ตอนที่ 3 สายตาที่เผลอไผล

ผ่านไปแค่สัปดาห์เดียว กวางก็ปรับตัวเข้ากับทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ทำแค่หน้าที่ดูแลพะแพง แต่เริ่มเรียนรู้กิจวัตรของทุกคนในบ้านอย่างใส่ใจ เธอจำได้แม่นว่าพะแพงงีบตอนกี่โมง ชอบกินอะไร หรือต้องกล่อมยังไงเด็กน้อยถึงจะยอมหลับง่าย เสื้อผ้าของเด็กน้อยเธอก็แยกสักอย่างพิถีพิถัน

จากบ้านที่เคยรกไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะ เพียงไม่นานกวางก็เนรมิตให้มันกลับมาสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่ว ตอนเช้ามีกลิ่นหอมของอาหารจานง่ายลอยออกมาจากครัว ตอนบ่ายมีเสียงหัวเราะของพะแพงดังลั่น เด็กน้อยติดพี่เลี้ยงคนใหม่มากจนเดินตามเรียก “พี่กวาง” ไม่หยุดปาก บ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย

“พี่กวาง!” เสียงใสๆ ดังขึ้นจากสนามหญ้า กวางหัวเราะร่าพลางวิ่งไล่ตามเด็กน้อยที่ถือลูกบอลวิ่งหนี

“พะแพงอย่าวิ่งไวสิคะ เดี๋ยวล้มนะ”

ชานนท์ที่นั่งทำงานอยู่ข้างหน้าต่างเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว กวางไม่ได้พยายามทำตัวเป็นแม่ของพะแพง แต่มอบความรักให้อย่างจริงใจ เวลาแกสะดุดล้ม กวางจะรีบเข้าไปอุ้ม เวลางอแง เธอก็ไม่เคยดุ แต่จะย่อตัวลงนั่งคุยด้วยเหตุผลจนแกยอมฟัง และเวลาที่ชานนท์บ้างานจนลืมเวลา...

“คุณนนท์คะ” เสียงหวานดึงเขาออกจากหน้าจอ

“พักกินข้าวก่อนค่ะ” กวางยืนอยู่ข้างโต๊ะพร้อมจานข้าวร้อนๆ

“ผมยังทำไม่เสร็จเลย”

“งานไว้ทำต่อก็ได้ค่ะ พักเติมพลังก่อน เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก” ชานนท์มองจานข้าวในมือเธอ

“กวางทำเองเหรอ”

“ค่ะ”

“ขอบคุณนะ”

“ยินดีค่ะ” เธอยิ้มให้จนตาหยี ก่อนจะหันกลับไปเล่นกับพะแพงต่อ

มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย...จานข้าวหนึ่งจาน กับคำถามสั้นๆ ว่า ‘กินข้าวหรือยัง’ แต่สำหรับชานนท์ มันกลับทำให้หัวใจที่ด้านชามานานกระตุกวูบ เขาตอบไม่ได้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร อาจเป็นแค่ความซาบซึ้ง สบายใจ หรือเพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... ไม่เคยมีใครถามเขาด้วยคำง่ายๆ แบบนี้เลย

นอกเหนือจากความใส่ใจและนิสัยรักเด็กแล้ว ชานนท์กลับเริ่มมองเห็นเสน่ห์ความเป็นหญิงที่ซ่อนอยู่ในตัวเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ เรือนร่างโปร่งเพรียวที่ส่วนโค้งส่วนเว้าเด่นชัดยามก้มๆ เงยๆ ทำงานบ้าน เสื้อยืดเนื้อบางที่แนบไปกับเรือนร่างเวลาอุ้มลูกสาว หรือแม้แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยผ่านทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน... สิ่งเหล่านี้คอยกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นชายของเขาให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ

นับจากวันนั้น ชานนท์ก็พบว่าสายตาของเขาเริ่มเหลือบมองพี่เลี้ยงสาวคนนี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มสังเกตว่าเธอชอบดื่มน้ำอุ่นตอนเช้า เวลาหัวเราะมักจะยกมือขึ้นปิดปาก จำได้ว่าเธอชอบร้องเพลงเบาๆ ทุกครั้งตอนกล่อมพะแพงนอน และบางครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองเผลอมองเธอนานเกินไปจนจังหวะลมหายใจเริ่มติดขัด ความอบอุ่นและเสน่ห์เฉพาะตัวของกวางกำลังค่อยๆ ทลายกำแพงความเย็นชาของเขาลงทีละนิด โดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่อาจถอนสายตาหรือต้านทานความกระหายอยากใกล้ชิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกได้เลย

ในช่วงบ่ายแก่ๆ ชานนท์นั่งทำงานกราฟิกอยู่ที่โต๊ะกลางบ้าน เสียงคลิกเมาส์ดังสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศที่เคยเงียบงัน แต่สมาธิของเขากลับหลุดออกจากหน้าจอเป็นระยะ

กวางกำลังจัดการทำความสะอาดบริเวณห้องรับแขก เธอรวบผมยาวขึ้นง่ายๆ ก่อนก้มลงเช็ดคราบเล็กๆ ที่อยู่ใต้โต๊ะอย่างตั้งใจ เสื้อยืดสีพาสเทลกับกางเกงลำลองธรรมดาที่สวมใส่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย แต่ความเป็นธรรมชาติของเธอกลับทำให้ชายหนุ่มเผลอมองอยู่นานกว่าที่ควร พอรู้ตัว ชานนท์ก็รีบหันกลับมามองหน้าจอ

“เป็นอะไรของเราวะ...” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนพยายามกลับไปสนใจงานตรงหน้า แต่ไม่ถึงนาที สายตาก็เผลอเหลือบไปทางเดิมอีกครั้ง

ชายเสื้อยืดของเธอก็ร่นขึ้นเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนขาวและเอวคอดกิ่ว ทรวดทรงองค์เอวของสาวรุ่นวัย 22 ปีที่กระชับและมีส่วนโค้งส่วนเว้าอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ่งตอนที่เธอเอื้อมมือยกของ ทรวงอกคู่สวยภายใต้เสื้อยืดหลวมๆ ก็ดันผ้านูนชัดเจน ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของชายหนุ่มวัย 30 ที่แห้งเหี่ยวและขาดแคลนความรักความอบอุ่นมานาน เริ่มกลับมาเต้นระทึกอีกครั้ง

“คุณนนท์เหนื่อยเหรอคะ” กวางถามขึ้นหลังจากไม่ได้ยินเสียงคลิกเมาส์

ชานนท์ถึงกับสะดุ้ง ดึงสติกลับมา คำถามสั้นๆ ที่ไม่เคยมีความหมายอะไรสำหรับคนอื่น กลับทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยิน

“เปล่า... เปล่าครับ!” ชานนท์ตอบโพล่งออกไปเสียงสูงเกินจริงจนตัวเองยังตกใจ ร่างสูงรีบกดคลิกเมาส์รัวๆ ใส่หน้าจอโปรแกรมแต่งภาพไร้สาระ เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่พุ่งสูงจนหน้าหูร้อนฉ่าไปหมด

“เหรอคะ... แต่เห็นคุณนนท์จ้องหน้าจอนิ่งๆ แถมหน้าดูแดงๆ นึกว่าไม่สบาย”

กวางวางผ้าเช็ดโต๊ะในมือลง ก่อนจะเดินขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกสองสามก้าว กลิ่นหอมแป้งเด็กผสมกลิ่นกายสาวลอยมากระทบประสาทสัมผัสของชานนท์ ชายหนุ่มแทบหยุดหายใจ สายตาเจ้ากรรมเผลอวูบต่ำมองไปที่ลำคอระหงและไหปลาร้าสวยที่โผล่พ้นคอเสื้อ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

“มะ... ไม่ได้เป็นอะไร แค่... งานมันค้างน่ะ คิดไอเดียไม่ออกเฉยๆ” เขาพยายามปรับเสียงให้นิ่งที่สุด แต่มันกลับฟังดูประดักประเดิดอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นรับกาแฟเพิ่มไหมคะ หรือกวางเอาน้ำเย็นๆ ให้ดี” เธอเอียงคอถามด้วยแววตาซื่อใส ยิ่งเห็นเธอมองมาด้วยความห่วงใยจริงใจ ชานนท์ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกตัณหากลับที่แอบคิดลามกกับพี่เลี้ยงของลูก

“น้ำเปล่า... ขอน้ำเย็นสักแก้วก็พอครับ”

“ได้ค่ะ รอแป๊บเดียวนะคะ” กวางยิ้มหวานก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปทางห้องครัว

ทันทีที่แผ่นหลังบางพ้นสายตาไป ชานนท์ก็ทิ้งตัวพิงหลังเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง เขาถอนหายใจยาวเหยียด ถูฝ่ามือลงบนใบหน้าเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา หัวใจตึกตักในอกซ้ายยังคงเต้นระทึกเหมือนเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งเคยมีความรักครั้งแรก

‘ตั้งสติหน่อยไอ้นนท์... นั่นพี่เลี้ยงลูกแกนะเว้ย!’ ชายหนุ่มเตือนตัวเองในใจ แต่ภาพเอวคอดกิ่วและทรวดทรงสวยงามภายใต้เสื้อยืดหลวมๆ นั่น กลับยังคงติดตาและฉายวนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหนง่ายๆ

กวางเดินกลับเข้ามาพอดีกับที่เสียงเล็กๆ ของพะแพงร้องเรียกหา “พี่กวางๆ” ดังลั่น หญิงสาวรีบวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างชานนท์ แล้วถลาเข้าไปหาเด็กน้อยทันที ชานนท์มองตามร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดคอกว้างสบายๆ ที่กำลังก้มลงอุ้มพะแพงขึ้นมาจากเปล

ช่วงจังหวะนั้นเอง มือน้อยๆ ของพะแพงที่กำลังเอื้อมไขว่คว้ากลับเผลอรั้งคอเสื้อยืดของกวางร่นลงตามแรงดึง เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนละเอียดและสายเสื้อชั้นในสีหวานวูบหนึ่ง ชานนท์ที่มองอยู่ชะงักกึ๊ก สายตาเจ้าชู้แอบหื่นตามประสาผู้ชายเผลอกวาดมองร่องอกคู่สวยนั้นอย่างลืมตัว หัวใจชายหนุ่มกระตุกสูบฉีดเลือดลมจนร้อนวูบวาบ