CHAPTER 1 พี่เทคตัวร้าย

“ขอบใจมากนะจี”

“ไม่เป็นไร ว่าแต่ทำไมถึงได้ล็อกเป้าน้องเขาซะขนาดนั้นล่ะ” จี หรือจีน่าสโมสรนักศึกษาอดแปลกใจกับเพื่อนไม่ได้ ก็รายนี้เคยสนผู้หญิงกันซะที่ไหน แล้วจู่ๆ เล่นมารบเร้าเรื่องจับสลากเลือกพี่เทคกับเธอเมื่อวานเนี่ยนะ

จริงๆ แล้วคนที่เป็นหมายเลขเบอร์ 09 คือเพื่อนในคณะอีกคน ด้วยความที่จีน่าต่างสนิทกับทุกฝ่ายจึงไปขอร้อง เมฆา ที่เป็นเจ้าของ No.09 ตัวจริง

จีน่าเข้าใจแค่ว่า พีรภัทรกำลังตามจีบพรพริมา เพราะข้อมูลที่เขาให้มาก็ประมาณนั้น จึงไม่ได้สงสัยอะไร แรกๆ แม้เมฆาจะเคืองๆ อยู่บ้าง เพราะพรพริมาเป็นคนสวย หน้าตาคนหนึ่ง

“ยังไงล่ะมึง วันนี้ช่วงเที่ยงแต่ละคณะเขาจัดให้แต่ละสายไปกินข้าวด้วยกันจะได้เชื่อมสัมพันธ์ เข้าทางมึงเลยดิ” เป็นไทป์ที่เอ่ยถามขึ้น

“อือ”

“แม่ไอ้สัด วันๆ พูดเป็นแม่งอยู่แค่คำเดียว”

“พีทขา”

“นั่นไง บัดดี้ตัวร้ายมึงมานู่นแล้ว”

นัน หรือนันทิกา บัดดี้สาวตระกูลดี ที่ตามจีบพีรภัทรตั้งแต่ปีหนึ่ง และที่มาของคำว่าบัดดี้นี้ ก็เป็นที่มาของคำว่า การใช้เส้น ใช่แล้วเธอใช้เส้นให้ได้เป็นนัดดี้กับเขา

“เที่ยงนี้ไปกินสเต๊กแซลม่อนรมควันกันมั้ย พอดีพี่นัทพึ่งกลับจากอังกฤษน่ะ แกให้ชวนพีทไปด้วย”

“เราไม่ว่างอ่ะนัน ต้องไปกินข้าวกับน้องเทค แล้วนันล่ะไม่ไปกินกับสายของตัวเองหรอ”

“อ๋อ ไม่อ่ะ นันนัดน้องทีเดียวช่วงเย็น พอดีนัดกันไปร้านเหล้า พีทไปด้วยมั้ย? นันชวนจริงจังนะนิ่”

กายกับไทป์หันมองหน้ากันอย่างรู้ในคำตอบ นันทิกาชวนแบบนี้มีหวังได้จบกันบนเตียงแน่ เพราะไอ้พีทแม่งเมาทีไรมันเงี่ยนทุกที

“เราก็นัดน้องเทคกับสายรหัสไว้เหมือนกันน่ะ”

“อืมมมม งั้นพีทไปร้านไหน นันจะได้จองโต๊ะที่นั่นด้วย”

“ไม่รู้ดิ อันนี้เราให้น้องเขาจัดการ” จริงๆ เขานั่นแหละเป็นคนจัดการ แต่ก็ตอบส่งๆ ไปงั้น เพื่อตัดปัญหารำคาญใจ

“งั้น พีทค่อยบอกนันก็แล้วกันนะ” นันทิกาเดินใช้ปลายนิ้วไล้ลากไปตามลาดไหล่ และเดินอ้อมมาทางด้านหลัง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ “ก็เผื่อพีทเงี่ยน นันจะได้รีบมาหา”

ข้อตกลงระหว่างพวกเขาคือมีแค่เรื่องเซ็กซ์ ไม่มีอย่างอื่นผูกมัด และเซ็กซ์สำหรับเขา เป็นเรื่องธรรมดามาก เพราะธรรมชาติ ใครๆ ก็ต้องมีมันอยู่แล้วเปล่าวะ เขาไม่ได้ซีเรียสอะไร และก็แค่ป้องกันตัวเองก่อนทุกครั้ง

เด็กวัยรุ่นความต้องการเรื่องอย่างว่าจะรุนแรง และก็เกิดขึ้นบ่อย ข้อนี้เขาเข้าใจกระบวนการ การทำงานของสรีรศาสตร์ได้เป็นอย่างดี แม้เขาจะต้องการมากกว่าคนอื่นไปสักหน่อย

“ได้ ไว้เรารู้ร้านแล้วจะส่งพิกัดให้”

“โอเคจ้ะ งั้นก็ตามนั้น” ก่อนจะเดินจากไป นันทิกายังหันมางับริมฝีปากล่างของตนเอง ทำท่าเซ็กซี่ใส่เขาอีก ทำเอาชายหนุ่มถึงกับกลั้นขำ

“นู่น คนสวยดีกรีดาวคณะมาแล้วนู่น” กายยื่นปากยู่ไปยังสาวสวยปีหนึ่ง ที่กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ ยอมรับว่าเธอสวยเอ็กซ์มาก อกเป็นอก ก้นเป็นก้น

“น้ำลายยืดถึงตาตุ่มแล้วมั้งนั่น” ไทป์ว่าให้ไอ้เสือโหยอย่างอดไม่ได้

“อือ” ก้นแม่งโคตรน่าตอก คนตัวสูงกว่า 190 เซนติเมตรคิดในใจ

“เอ่อ ...พี่พีท?”

สองหนุ่ม กายกับไทป์กลั้นขำ

“คนสวยคิดว่าใครคือพี่พีทครับ ให้ทาย”

เธอทำท่าละล่ำละลัก แต่ในเมื่อบอกว่าพี่เขาหล่อ และตัวสูง ก็คนต้องเป็นคนนั้นละกัน

“คนนี้ค่ะ” เธอชี้ไปยัง พีรภัทร

“ว้าว ทำการบ้านมาดีนะเนี่ย”

“น้องพราวทายถูกแล้วครับ ไอ้หน้าหล่อ แต่หน้าบึ้งนั่นแหละครับพี่พีท พี่เทคสุดโหด” (เรื่องบนเตียง) แต่ไทป์ไม่ได้พูดประโยคสุดท้ายต่อ

“สวัสดีค่ะพี่เทค” คนหน้าหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมกับมือที่ยื่นออกมาทำท่าว่าจะจับ

เขามองหน้าเธอตาเป็นประกาย ก่อนจะพูดเสียงทุ้มพร่า

“พี่รับน้องเทคไม่ใช่จับมือทักทายนะครับ”

“...”

“เอ่อ!! แล้วพี่รับแบบไหนคะ?”

จู่ๆ ไอ้คนตัวสูงก็ก้มลงมาจุ๊บปากเล็กอย่างเร็วๆ ก่อนจะผละตัวออก ทำเอาคนที่ถูกขโมยจูบแรก ถึงกับนิ่งงัน ตัวเย็นชาวาบอย่างกับต้องคำสาป

“ไอ้เหี้ยพีท ทำไรของมึงเนี่ย!!” เป็นเมฆาที่เดินมาเห็นพอดีสบถขึ้น

“วิธีการต้อนรับน้องเทคของกู มึงจะทำไม”

เมฆาแค่หันสบตาหญิงสาวตรงหน้า ที่ได้ชื่อว่าเกือบจะมาเป็นน้องเทคตัวเองอยู่แวบหนึ่งก่อนจะยิ้มเย็นและรีบเดินลงบันไดไป

“ตกใจหรอ แค่จูบต้อนรับ ไม่ได้สวนลิ้นซะหน่อย”

“ไอ้ห่า น้องเขาหน้าแดงหมดละนั่น ลุกให้มันเบาๆ หน่อยเหอะสัด”

ตอนนี้สติสตางค์ของหญิงสาวพึ่งจะกลับมา นี่นะหรอ ผู้ชายที่ใครต่อใครลือกันนักหนาว่าจีบยาก แต่กลับทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ เธอกะพริบตาถี่ระรัว อย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองกำลังพบเจอ

“น้องพราว พอดีพี่มีธุระ งั้นเดี๋ยวพี่ไลน์บอกเรานะครับ คืนนี้มีเลี้ยงสาย”

“เอ่อ... ค่ะ” ตอบแต่ในใจกลับก่นด่าด้วยสายตา

“พี่ขอโทษ เมื่อกี้ปากพี่มันไวกว่าสมองไปหน่อย เจอคนน่ารักแล้วห้ามไม่อยู่”

นิสัยเจ้าชู้อย่างที่ทุกคนว่าจริงด้วย

(แกระวังพี่เทคแกไว้นะพราว เขาเจ้าชู้มาก หลอกฟันไปเรื่อย) เสียงเพื่อนสาวร่วมคณะเอ่ยบอกกัน

“งั้นพวกกูไปกันก่อน เจอกันคาบบ่าย”

“อืม” คนตัวสูงตอบรับเพื่อน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วยื่น QR Code ให้หญิงสาวสแกน “แอดไลน์พี่ไว้นะเดี๋ยวพี่ส่งชื่อร้านให้”

เธอยังคงมองเขาแทบไม่กระดิก

“คืนนี้ไปกันหลายคน ทั้งสายของหนู ทั้งสายของพี่”

เขาพูดจบ เธอถึงยอมเอาโทรศัพท์ตัวเองออกมาสแกนโค้ดแล้วเพิ่มเพื่อนเขา

“เรียบร้อย” ว่าพรางยกยิ้มอย่างผู้มีชัย “เดี๋ยวยังไงพี่จะแจ้งร้านและส่งพิกัดให้ เคนะ”

และเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอได้พูดต่อ ได้แต่ทำตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไป

“คือ?” เธอเกาหัวตัวเองแกรกๆ อย่างงงๆ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงกลายเป็นยายใบ้ไปได้ ปกติแล้วเธอพูดเก่งจะตาย แถมกล้าแสดงออกกว่านี้อีก

‘ถูกเขาจูบทีเดียว ไปไม่เป็นเลยนะ’ เธองึมงำว่าให้ตนเอง

หลังจากเหตุการณ์ตอนเที่ยง พราวก็ยังรู้สึกมึนกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ดี ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่จูบเดียวถึงทำให้ใจเต้นแรงได้ขนาดนั้น เธอพยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัว แต่ทุกครั้งที่เห็นชื่อ “พี่พีท” เด้งขึ้นมาในไลน์ หัวใจก็เหมือนถูกกระตุกเบา ๆ

พีท: “น้องเทค อย่าลืมคืนนี้นะ ร้าน The Roof ตรงข้ามมหา’ ลัย 19.00 น.”

พราว: “โอเคค่ะพี่ เดี๋ยวเจอกันค่ะ ^^”

พีท: “มาก่อนนิดนึงก็ดีนะ พี่อยากคุยเรื่องสายก่อน”

เธออ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่สองรอบ ก่อนจะพิมพ์ตอบสั้น ๆ ทั้งที่ใจเต้นระส่ำ

พราว: “ได้ค่ะ”

ตอนแรกก็คิดว่าเป็นการนัดรวมสายเหมือนที่เขาบอก แต่พอเดินเข้ามาในร้าน กลับไม่เห็นใครเลยนอกจากชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่นั่งเอนหลังอยู่มุมในสุด โต๊ะตรงนั้นมีแค่แก้วน้ำสองใบกับอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าเขาสองอย่าง และไอจากความร้อนยังคงพวยพุ่ง อาหารน่าจะถูกเสิร์ฟได้ไม่นาน

“พี่พีท... คนอื่นยังไม่มาเหรอคะ?” เธอถามพลางมองไปรอบๆ ร้าน

เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบใต้แสงไฟสะท้อนออกมานิด ๆ “มากันทีหลังมั้ง”

พรพริมายืนนิ่งสักพักก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกจนรู้สึกได้ แล้วใจเจ้ากรรมกลับสั่นไหวแปลกๆ