เปิดเรื่อง

เสียงเพลงดังกระหึ่มคลอเคล้าไปกับเสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะคิกคักยามเย็นที่สนามฟุตบอลที่ถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่แห่งความตื่นเต้นของกิจกรรม "เฟรชชี่สัมพันธ์" เฟรชชี่จากทุกคณะรวมตัวกันแน่นขนัด เพื่อรอการจับ "พี่เทค-น้องเทค" ประจำปี

“เห้ยพราววว! เบอร์เท่าไหร่วะ!?” พลอย ‘พลอยนภัส’ เพื่อนสาวขาเผือกของพรพริมา โผล่หน้าเข้ามาถามอย่างคนอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังกางกระดาษในมือออกดู

หญิงสาวนิเทศอินเตอร์ ปี 1 ทำหน้าเบ้ “09... เลขอะไรก็ไม่รู้ ขี้เกียจเล่นเกมนี้แล้ว” เธอบ่นพึมพำ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบสนามอย่างเบื่อหน่ายเมื่อต้องมาคอยตามหาว่าพี่เทคเป็นใคร เธอขี้เกียจไปถามใครต่อใครให้วุ่นวาย เพราะใจจริงเพียงแค่จับๆ รู้ว่าใครเป็นใครก็น่าจะจบๆ แต่ระบบของมหาวิทยาลัยกลับไม่ใช่แบบนั้นไง

“เฮ้อ!! วุ่นวาย”

บางทีก็อยากจะว่าให้ต้นตอความคิดคนนั้นซะจริง ใครกันนะจัดให้มีกิจกรรมอะไรแบบนี้

“แล้วแกรู้ไหมว่าเบอร์ 09 คือใคร?”

“แล้วใคร?” สาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มเลิกคิ้วถามเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก

“...พีท วิศวะเครื่องกล ปี 4 ขวัญใจทั้งมหาลัยไงแก! อื้อหืออออ แกตายแน่!” พลอยนภัสลากเสียงยาวอย่างตื่นเต้นกว่าคนที่จับได้เบอร์ 09 ซะอีก

“แล้วไงอะ ฉันต้องตื่นเต้นไปกับความหล่อของเขาเหมือนพวกแกด้วยป่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ เจอคนหล่อมาก็เยอะ ก็แค่ขวัญใจสาวๆ มันจะหล่อเท่สักเท่าไหร่กันเชียว

“จ้าาา แม่คุณหนูไฮโซผู้เย่อหยิ่ง อย่าได้กลืนน้ำลายตัวเองเชียว”

อีกมุมหนึ่งของสนาม ในกลุ่มนักศึกษาวิศวะฯ ที่ดูโดดเด่นไม่แพ้กัน

“มึงแน่ใจหรอวะว่าจะเอาแบบนี้”

“อืม”

“ไอ้สัด ทำไมมึงไม่ไปแก้แค้นไอ้ตัวปัญหาวะ มึงจะมาลงที่น้องของมันทำไม”

“ก็มันทำพี่ก่อน อีกอย่างกูได้ยินว่ามันหวงน้องมันมาก กูทำน้องมันก็น่าจะสะใจกว่า” พีรภัทรหันไปมองกายอย่างตำหนิในใจ

“ทำไม?”

“เปล๊า!! กูแค่คิดว่าพี่กับน้องมันคนละคน บางทีมึงอาจจะแก้ปัญหาไม่ถูกจุด”

“คิดจะเป็นคนดีขึ้นมาเชียวนะมึง”