บทที่ 2 ความแสบ

สายปลายทางที่เป็นเบอร์ตำรวจได้ยินคนร้องช่วยจึงขนกันมาช่วยและจับตัวผู้ชายสารเลวในที่สุด เธอกับเพื่อนเกือบจะเสียตัวให้ไอ้ขยะสังคม ถึงจะเป็นคนแรงๆแต่ไม่เคยจะอ้าขาให้ใครแทงง่ายๆ

เรื่องที่เธอไปเที่ยวถูกหลอกไปทำมิดีมิร้ายถูกแพร่กระจายออกไปจนเป็นข่าวดัง ชาวบ้านต่างซุบซิบนินทาว่าร้ายเธอให้เสียหาย จนปลายเดือนเริ่มหมดความอดทนกับลูกสาว

ปังหอมเอาแต่กักขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ออกไปไหนเมื่อเช้าเธอออกไปข้างนอกชาวบ้านต่างจับกลุ่มคุยเรื่องของเธอ

“เหอะ! เด็กสมัยนี้แรดเนอะ นัดผู้ชายไปเปิดห้อง ไม่เพียงแค่เปิดห้องนะได้ยินว่าชายสามหญิงหนึ่ง” ชาวบ้านพูดเชิงให้เธอได้ยิน ปังหอมเดินบุกมาหาชาวบ้านที่นั่งจับกลุ่มคุยกัน

“ฉันจะแรดจะร่านแล้วหนักหัวใครว่ะ” ปานเดือนที่เห็นว่าลูกสาวกำลังมีปากเสียงกับชาวบ้านจึงวิ่งพาปังหอมกลับเข้าบ้าน

“ปังหอม!! แม่เริ่มจะไม่ไหวกับแกแล้วนะ” ปานเดือนนับหนึ่งถึงสิบแล้วพูดกับลูกสาว ปังหอมยื่นนิ่ง

“แม่ทนได้ไง ที่ชาวบ้านมาพูดว่าหอมเสียๆหายๆทั้งที่แม่ก็รู้ว่าเรื่องนั้นไม่เป็นความจริง” ปังหอมพูดออกมา เธอเริ่มทนไม่ไหวที่ใครต่อใครเอาเรื่องไม่จริงมาพูด คนพวกนี้น่าจะจับมาตบปากด้วยเปลือกทุเรียน

“จริง ไม่จริง เรากลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว เราห้ามปากใครไม่ให้พูดไม่ได้แต่เราสามารถเปลี่ยนแปลงพิสูจน์ตัวเองว่าเราบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำสิ่งที่เขาพูด” ปังหอมถึงกับถอนหายใจถ้าชาวบ้านคิดได้เหมือนแม่เธอจะไม่ว่า แต่นี่พากันหยอดใส่ผงชูรสให้เรื่องราวของคนอื่นเข้มข้นยิ่งกว่าเครื่องต้มยำ พูดเรื่องจริงแค่ขี้ตาใส่ความลงไปเท่าขี้ช้าง