บทนำ

บทนำ

“ทำงาน อย่าให้เห็นว่าอู้ไม่งั้นเธอเจอดีแน่” เสียงทรงพลังของเจ้าของไร่ภูตะวันเปล่งออกสั่ง

“รู้แล้ว พูดมากอยู่นั่น” เธอชักสีหน้าไม่พอใจและทำงานต่อด้วยการตัดพวงองุ่นใส่ตะกร้า

“ไม่ได้ห้าตะกร้าห้ามหยุด”

“และห้าม!! ใครช่วยปังหอมทำงานเด็ดขาด ใครกล้าขัดคำสั่งคงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” คนงานต่างเงียบและหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ขึ้นชื่อว่า พ่อเลี้ยงภูเวียง พูดคำไหนคำนั้น

“บ้าอำนาจที่สุด! ไอ้พ่อเลี้ยงบ้า” พ่อเลี้ยงภูเวียงมองใบหน้าหวานนิ่งๆก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้ปังหอมกำหมัดแน่นกัดปากแน่น

“เมื่อไรฉันจะหลุดออกจากที่นี่สักที!” ปังหอมพูดพร้อมตัดพวงองุ่นใส่ตะกร้า

ถ้าเธอไม่ดื้อ ไม่เอาแต่ใจ คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่อยู่ใต้ความเผด็จการของพ่อเลี้ยงบ้าอำนาจ

เธอคิดแล้วน้ำใสเอ่อล้นออกมาผ่านใบหน้าหวาน คิดถึงพ่อกับแม่อยากกลับไปหาท่าน ปังหอมปาดน้ำตาแล้วลงมือทำงานต่อของตัวเองทำไปแค่สามตะกร้า มองนาฬิกาเรือนงามที่คู่กันมาตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว