บทที่ 3

“ได้ค่ะคุณท่าน” หญิงสาวรับคำอย่างเงียบเชียบ ความกังวลฉายเด่นในดวงตา เพราะยังจดจำมันได้ดี ถึงวีรกรรมสุดแสบสันของคนๆ นั้น

คนที่คอยแต่จะหาเรื่องกันไม่ยอมหยุดด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียวคือเขากลัวว่าเธอจะแย่งความรักของแม่และย่าไปหมด ทั้งๆ ที่ความจริงไม่มีใครรักใครมากไปกว่าเขาได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังตั้งป้อมหาเรื่องแกล้งเธอสารพัด ไม่ว่าใครห้ามก็ไม่ยอมฟัง หนักสุดก็พาเธอไปขังไว้ที่กระท่อมร้างท้ายไร่ เป็นวันกว่าจะมีคนตามไปพบ ซึ่งบทเรียนราคาแพงครั้งนั้นมันทำให้เธอพยายามอยู่ห่างจากเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่สำเร็จอยู่ดี เพราะเขายังคอยหาแต่เรื่องมาเล่นงานกันไม่เว้นวันอยู่ดี

ผู้ชายที่ชื่อชาญ ธนาสินธ์คนนั้น!

ข่าวการกลับมาของหลานชายเจ้าของไร่แพร่สะบัดไปไกลราวกับไฟท่วมทุ่งภายในเวลาแค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงนับตั้งแต่พุดกรองตัดสินใจเล่าเรื่องที่รู้มาให้กับสาวใช้คนอื่นๆ ได้ฟังเพราะหวังจะให้ทุกคนมาช่วยกันคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองการกลับมาของผู้ชายอารมณ์ร้ายคนนั้นอย่างไรดี แต่ก็เหมือนว่าตอนนี้สิ่งเดียวที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจจะกลายเรื่องของเขากับคนรักที่กำลังจะกลับมาที่นี่ด้วยกันเสียมากกว่า

“เห็นว่าเป็นผู้ดีอังกฤษเก่าด้วยล่ะแก ฉันชักอยากเห็นหน้าแล้วสิว่าคุณเธอจะสวยคับฟ้าสักแค่ไหน แต่ระดับคุณชาญคงไม่คว้าเอาลิงข้างบ่างชะนีมาทำเมียหรอก รายนั้นต้องคนที่สมน้ำสมเนื้อกันเท่านั้นถึงจะคู่ควร”หนึ่งในวงสนทนาเอ่ยขึ้น ซึ่งคนที่เหลือก็พากันพยักหน้าตามติด

“คุณท่านคงได้อุ้มเหลนสมใจก็คราวนี้แหละ แต่จะว่าไปนะ คุณชาญกลับมาก็ดีเหมือนกัน คนบางคนที่คิดว่าตัวเองเป็นคนโปรดจะได้เลิกเหยียบหัวคนอื่นเขาเสียที!” คนถูกกล่าวหาซึ่งๆ หน้าไม่คิดตอบโต้อะไรกลับไป มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่พุดกรองใช้สู้ปากคนที่อยากจะพูดอะไรก็พูดออกมาไม่สนว่าคำพูดของตัวเองจะทำร้ายคนอื่นแค่ไหน

“อย่าไปสนใจเลยนังพุด อีแพรวมันพูดก็เพราะอิจฉาเอ็งนั่นแหละที่คุณท่านเมตตาเอ็งมากกว่ามัน คิดเสียว่าเสียงหมาเสียงแมวบ่นไปเถอะนะ”นางอ่อนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น สายตาจ้องคนต้นเรื่องเอาคาดโทษ

“ป้าอ่อนว่าใครเป็นหมา!” ซึ่งเหมือนอีกคนจะได้ยิน ถึงได้ตวาดถามพร้อมจ้องมองหญิงชราอย่างเอาเรื่องที่กล้าว่าเธอต่อหน้าคนอื่นๆ

“แล้วมึงมีสี่ขา แถมยังชอบกินขี้รึเปล่าล่ะอีนี่! ถ้าไม่ใช่ก็อย่าเสือกร้อนตัว!!” ซึ่งนางอ่อนก็ตอบกลับไปอย่างไม่คิดที่จะเกรงกลัวใครหน้าไหน นางจ้องมองทุกคนอย่างคาดโทษก่อนจะคว้าต้นแขนพุดกรองให้เดินตามกันออกไป เพราะไม่อยากมีเรื่องกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับลูก

“อีแก่! คอยดูเถอะมึงสักวันกูจะเอาคืนให้ร้องไม่ออกเลยคอยดู!”