ตอนที่ 1 สัญญา (1/2)

แสงไฟนีออนสีขาวซีดสาดส่องลงบนทางเดินยาวของโรงพยาบาลยามวิกาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกและเฉยชา ไม่ต่างจากโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของ รินรดา หรือ ริน หญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศที่ยังไม่ได้เปลี่ยน แม้ว่าตอนนี้จะหมดเวลาทำงานมานานแล้วก็ตาม

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็นเฉียบ ปลายนิ้วสั่นเทาไล้ไปตามขอบกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ มันคือใบประเมินค่ารักษาพยาบาลที่มีตัวเลขเจ็ดหลักสีแดงเถือกปรากฏอยู่ตรงหน้า

หัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม สมองตื้อตันจนไม่อาจคิดหาหนทางใดได้อีก เงินเก็บทุกบาททุกสตางค์ที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อนำมารวมกับเงินก้อนสุดท้ายที่เพิ่งได้รับอนุมัติจากบัตรกดเงินสด มันก็ยังเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของยอดค่าใช้จ่ายทั้งหมดเท่านั้น

“อาการของภรินทร์ น้องชายของคุณจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดนะครับ”

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความห่วงใยของนายแพทย์เจ้าของคนไข้ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท

“ยิ่งเร็วเท่าไร โอกาสที่เขาจะกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมก็ยิ่งสูงขึ้น”

เหมือนเดิม

คำนั้นช่างห่างไกลจากความเป็นจริงที่เธอเผชิญอยู่เหลือเกิน ตอนนี้แค่จะประคองลมหายใจของตัวเองให้ผ่านไปได้ในแต่ละวันก็ยากเย็นแสนเข็ญราวกับเข็นครกขึ้นภูเขาแล้ว

รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเพดานสีขาวโพลน พยายามสะกดก้อนความร้อนที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่บริเวณลำคอ

เธอจะร้องไห้ตรงนี้ไม่ได้…

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้

หยาดน้ำตาไม่เคยช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น มันมีแต่จะบั่นทอนกำลังใจที่เหลืออยู่น้อยนิดให้พังลงมา

หญิงสาวหลับตาลง ภาพรอยยิ้มสดใสของน้องชายฉายชัดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความฝันและความหวัง บัดนี้กลับต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยโดยมีสายระโยงระยางพันธนาการไว้

ความหวังของเขากำลังริบหรี่ลงดั่งเปลวเทียนใกล้หมดไส้ และลมหายใจของเธอก็คือสายลมเส้นสุดท้ายที่จะประคองเปลวเทียนนั้นไว้

เธอจะยอมให้มันดับไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้

ไม่มีวัน!

ทางเลือกสุดท้าย บางทีมันอาจจะไม่มีอยู่จริง เหลือเพียงแต่ทางที่ต้องเลือกเท่านั้น ไม่ว่าทางนั้นจะนำพาเธอไปสู่สิ่งใดก็ตาม ถ้าหากมันสามารถต่อลมหายใจของน้องชายได้ เธอก็พร้อมเลือกทางเส้นนั้นเสมอ

ในขณะที่มุมหนึ่งของกรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยความมืดมนสิ้นหวัง ภายในคฤหาสน์ตระกูลกิตติวรากูลกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศที่อบอวลอยู่ภายในห้องรับแขกสไตล์ยุโรปกลับเยียบเย็นจนน่าอึดอัด

ธีรภัทร หรือ ภัทร ทายาทเพียงคนเดียวของเครือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ยืนนิ่งสงบดุจรูปสลัก แผ่นหลังตั้งตรงภายใต้ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ สายตาคมกริบจับจ้องไปยังประมุขของบ้านซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาหลุยส์บุผ้าไหมอย่างไม่วางตา

คุณย่าของเขา คุณหญิงรัชนีกร หญิงชราในชุดผ้าไหมไทยสีกลีบบัว แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยปรากฏบนใบหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังทรงอำนาจและคมปลาบ ช่วงอายุที่มากขึ้น ไม่สามารถลดทอนอำนาจของเธอได้เลย

“ย่าจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะตาภัทร” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง

ไม่ฟัง

ก็ต้องฟัง

“วันเสาร์นี้แกต้องไปเจอกับหนูญาดาที่โรงแรมจันทรา เข้าใจใช่ไหม”

ธีรภัทรถอนหายใจออกมาเบา ๆ พยายามข่มคลื่นอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นภายในใจ แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เป็นการบอกให้หญิงชราตรงหน้าได้รับรู้ว่า เขาไม่ยินยอมจะเป็นหุ่นเชิดให้ใครออกคำสั่งอีกต่อไป

“ผมเคยบอกคุณย่าไปแล้วนี่ครับ ว่าผมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้น และผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาจับคลุมถุงชนเหมือนยุคไดโนเสาร์เต่าล้านปีเด็ดขาด!”

“แกไม่มีสิทธิ์เลือก!” คุณหญิงรัชนีกรตอกกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“การแต่งงานของแก ไม่ใช่แค่เรื่องของแกคนเดียว แต่มันคือการเกี่ยวดองทางธุรกิจระหว่างตระกูลของเรากับตระกูลวัฒนภักดี การแต่งงานครั้งนี้จะทำให้ เครือกิตติวรากูล ของเรามั่นคงไปอีกหลายสิบปี”

“มั่นคงด้วยการเอาชีวิตผมไปผูกติดกับคนที่ผมไม่ได้รักเนี่ยนะครับ” ธีรภัทรแค่นเสียงหยัน นึกสมเพชตัวเองอย่างสุดซึ้ง เกิดมาในวงศ์ตระกูลยิ่งใหญ่ แต่กลับถูกบีบบังคับเสียยิ่งกว่าคนยากไร้หนทางเสียอีก

“นั่นไม่ใช่ความมั่นคงครับคุณย่า แต่มันคือกรงทองที่สวยหรูดี ๆ นี่เอง”

“ถ้าการอยู่ในกรงทองมันทำให้แกมีทุกอย่างที่แกต้องการ มันก็เป็นกรงที่คุ้มค่าน่าอยู่ไม่ใช่เหรอ?” แววตาของคุณหญิงแข็งกร้าวขึ้นทันที

“แกอย่าลืมว่าทุกสิ่งที่แกมีทุกวันนี้ ทั้งตำแหน่ง ทั้งอำนาจ ทั้งความสุขสบาย มันมาจากไหน อย่าลืมนะตาภัทร”

“ผมไม่เคยลืมครับ แต่ผมก็ไม่เคยต้องการใช้ชีวิตเหมือนหมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจของคุณย่าเหมือนกัน ผมมีชีวิต มีความรู้สึก มีความต้องการของตัวเองเหมือนกันนะครับ”

“งั้นแกก็เลือกเอาแล้วกัน” คุณหญิงรัชนีกรยื่นคำขาดอันเป็นประกาศิต เธอมองหลานชายแน่นิ่ง ดวงตาเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่ว่าผู้ใดได้ยินจะต้องขนลุกซู่ไปทั่วร่าง

“ระหว่างไปเจอกับหนูญาดาในวันเสาร์นี้ แล้วก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานบริหารอย่างเต็มตัว หรือจะเลือกเดินตามหัวใจที่ไร้สาระของแก แล้วก็เดินออกจากบ้านหลังนี้ไปตัวเปล่า ทุกตำแหน่งในบริษัท รวมทั้งสิทธิ์ในกองมรดกทั้งหมดของแกจะถูกริบคืน”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องทันที มันสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังกำลังเดินไปด้านหน้าทีละวินาที ทว่าในความรู้สึกของธีรภัทร นั่นคือเสียงของเวลาที่กำลังนับถอยหลังให้กับอิสรภาพของเขาต่างหาก

ธีรภัทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้เป็นย่า พยายามค้นหาความห่วงใย สายใยของย่าหลาน ทว่าก็เปล่าประโยชน์ เขาเห็นเพียงความมุ่งมั่นอันเย็นชา ความเด็ดขาดที่พร้อมจะตัดทุกอย่างทิ้งได้เพื่อสิ่งที่ท่านเรียกว่าอนาคตของวงศ์ตระกูล โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของใคร แม้ว่าคนคนนั้นจะขึ้นชื่อว่าหลานในไส้ก็ตาม

ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะคลายออกช้า ๆ เขาโค้งศีรษะให้ผู้เป็นย่าเล็กน้อยตามมารยาท แต่ไม่เอ่ยคำใดออกมาอีก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกห้องนั้นไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าแฝงไว้ด้วยความพ่ายแพ้และขบถอย่างถึงที่สุด

เขาก้าวออกมาหยุดที่ระเบียงกว้างซึ่งมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองกรุงยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องสว่างพร่างพราวราวกับดวงดาวบนดิน แต่สำหรับเขาในตอนนี้ มันไม่ต่างอะไรจากแสงของหิ่งห้อยที่กำลังจะดับแสงลง

อิสรภาพ

คำนี้ช่างหอมหวานแต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง เขาถูกบีบ ถูกต้อนจนจนมุมเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะจนตรอก ในเมื่อเล่นตามเกมที่วางไว้ไม่ได้ เขาก็ต้องสร้างเกมของตัวเองขึ้นมา

ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นในหัว ธีรภัทรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรด่วนหาใครคนหนึ่ง ซึ่งรอสายเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็กดรับ

“นนท์ ฉันมีเรื่องด่วนให้นายช่วย” น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ครับคุณภัทร มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” เสียงของ นนท์ ผู้ช่วยคนสนิทตอบกลับมาอย่างนอบน้อม

ธีรภัทรทอดสายตามองไปยังแสงไฟไกลลิบของเมืองหลวง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เป็นเหมือนการจุดชนวนเรื่องราวทั้งหมดขึ้นด้วยความมั่นใจ ว่าเกมนี้เขาต้องเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้แน่นอน

“ไปหาผู้หญิงมาให้ฉันคนหนึ่ง”

“ครับ? ผู้หญิงแบบไหนครับ?” นนท์ถามกลับด้วยความงุนงง เขาสงสัยตั้งแต่คำว่าหาผู้หญิงมาให้แล้ว ทว่าความสงสัยนั้นก็ถูกคลี่คลายทันทีเมื่อต้นสายให้คำตอบอย่างแจ่มแจ้ง

“หาใครก็ได้ที่ต้องการเงิน และพร้อมจะมาแสดงละครเป็นแฟนของฉัน” เขากล่าวเน้นคำว่าแฟนอย่างชัดเจน

“ขอคนที่แสดงได้แนบเนียน ประวัติดีพอที่จะเอามาบังหน้าได้ และที่สำคัญต้องเป็นคนที่ควบคุมได้”

…