บทที่ 4 เด็ดกว่า

ซอยบ้าน

“งั้นหรอ สนุกใช่ไหมเอางี้ฉันมีเรื่องมาเล่าสู่กันฟัง” ป้าคนที่เป็นแกนนำเรื่องนินทาของหมู่บ้านเริ่มใจคอไม่ดีกับสิ่งที่ปังหอมจะพูด

“เหอะ! มันมีเรื่องไหนที่มันเด็ดกว่าเรื่องของเธออีกหรอ แต่ฉันว่าเรื่องของเธอเด็ดสุดในซอยนี้แล้ว” ป้าทำท่ามั่นใจ ปังหอมกลับหลุดขำและเอาโทรศัพท์ขึ้นมากด และส่งให้ป้าอีกคนดู

“เรื่องนี้เด็ดกว่าเป็นไหนๆ ป้าว่าจริงไหม” ท่าทางของคนชนะแสยะยิ้มออกมา ป้าที่ว่าเธอถึงกับหน้าซีด

“นี่มันนังนุ่นลูกสาวแกนินง เด็ดกว่าเรื่องปังหอมอีกว่ะ ดูสิกำลังนัวเนียอยู่กับผู้ชายด้วยว่ะ” ป้าอีกคนพูด แม่ค้าขายโจ๊กจำเป็นต้องวางของก่อนเพื่อมาดูคลิปเด็ด ผู้คนผ่านไปมาก็เข้ามาดูจนป้าที่เป็นแม่ผู้หญิงในคลิปทนไม่ไหวเอาโทรศัพท์จะเขวี้ยง

“เอาสิ เขวี้ยงให้แตกไปเลย แต่จะบอกให้นะคลิปนี้ถูกเผยแพร่ออกไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถึงโทรศัพท์ฉันจะแตกกระจายก็ช่วยอะไรไม่ได้” ปังหอมทำหน้าแสยะยิ้ม ก่อนจะดึงโทรศัพท์

“ถึงว่าช่วงนี้นังนุ่นมันมีเงินมีทองใช้ ทำงานขายตัวนี่เอง เหอะ! น่าสมเพชแม่มันก็อวยกันจังว่าลูกทำงานตำแหน่งสูง ที่ไหนได้ตำแหน่งบนเตียงคอยทำหน้าที่อ้าขาให้แทง” ป้าข้างบ้านอีกหลายคนตั้งกลุ่มคุยเรื่องป้านงเรื่องลูกสาวตัวเองกำมือกัดฟันแน่น

“หุบปาก!!! ลูกกูจะเป็นยังไงก็ช่างมันพวกมึงไม่ต้องมายุ่ง”

“ไม่อยากจะยุ่งหรอก ถ้ามึงไม่มายุ่งเรื่องพวกกู อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงเอาเรื่องครอบครัวกูไปนินทา”

จากนั้นปังหอมเดินกลับบ้านอย่างสบายใจ ปล่อยให้ป้าข้างบ้านเขาเคลียร์กันเอง เธอไม่อยากจะสนใจ

กลับมาถึงบ้านเธอดูกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบกับเป้อีกหนึ่งของพวกนี้เป็นของเธอ อย่าบอกนะว่า

“ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวให้พร้อม เก้าโมงจะออกเดินทาง” เสียงเรียบของปานเดือนบอกกับปังหอม เธอยังไม่ไปยังยืนนิ่งกัดกินปาท่องโก๋ต่อ

“ปังหอม!!”

“แม่! หนูไม่เข้าใจทำไมแม่ต้องให้หนูไปอยู่ที่นั่นด้วย”

“นี่ไม่รู้จริงๆหรอ ว่าทำไมแม่ให้หอมไปอยู่ที่นั่น” ปังหอมพอจะรู้อยู่แล้วแต่ทำไมต้องถึงขั้นพาเธอไปอยู่ไกลถึงภาคเหนือให้อยู่บ้าน อบรมสั่งสอนที่บ้านก็ได้

“แม่สุดแต่ใจจะอบรมสั่งสอนเราแล้วจริงๆ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ กี่ครั้งแล้วที่เราสร้างเรื่องให้พ่อกับแม่ต้องตามแก้ พ่อกับแม่ยอมแล้วจริงๆ” ปานเดือนน้ำเสียงอ่อนลง

“ใช่หนูดื้อ หนูเอาแต่ใจ แต่ไม่ควรให้หนูไปอยู่กับใครไม่รู้” ปังหอมพูด เธอได้ยินพ่อกับแม่พูดเรื่องนี้บ่อยแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ปานเดือนไม่ตอบ

“หอมไม่ไปตอนนี้ได้ไหมคะแม่ ขอเวลาให้หอมอีกสักอาทิตย์นึงให้หอมอยู่กับพ่อแม่ก่อนค่อยไป ได้ไหมคะ” ปังหอมเข้ามาอ้อน ปานเดือรเธอแพ้ลูกอ้อนของปังหอมที่สุด ปังหอมอ้อนปานเดือนสุดฤทธิ์จนปานเดือนตกลง

“อาทิตย์เดียวเท่านั้น” ปังหอมยิ้มดีใจกอดแม่ตัวเอง มานพคนเป็นพ่อก็ยิ้มตาม