บทที่ 5 สร้างเรื่องอีกแล้ว

@บ้านปังหอม

สร้างเรื่องอีกแล้ว

ปังหอมสัญญากับผู้เป็นแม่ว่าจะเป็นเด็กดีช่วงสัปดาห์ที่อยู่บ้าน และเธอก็ทำมันตลอดสามวันเผื่อผู้เป็นแม่จะใจอ่อนไม่พาเธอไปอยู่ที่นั่น เหมือนปานเดือนจะยิ้มออกกับลูกสาวก่อนหน้าหน้าเคร่งเครียด แต่!

เมื่อเช้าปังหอมออกไปซื้อโจ๊กหมูหน้าปากซอยแต่เป็นร้านใหม่ที่พึ่งเปิด เธออยากจะลองซื้อกินคนอื่นบอกว่าร้านเปิดใหม่อร่อยกว่าร้านที่เปิดอยู่ ปังหอมเดินไปซื้อเสร็จแล้วจะกลับบ้านร้องเพลงเหมือนคนมีความสุขจนมีใครบางคนเดินมาตัดหน้าเธอ

“อ่าว นึกว่าใครลูกสาวป้านงเทพีขี้นินทาแห่งหมู่บ้านนี่เอง” คำประชดประชันที่เอ่ยออกมาทำให้นุ่นกำมือแน่น และหยุมหัวปังหอมมาตบหน้าไปสองฉาดที่สร้างเรื่องไว้ให้เธอเจ็บแสบไม่กล้าออกจากบ้านหลายวัน

“ตบนี้สำหรับเรื่องที่แกสาระแนเรื่องฉัน” ปังหอมลิ้นดันกระพุ้งแก้มยกมือเช็ดเลือดที่ปาก เธอทรงตัววางถุงโจ๊กก่อนจะง้างมือตบหน้า

เพี๊ยะ!

จนหน้าของนุ่นลูกสาวป้านงหันไปตามแรงมือ นุ่นหวังจะจิกผมและตบแต่ปังหอมไวกว่าหักหลบและถีบเข้ากลางหลังจนรุ่นล้มกับพื้น นุ่นพยายามพยุงตัวขึ้นมารอนแผลที่เกิดจากการโดนถีบแล้วล้มทำให้ปวดแสบ

“ถ้ากูไม่เอาเลือดออกจากหัวมึง อย่าเรียกกูว่าอีนุ่น” นุ่นจู่โจมเข้ามาจะตบปังหอม แต่ปังหอมหลีกและจิกผมนุ่นจนสุดแรงปังหอมยกมือตบหน้านุ่นเพิ่ทอีกสองฉาดจนเบือดกลบปากทั้งสองคนข้าง ปังหอมปล่อยผมที่จิกไว้ นุ่นไม่ยอมแพ้ยกมือจะตบปังหอมตบกลับเพิ่มสองฉาดจนปานเดือนกับชาวบ้านแถวนั้นมาเห็นแยกตัวออกจากกัน

“อีหอม กูฝากไว้ก่อน”

“กูไม่รับฝาก แน่จริงมึงมาเลยสิ!” ชาวบ้านแถวนั้นพานุ่นกลับบ้าน ปานเดือนพาปังหอมกลับบ้านด้วยเช่นกันระหว่างทางไม่พูดอะไร สั่งแม่บ้านยกกระเป๋าปังหอมขึ้นรถอย่างเดียว

“พี่เจียน ฝากพาปังหอมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย” แม้แต่พูด ปานเดือนไม่พูดกับปังหอม เธอสุดจะทนแล้วจริงๆ มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ สัญญากับเธอก็แล้วแต่ว่าจะปรับตัวแค่ก็ทำไม่ได้

ภายในรถปังหอมอยู่ตรงกลางพ่อแม่อยู่ข้างซ้ายขวาประกบเธอ ปานเดือนเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา ส่วนมานพตามสไตล์ของเขาคือคนพูดน้อย ปังหอมรู้สึกอึดอัดมากหันมองหน้าแม่ตัวเองก็โดนแม่เมินใส่ หันมาหาพ่อเธอพ่อยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไร

มาถึงสนามบินปานเดือนไม่พูดอะไรเงียบตลอดทางจนมาถึงเชียงใหม่ ไม่นานรถของไร่ภูตะวันมารับครอบครัวปังหอมไปไร่