ตอนที่ 4 : กล้วยตานีท้ายวัด

รอยสักหนุมานบนอกของสิงห์เสียดสีกับยอดอกอวบของบัวจนแดงเถือก เหงื่อกาฬของทั้งคู่ไหลโทรมกาย ผสมผสานกันจนแยกไม่ออก กลิ่นคาวโลกีย์ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพิธี กลบกลิ่นธูปกำยานจนหมดสิ้น

"อูยยย... นังบัว เอ็งนี่มันรัดแน่นดีชะมัด... ข้าจะทนไม่ไหวแล้วเว้ย!"

"ปล่อยเข้ามาเลยจ้ะพี่สิงห์... ปล่อยอาคมของพี่เข้ามาในตัวฉันให้หมด... ฉัน... ฉันจะขาดใจแล้ว... กรี๊ดดดดด!"

ร่างของบัวกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เรียวขาที่พาดอยู่บนบ่าแกร่งหนีบเข้าหากันแน่น ช่องทางรักตอดรัดแก่นกายของพ่อหมอหนุ่มถี่ยิบ บ่งบอกว่าเธอได้เดินทางไปถึงดินแดนแห่งความสุขสมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

สิงห์คำรามก้องในลำคอ เร่งจังหวะเอวอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะฝังแก่นกายเข้าไปจนสุดความยาว แล้วปลดปล่อยสายธารแห่งความปรารถนาและความแกร่งกร้าว ฉีดพ่นเข้าไปในกายสาวทุกหยาดหยด ร่างหนากระตุกเกร็ง ซึมซับความสุขสมที่ได้รับจากการ ‘รักษา’ คนไข้อันแสนเร่าร้อนในค่ำคืนนี้

เขาฟุบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจหนักๆ อย่างสิ้นเรี่ยวแรง ไม่ต่างจากบัวที่ตอนนี้นอนตาปรือ หมดสภาพอยู่ใต้ร่างของเขา แคร่ไม้ไผ่ที่รอดพ้นจากการพังทลายมาได้อย่างหวุดหวิด ส่งเสียงลั่นเบาๆ เมื่อทั้งคู่ขยับตัว

สิงห์ถอนกายออกอย่างเชื่องช้า เอื้อมมือไปหยิบผ้าขาวม้าที่ตกอยู่ข้างเตียงมาเช็ดทำความสะอาดให้หญิงสาวอย่างเบามือ ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในทีบัวขยับตัวเข้าหาความอบอุ่น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง แขน

เรียวกอดเอวหนาไว้หลวมๆ

"พี่สิงห์..." บัวเรียกเสียงแผ่ว

"หืม... ว่าไง ยังไม่หายร้อนอีกรึ" สิงห์เลิกคิ้ว ถามกลั้วหัวเราะ

"เปล่าจ้ะ..." บัวส่ายหน้าไปมาบนอกเขา

"ฉันแค่จะบอกว่า... ต่อให้ฉันไม่ได้โดนของ ฉันมาหาพี่สิงห์ที่เรือนนี้ได้ใช่ไหมจ๊ะ"

สิงห์ชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ มือหนาลูบผมยาวสลวยของหญิงสาวเล่น

"เรือนข้าไม่ได้ล๊อกประตู... แต่เอ็งก็รู้ว่าข้าเป็นหมอผี ไม่ใช่คนธรรมดา มีแต่เรื่องอันตราย แถมยัง... ดุมาก เอ็งรับไหวรึ แล้วข้าไม่สามารถหยุดที่เอ็งได้คนเดียวหรอกนะ เพราะถ้ามีใครมาขอให้ข้าช่วยเหมือนเอ็ง ข้าปฏิเสธไม่ได้ และไม่แน่ว่าพวกมันอาจจะติดใจข้า เพราะฉะนั้นข้าไม่มีสถานะอะไรให้เอ็งนะ ต้องพูดเอาไว้ก่อน"

บัวช้อนตาขึ้นมองพ่อหมอหนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหลและยอมจำนน

"ฉันรู้จ๊ะพี่สิงห์....ขอแค่พี่สิงห์อย่าไล่ฉันไปก็พอ ฉันยอมเป็นเมีย... เอ้ย ยอมเป็นลูกศิษย์รับใช้พ่อหมอทุกอย่างเลยจ้ะ"

สิงห์ยิ้มมุมปาก ก้มลงจุมพิตกระหม่อมบางเบาๆ แสงอรุณรุ่งเริ่มจับขอบฟ้าด้านนอกเรือน ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสัก

"เออ... ถ้าใจสู้ขนาดนั้น ก็เตรียมตัวรับมือกับความดุของข้าไว้ให้ดีก็แล้วกัน นังบัว"

บัวยิ้มรับคำด้วยความสุขใจ เธอหลับตาลงพริ้มในอ้อมกอดของชายหนุ่มหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจฝากตัวเป็น 'เมียเบอร์หนึ่ง' ของพ่อหมอสิงห์แห่งดอนกระทิงในวันนี้ จะนำพาเธอไปพบกับเรื่องราวความวุ่นวายสุดสยิวอีกมากมาย เพราะสมภารที่กินไก่วัดเก่งขนาดนี้ ย่อมไม่มีทางหยุดอยู่ที่ไก่ตัวเดียวอย่างแน่นอน... โดยเฉพาะเมื่อศัตรูหัวใจในอนาคต อาจจะไม่ได้มีแค่ 'คน' !

ผ่านไปได้เพียงสามวันหลังจากเหตุการณ์ถอนคุณไสยให้นังบัว ข่าวคราวเรื่องความขลังของพ่อหมอสิงห์ก็ยังคงเป็นที่โจษจัน แต่สิ่งที่ดังตีคู่กันมาจนชาวบ้านดอนกระทิงหวาดผวาไปตามๆ กัน กลับเป็นเรื่องราวสยองขวัญที่เกิดขึ้นบริเวณป่ากล้วยท้ายวัดเก่า

"พ่อหมอ! พ่อหมอสิงห์โว๊ย! อยู่หรือเปล่าวะ!"

เสียงตะโกนโหวกเหวกของ ‘ผู้ใหญ่เข้ม’ ผู้นำหมู่บ้าน ดังขึ้นที่หน้าบันไดเรือนในตอนสายของวัน สิงห์ที่เพิ่งตื่นจากการเคี่ยวกรำนังบัว (ที่ตอนนี้ขยับฐานะมาเป็นศิษย์ก้นกุฏิคอยปรนนิบัติพัดวี) เดินนุ่งโจงกระเบนสีหมากสุกออกมาที่ชานเรือนด้วยท่าทีเนิบนาบ มือหนายกขึ้นเสยผมที่ปรกหน้า เผยให้เห็นรอยสักรูปเสือเผ่นที่ดูน่าเกรงขาม

"มีเรื่องร้อนใจอะไรแต่เช้าล่ะผู้ใหญ่ ถึงได้หน้าตาตื่นมาเชียว"

สิงห์ถามพลางทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ บัวที่เดินตามหลังมารีบยกขันน้ำเย็นมาวางให้ผู้ใหญ่บ้านอย่างรู้หน้าที่

"ก็เรื่องไอ้พวกหนุ่มๆ ในหมู่บ้านน่ะสิโว้ย! ตอนนี้จับไข้หัวโกร๋น นอนซมหยอดน้ำข้าวกันไปสามสี่คนแล้ว!" ผู้ใหญ่เข้มกระดกน้ำจนหมดขันแล้วรีบเล่า "เมื่อคืนไอ้จุกมันเพ้อ บอกว่าเจอ ‘แม่ตานี’ ท้ายวัดหลอกเอา มันบอกว่าผีสาวสวยหยดย้อย นุ่งสไบสีตองอ่อน มายั่วยวนจนมันเคลิ้ม พอเช้ามาก็หมดเรี่ยวหมดแรง ตัวซีดเป็นไก่ต้ม ข้าว่าผีตานีตนนี้มันต้องสูบพลังหยางของไอ้พวกหนุ่มๆ ไปแน่ๆ พ่อหมอช่วยเป็นธุระให้ทีเถอะ

สิงห์เลิกคิ้ว นัยน์ตาคมกริบวาววับขึ้นมาทันที

"นางตานีรึ... หึ ปกติผีพรายพวกนี้มันก็อยู่ส่วนมัน นี่ถึงขั้นออกมาล่อลวงผู้ชายไปสูบพลัง สงสัยจะอยากลองดี... ได้ คืนนี้ข้าจะไปดูให้เอง ผู้ใหญ่บอกให้ชาวบ้านปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิดก็แล้วกัน"