บทที่ 7 มาใหม่

@ไร่ภูตะวัน

ค่ำคืนแห่งไร่ภูตะวันมีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะจนทำให้เจ้าของบ้านอย่างภาลัยรู้สึกมีความอย่างบอกไม่ถูก ปกติอยู่บ้านกับลูกชายสองคนแทบจะไม่มีเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะเลย นอกจากว่าลูกชายมีเรื่องปรึกษาเกี่ยวกับงาน

“นานแล้วเนอะที่เราไม่ได้อยู่คุยกันแบบนี้” ปานเดือนพูดขึ้น หลังอาหารเย็นภาลัยชวนปานเดือนกับมานพออกมาสูดอากาศข้างนอก และนั่งคุยกันเรื่องราวในอดีตที่เคยทำร่วมกัน

“ใช่ หนูหอมอยู่นี่แล้ว เดือนกับนพก็มาเที่ยวบ่อยๆสิ ถ้ามารอบหน้าพี่จะพาไปเที่ยวในไร่และโรงบ่มทำไวน์ของตาภูเขาพึ่งสร้างใหม่ เจ็ดปีได้แล้ว” ภาลัยภูมิใจในตัวลูกชายคนเดียวของตัวเองเป็นอย่างมาก ที่บริหารธุรกิจต่อจากเธอและเป็นที่รู้จักมากมาย จากเดิมโรงบ่มไวน์มีแล้วแต่พื้นที่ไม่กว้างนักคนงานก็น้อยพอได้ขยายธุรกิจขนกว้างขวางเลยสร้างโรงบ่มไวน์ที่ใหญ่กว่า และดีไซน์โรงบ่มไวน์ให้ดึงดูดสายตาของนักท่องเที่ยวและสนใจในตัวไวน์ที่ทำเอง และไวน์ที่ทำผ่านขั้นตอนการผลิตของโรงบ่มไวน์ของไร่ภูตะวันโดยตรง

“น่าเสียดายจังเลยค่ะพี่ภา นพเข้ามีงานด่วนด้วยค่ะเลยต้องกลับพรุ่งนี้” มานพทำงานเป็นรองประธานกรรมการในบริษัทของพี่ชาย จะว่าไปบริษัทพี่ชายก็เหมือนของตัวเองทำงานยิ่งกว่าประธานบริษัท

“ไม่เป็นไรเดือน รอบหน้าเราค่อยมาใหม่” มานพพูดขึ้น ปานเดือนพยักหน้ายิ้ม

“ดึกป่านนี้แล้ว ตาภูยังไม่กลับหรอพี่ภา” ปานเดือนถามภาลัย เธอเดินมาถึงไร่ภูตะวันตั้งแต่เที่ยงยังไม่เจอกับพ่อเลี้ยงภูเวียง

“น่าจะมีธุระ ปกติหกโมงจะกลับถึงบ้าน” เช่นเดียวกันกับตอนเที่ยงพ่อเลี้ยงภูเวียงไม่ได้กลับมากินข้าวที่บ้าน โทรบอกภาลัยผู้เป็นแม่ว่ากินข้าวที่โรงอาหารเลย

“ทำงานตัวเป็นเกลี้ยว ลูกเมียก็ยังไม่มีชักจะขยันเกินไปแล้วหลานชายคนนี้” ปานเดือนพูด ภาลัยแอบยิ้ม