ตอนที่ 4

21 : 30 น.

ขับรถมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ก็มาถึงผับ WOLF ที่นัดกับไอ้เปิ้ลไว้

ผมทำการหาที่จอดรถพอได้แล้วก็สำรวจความเรียบร้อยของตัวเองและน้องเยลโล่คู่ใจ เอ่อ...ผมหมายถึงรถของผมเองน่ะครับน้องชื่อ 'เยลโล่'

แล้วเดินตรงมาด้านหน้าประตูที่นี่บอดี้การ์ดเยอะมากแต่แปลกที่เขาไม่ตรวจบัตรเข้าเท่าไหร่พอเข้ามาด้านในผมก็ทำการมองหาเพื่อนแต่ก็ยังไม่เจอเลยโทรหาเจ้าตัวมันเลยดีกว่ารอสายไม่นานมันก็รับสายผม

“โหล!!" เสียงปลายสายตะคอกออกมา (เพราะเสียงเพลงเริ่มดัง)

“กูอยู่หน้าทางเข้าแล้วเนี่ย"

“เออ ๆ รออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวกูไปรับ" เพราะมันรู้ดีว่าถ้าปล่อยผมเข้าไปเองต้องทำร้านเขาพังแน่ ๆ แล้วสายก็ตัดไป

ผมยืนรอมันนานพอควรจนคิดว่าถ้าไม่ออกมาจะกลับแล้ว แต่พอสิ้นความคิดก็โผล่ร่างบางของชายที่คุ้นเคยเดินมา (มึงจะสวยไปไหน "คิดในใจ")

."รอนานไหมมึงโทษทีว่ะมีคนขอถ่ายรูปเยอะเกิน" เหอะฮอตจังนะมึง

“เออนึกว่าจะได้กลับบ้านละ" ยิ้มแซวเพื่อน

“เออเข้าข้างในเหอะเฟิร์สกับอาร์มรออยู่"

แล้วผมก็เดินตามมันเข้ามาด้านในผ่านตรงหน้าห้องน้ำ

และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...ผมเดินชนใครไม่รู้อีกแล้วแต่ตัวเองดันกระเด็นเอง

กึก

“แม่งเอ๊ยอะไรของกูอีกวะเนี่ย"

ผมสบถกับตัวเองถึงความซุ่มซ่ามเบอร์หนึ่งของตัวเอง แต่ทำไมเราไม่เจ็บก้นวะพอคิดขึ้นได้ก็สำรวจตัวเองถึงได้เห็นแขนของใครสักหิ้วปีกผมอยู่เลยคิดไปว่าเป็นเพื่อนตัวเอง

“เออขะ...ขอบ...ใจ...เอ๊ย " ผมรีบดีดตัวขึ้นยืนปกติแล้วทำท่าปัดตัวเล็กน้อย

“เจอกันอีกแล้วนะเรา"

ผมนึกไม่ออกเลยเกาหัวตัวเองงง ๆ ทำหน้าเอ๋อ ๆ (ประมาณว่าตอนไหนวะ) พยายามคิดว่าเคยเจอคนคนนี้ที่ไหน

“ก็ที่ห้างวันนี้ไงที่คุณทิ้งผมไปเพราะปวดฉี่น่ะคุณ...โย" แล้วก็ยิ้ม (รอยยิ้มกินขาด) ผมนี่ทำตาโตเลยเพราะนึกถึงเรื่องนั้นก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันทีบ้าเอ๊ยแต่ก็นะ

“อ่อคุณนั่นเองขอโทษอีกทีนะครับเรื่องเมื่อตอนกลางวัน" แล้วก็ทำหน้าเขิน ๆ และสำนึกผิดสุด ๆ เผื่อว่าเขาจะเห็นใจอีกสักครั้ง

“ไม่เป็นไรครับว่าแต่...คุณมากับใครเหรอ" เขาถามผมแต่สายตามองผ่านไปอีกทาง และพอมองตามผมเลยถึงบางอ้อ

“เพื่อนครับมันชื่อโอเปิ้ล"

ผมยิ้มนิด ๆ ให้เขาไปพลางสำรวจใบหน้าคมเข็มผ่านแสงสลัวในผับแต่ในระหว่างที่คุย ๆ กันอยู่ก็มีมือใครไม่รู้จับไหล่ของผมให้หันไปหาเขาทันทีเชี่ย...เจ็บนะเว้ย

พรึบ

“เฮ้ย..คนที่มึงควรขอโทษคือกู" แล้วไอ้คนที่ทำผมหันหน้าไปหามันก็พูดขึ้น (แล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง)

“ขะ...ขอ...ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจ” ผมก็ทำตามที่เขาพูดเพราะดูจากการพูดแล้วคงต่อกลอนด้วยไม่ได้แน่

“เฮ้ยธีร์ใจเย็นค่อย ๆ คุย"

“มึงเงียบเลยไอ้กายมันชนกูมันต้องขอโทษ" เขาหันหน้ามาหาคนที่คุยกับผมแล้วทำตาดุใส่ผมนี่กลัวเลยครับ

“กะ...ก็...ขอโทษไปแล้วไงจะเอาอะไรอีก" (ผมเริ่มไม่สบอารมณ์เพราะรีบไปหาเพื่อนที่รออยู่)

“มึงต้องชดใช้" เขาพูดออกมาแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย

ผมถอนหายใจพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ทำอะไรออกไปที่จะทำให้ตัวเองมีเรื่อง ก่อนจะถามเขาออกไป

“จะเอาอะไรว่ามา" ตาก็มองคนตรงหน้าเชี่ยคนอะไรวะแม่งหล่อฉิบหาย" เฮ้ย ๆ ไม่ใช่ละแต่ก็ต้องหยุดเมื่อคนตรงหน้าผมก้มหน้าเข้ามาใกล้ ๆ (จะก้มมาทำไมซะขนากนี้ใจกูเต้นแรงแล้วนะ)

“เลี้ยงเหล้ากูสิ" ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์อีกแล้ว (พอได้ยินผมก็รีบถอนหายใจแค่เนี่ยสบายมากถึงผมจะเพิ่งเริ่มเข้าปีหนึ่งแต่เงินเก็บผมก็น่าจะมากพออยู่นะ)

“เฮ้ยธีร์มึง...!!!” (เขามองหน้าเพื่อนประมาณว่าให้หยุดพูด) ผมตั้งสติได้ก็รีบถอยออกแล้วตอบไป

“ได้แค่นี้ใช้ไหมที่ต้องการ"

แล้วเขายิ้มกับคำตอบของผม (อะไรของตานี่วะ) แล้วพูดต่ออีกประโยคสั้น ๆ แต่ทำเอาทั้งผมและไอ้เปิ้ล ขนาดเพื่อนเขาเองยังตกใจกันเลยทีเดียว

“หนึ่งเดือน”

“ทั้ง 3 ห๊ะ 1 เดือน" ทุกคนถึงกับนิ่งอึ้งกับคำพูดของผู้ชายคนนี้

“อะไรของคุณ แค่ชนครั้งเดียวมันจะต้องเลี้ยงอะไรนานขนาดนั้น" ผมร้องท้วงไปแต่ผมกลับได้คำตอบที่ผมต้องยอม

“ถ้าไม่เลี้ยงเหล้ากูหนึ่งเดือนมึง... (เอานิ้วจิ้มหน้าอกผม) ต้องมานอนกับกูเลือกเอา" เท่านั้นแหละครับเอ๋อแดกเลยสิผม

“เฮ้ยคุณมันแรงไปป่ะอะไรของคุณวะกับอีแค่เดินชนเองนะ" ขอบใจมากเพื่อนที่พยายามกู้ศักดิ์ศรีให้กู กูรู้สึกรักมึงที่สุดเลยอ่ะ.

“อย่าเสือกไอ้อ่อนไม่ใช่เรื่องของมึง"

เท่านั้นแหละไอ้เพื่อนคนเก่งผมเงียบกริบแล้วมันก็หันหน้ามาหาผมเพื่อรอคำตอบเอาวะหนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือนมันคงไม่แดกทุกวันหรอก...มั่ง

“ตกลง ผมจะเลี้ยงเหล้าคุณหนึ่งเดือน"