๆในหมู่บ้านอดอยากปากข้าวมากกว่าท่านปู่เสียอีก…อย่างกับ…ข้าวปลาไม่ได้ตกถึงท้องมานานหลายวัน” หานซิ่นนึกย้อยไปถึงเหตุการณ์ที่ตนพบเจอมาระหว่างทาง

อึก! อึก! อึก!

อ๊าาาา

"..หานซิ่น..เจ้าคิดว่าหมู่บ้านที่ห่างไกลจากความเจริญแห่งนี้ สามารถเลี้ยงปากท้องตนเองได้อย่างไร…" ท่านปู่กล่าวถาม

???

“…เอ่อ…ข้า…”

เฮ้อ~

“ไม่่ต้องเสียเวลาคิดหรอก ถ้าเจ้ารู้ก็คงจะแปลกแล้ว…ตั้งใจฟังให้ดี ปู่จะสอนเจ้า..หมู่บ้านแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะดูเล็กในสายตาของคนอื่นๆ แต่ก็ยังสามารถที่จะหาเลี้ยงปากท้องตัวเองได้มาหลายสิบปี ผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีความสามารถ พวกเขาเกือบทุกคนล้วนแล้วแต่เปิดร้านขายของต่างๆตามที่ตนเองถนัด เช่นเดียวกับปู่ที่เพาะปลูกพืชผลเพื่อเอาไปขายพวกเขา ด้วยความสามารถที่พวกเขามีเฉพาะ…ต่อให้หมู่บ้านข้างเคียงก็ยังต้องเดินทางมาเพื่อที่จะร้องขอ แถมพวกเขาทุกคนก็ล้วนแล้วเป็นคนดีกันทั้งนั้น...” ท่านปู่กล่าวอธิบายถึงเรื่องราวต่างๆภายในหมู่บ้าน เขาดูภาคภูมิใจอยู่ตลอดเวลาที่พูดถึงเรื่องของหมู่บ้าน

“…คนดี? ” ภาพของป้าที่ถุ้ยน้ำลายปรากฎขึ้นมาในหัว ไม่รู้ว่าจะห้ามมองคนจากเปลือกนอกดีหรือไม่?

"แต่ที่พวกเขาต้องกลายเป็นแบบนั้น..ก็เพราะ…ก็เพราะว่าไอ่แก่คนนี้เอง!!!!"

! ! ! !