บทที่ 1 เอาแต่ใจ

@บ้านปังหอม

“แกชักจะเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันแล้วนะยัยหอม!”

“ฉันจะส่งแกไปอยู่ไร่ภูตะวัน ไม่มีการปฏิเสธหรือข้ออ้างใดๆ เตรียมตัวไว้แล้วกัน”

“ทำไมหอมต้องไปด้วยคะ หอมไม่ไปยังไงก็ไม่ไป” เธอยืนกรานว่าไม่ไปไหน

“ได้ แกไม่ไปก็ได้สิ่งที่แกเคยขอไว้ถือว่าจบ และของที่นี่ฉันจะยึดไว้ทั้งหมดและแกออกไปหางานทำเอง หาเงินใช้เอง”

“แม่!!” ปานเดือนผู้เป็นแม่ของปังหอม ออกจากห้องไปโดยไม่ฟังคำลูกสาว ปังหอมเคยบอกไว้ว่าถ้าเธอเรียนจบเธอจะขอให้พ่อแม่ซื้อรถยนต์เป็นของขวัญ พ่อแม่รับปากว่าจะซื้อ แม้ว่าเธอจะดื้อเอาแต่ใจการเรียนไม่เคยตก จนมาเกิดเรื่องนั้นซะก่อน

#ย้อนเมื่อก่อนที่จะโดนปานเดือนพูดคำขาด

ปังหอมในชุดกระโปรงสั้นรัดรูปเต้นส่ายตูดอยู่ในผับจนเป็นที่น่าสนใจของหมู่วัยรุ่น ปังหอมกับเพื่อนจะเที่ยวผับบ่อยเกือบจะทุกคืนตั้งแต่เรียนจบมาเอาแต่เที่ยว งานการไม่ทำ ผู้ใหญ่ห้ามเธอเถียงฉอดกลับไปจนผู้เป็นแม่อย่างปลายเดือนเริ่มจะทนกับนิสัยของลูกสาวไม่ไหว เวลาจะคุยกับปังหอมต้องนับหนึ่งถึงสิบทุกครั้ง

เมื่อผับใกล้ผับให้บริการ ปังหอมกับเพื่อนพากันกลับบ้าน มีรถคันหนึ่งจอดตัดหน้าเธอและบอกว่าอาสาจะพาไปส่งถึงบ้าน เธอกับเพื่อนก็ขึ้นมาแต่หารู้ไม่ว่าผู้ชายดังกล่าวจะพาพวกเธอไปทำมิดีมิร้าย ผู้ชายคนนั้นขับรถมาถึงม่านรูดมีผู้ชายรออยู่ที่นั่นสองคนแล้ว ปังหอมกับเพื่อนอีกสองคนเริ่มดึงสติมองผู้ชายในรถกับนอกรถ ถึงรู้ว่าพวกเธอกำลังถูกหลอก

ปังหอมบอกกับเพื่อนอีกสองคนเพื่อดึงสติกลับมาและกดโทรหาตำรวจโดยเธอนั่งเงียบทำเป็นหลับ ผู้ชายที่เหลือเปิดประตูพาเธอออกจากรถ ระหว่างนั้นปังหอมเอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือ