ตอนที่ 3

เมื่อฉันเจอเธอ

[โยคิณ]

วันนี้มีหลายอย่างเกิดขึ้นกับผมแบบไม่คาดคิด เช่น การที่ผมเกิดปวดเบาขั้นรุนแรงที่ห้างดังแต่ดันหาห้องน้ำไม่เจอ เท่านั้นมันไม่เท่าไรครับผมยังซุ่มซ่ามไปชนคนอื่นเขาอีกสภาพเหรอ! 'เละ' ครับแต่เขาก็น่ารักดีนะครับไม่เอาเรื่องผมแถมยังปล่อยผมไปอีกพอผมออกจากที่ห้างผมก็ขับรถไปส่งของให้คุณแม่ต่อตามเดิม

“เฮ้อ...เสร็จสักที”

เหนื่อยครับเพราะผมออกจากคอนโดมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาดูความเรียบร้อยของสินค้าที่คุณแม่ได้โทรมาฝากให้ผมดูแลการจัดส่งกับลูกค้าเจ้าประจำ

“ลุงพลกับพี่ฐาจะกลับเชียงใหม่เลยไหมครับ”

ลุงพล กับ พี่ฐา เป็นคนขับรถที่บริษัทคุณแม่ของผมเองครับและก็สนิทกับผมที่สุด เพราะพี่ฐากับผมรู้จักและเล่นด้วยกันมาแต่เด็ก ๆ ส่วนลุงพลก็ให้ผมขี่คอเล่นมาจนโตเป็น 'สาว' เอ๊ย หนุ่มน่ารัก ๆ คนนี้ไงละครับแต่พอผมสอบเข้ามหา'ลัยที่กรุงเทพฯได้ผมก็ได้ขอคุณธีรเดช (พ่อของผมเอง) มาเตรียมตัวที่กรุงเทพฯเลยไม่ค่อยได้กลับบ้าน

“กลับเลยครับคุณหนูลุงห่วงคุณหญิงกับคุณท่าน"

“อ่อ...ครับโยฝากแม่กับพ่อด้วยนะครับ"

“ ไม่รับฝากอ่ะพ่อแม่ใครก็ไปดูแลเองสิ "

นี่ไม่ใช่ลุงพลแน่นอนครับ 'พี่ฐา' เขาเป็นทุกอย่างสำหรับผมแต่พี่เขาชอบทำให้ผมคิดมากตลอดเช่นเดียวกับวันนี้ผมที่ได้ยินแบบนั้นแล้วก็คิดมาก หรือเราฝากคนอื่นมากไปเพราะตั้งแต่ผมเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ ก็คงจะมีเวลากลับบ้านน้อยมากส่วนมากก็วิดีโอคอลหาแต่ก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนเจอกันตรงหรือได้กอดแม่จริง ๆ พี่ฐาเห็นผมท่าไม่ดีเลยรู้สึกผิดที่เล่นผิดเวลาเลยพยายามจะทำให้ผมสบายใจ

“เฮ้ย ๆ พี่พูดเล่นเดี๋ยวพี่กับพ่อดูแลให้" แล้วก็เอามือขยี้หัวผมคือผมโตแล้วนะ (คิดในใจ)

“ครับโยฝากไว้ไม่นานหรอกโยจะกลับไปดูแลพวกท่านเอง" น้ำตาแห่งความคิดถึงของผมก็ไหลออกมาพี่ฐาเห็นก็รีบดึงผมเข้ามากอด

“เฮ้ย ๆ ไอ้เสือของพี่จะร้องไห้ไม่ได้นะเว้ยเข้มแข็งสิสู้ ๆ พี่เป็นกำลังใจให้" พ่อพี่ฐาก็ยิ้มแล้วลูบหัวผมเหมือนเด็กน้อยที่กำลังพยายามกลั้นร้องไห้จนรู้สึกอาย จะเข้าปี 1 อยู่แล้วแต่ดันมาร้องไห้เหมือนเด็ก

“งั้นพี่กับพ่อกลับแล้วนะ"

“ครับ" พูดออกไปพร้อมมือที่ปาดน้ำตาออก

“ตั้งใจเรียนให้ดีก็พอเรื่องที่บ้านเดี๋ยวพี่กับพ่อจะดูแลให้ให้ไม่ต้องเป็นห่วงไอ้เสือของพี่ แล้วก็อย่าไปร้องไห้ให้ใครเห็นนอกจากพี่อีกล่ะ...อายเขา"

“ครับขับรถดี ๆ นะครับ"

แล้วทั้งคู่ก็ออกรถไปผมมองตามหลังรถที่วิ่งออกไปอย่างช้า ๆ จนไกลลับตาผมถึงหันกลับมาที่รถตัวเองสตาร์ทรถออกไปเพื่อที่จะกลับคอนโดของตัวเองบ้าง

และในระหว่างที่ผมกำลังขับรถสปอร์ตคู่ใจกลับคอนโดก็มีเสียงกรีดร้องจากมือถือตัวเองดังขึ้นจึงมองดูชื่อที่ติดต่อมา...

ถึงได้ดูรู้ว่าเป็นเบอร์ของใครก็รีบรับทันที

“โหล...ว่าไงมึง"

“มึงอยู่ไหนไปแดกเหล้ากัน"

“อีกแล้วเหรอวะยังไม่มืดเลยนะไอ้เปิ้ล" งง กันละสิครับว่าคนนี้คือใครมันชื่อ 'โอเปิ้ล' ครับเป็นนักกีฬาตัวเล็ก กะล่อน หล่อหรือสวยก็ไม่แน่ใจและมันยังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผมอีกด้วย

“เออ...รู้แต่คือกูโทรมาชวนก่อนไงมึงชอบทิ้งเพื่อนอ่ะ"

“เออ ๆ ไปก็ไปแล้วไอ้เฟิร์สกับไอ้อาร์มล่ะ"

“เดี๋ยวกูชวนเองสบายมากงั้นเจอกัน 3 ทุ่มที่ WOLF นะ"

“เออกูคงถึงคอนโดพอดีอาบน้ำเสร็จแล้วจะรีบออกไป" ด้วยความกลัวเพื่อนรอนานพอถึงคอนโดผมก็รีบอาบน้ำแต่งตัวทันทีแต่ก็ไม่วายได้แผลจากการรีบครั้งนี้ด้วย

กึก!!

“โอ๊ยเหี้ยเอ๊ยศอกกู"

ผมสบถกับตัวเองเนื่องจากศอกของผมได้ไปกระแทกเข้ากับประตูตู้เสื้อผ้าอย่างจัง แต่ดีที่ไม่แตกแต่เจ็บเอาการเลย พอเสร็จผมก็รีบเดินลงมาจากคอนโดทันทีแล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมล็อกประตูห้องผมก็ต้องรีบขึ้นห้องมาอีกเฮ้อ..เกิดเป็นผมมันต้องเหนื่อยอะไรขนาดนี้ไหม

ติ๊ง!!

เสียงลิฟต์เปิดออกแล้วผมก็เดินมาออกจากประตูมุ่งหน้ามาที่ห้องสุดขวามือทันที

“เฮ้อ...ลืมจริง ๆ ด้วยเมื่อไหร่จะจำได้วะลืมมันทุกวันเดี๋ยวของหายคงจะเข็ดหลาบสักทีสิน่า"

ผมบ่นกับตัวเองพร้อมพาร่างลงลิฟต์มาที่ลานจอดรถอีกครั้งและก็คิดไปด้วยว่าคงไม่ลืมอะไรอีกแล้วใช่ไหมนะ