1 - ฉันชื่อ ‘คราม’ (1)

1

ฉันชื่อ ‘คราม’

“ใครกลับก่อนเป็นหมา!”

เสียงตะโกนของไจ๋ดังลั่นขึ้น ตามด้วยเสียงตะเกียบไม้เคาะขวดเบียร์เปล่าที่วางเรียงรายเต็มพื้น แต่ถึงจะพ่นคำสาปแบบนั้นออกมา ก็ยังมีใครบางคนลุกขึ้นยืนและทำท่าจะกลับอยู่ดี

“กูบอกว่าใครกลับก่อนเป็นหมาาาาาา”

คนชื่อไจ๋เอ่ยขึ้นอีก ลากเสียงยาวเพราะเมาจนแทบจะล้มลงไปนอน อย่างยิ่งตอนที่เห็นเพื่อนตัวเองลุกหนีแล้วตั้งใจจะเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อไว้แต่คว้าได้เพียงลมเปล่ากลับมา ก็เหมือนกับว่าคนที่โดนสาปจะเป็นตัวเอง

“ไอ้ครามมม”

“กูกลับละ”

คนถูกเรียกและถูกรั้งไว้เอ่ยบอกเสียงขุ่น หันไปมองเพื่อนอีกสามคนที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นพลางส่ายหัวเอือมระอา ก่อนก้าวขายาวๆ เดินออกจากอู่ซ่อมรถโดยไม่ได้หันหลังกลับมามอง แม้จะถูกเพื่อนที่เมาหัวราน้ำส่งเสียงเรียกโอดครวญก็ตาม

“ไอ้คราม กลับมาาา ไหนบอกจะนอนนี่ ไหนมึงบอกจะนอนกับกู ไอ้เวรรร”

คนตัวสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซ็นก้มหัวลอดผ่านประตูม้วน จากนั้นก็เดินเชื่องช้าไปตามเส้นทางลัดกลับหอพัก ตอนที่ต้องเดินบนสะพานปูนแคบๆ ครามก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเมาเป็นหมาไม่ต่างกัน

เขารู้สึกหนักหัว อันที่จริงก็อยากนอนที่อู่กับพวกมัน แต่ติดที่มีห่วงอยู่ในห้อง ถึงแม้ว่าอู่ซ่อมรถที่ชอบไปสิงสถิตอยู่เป็นประจำกับห้องพักของเขาจะไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ถึงอย่างนั้นครามก็ชอบกลับไปนอนห้องตัวเองมากกว่า

ใช้เวลาไม่นานเกินบุหรี่หนึ่งมวน ครามก็กลับมาถึงหอพักของตัวเอง เดินขึ้นชั้นสาม กำลังจะไปที่ห้อง แต่ตรงทางเดินมีใครบางคนนั่งก้มหน้าอยู่ คนเมาสะบัดศีรษะไปมาเพราะคิดว่าตัวเองตาฝาด พลิกข้อมือดูนาฬิกาก็พบว่าเกือบตีสองเข้าไปแล้ว ทำไมถึงมีคนมานั่งอยู่ตรงนี้

ผู้หญิง?

ครามหรี่ตามองจนเห็นว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง และมองเห็นชัดยิ่งขึ้นในตอนที่อีกฝ่ายเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยเรียก

“พี่คะ... มาแล้วเหรอ...”

น้ำเสียงติดขัดและท่าทางของคนตรงหน้าทำให้ครามรับรู้ว่าเธอเมาเหมือนกัน เขาขมวดคิ้วเอ่ยถาม แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆ นอกจากคำพูดที่เขาฟังไม่ได้ศัพท์

และยังไม่ทันที่เขาจะได้ประมวลผล คนตัวเล็กกว่าเขาหลายเท่าก็โถมตัวเข้ามาหา เขย่งปลายเท้าจนสุดแล้วใช้สองแขนโอบรอบลำคอ ก่อนจะพยายามรุกรานเขาด้วยริมฝีปากบางอ่อนนุ่มจนครามไม่ไหวจะปฏิเสธเหมือนกัน

เขาเมา เธอเมา ถึงจะจำไม่ได้ว่าไปรู้จักกันตอนไหน แต่การที่มีผู้หญิงมานั่งรอหน้าห้องไม่ใช่เรื่องแปลก โดยเฉพาะผู้หญิงที่แค่เห็นเขากลับมาก็จู่โจมด้วยริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่จ้องจะตะครุบจูบเขาไม่หยุด จนเป็นเขาด้วยซ้ำที่ต้องประคองเธออย่างใจเย็น

แต่ถึงอย่างนั้นครามก็ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำ เขาตอบรับเธออย่างอ่อนโยน โอบกอดร่างบางไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ไขลูกบิดประตูอย่างชำนาญ ตอนที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องก็ราวกับว่าจุมพิตนั้นจะหนักหน่วงยิ่งขึ้น ครามไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความต้องการทางอารมณ์ที่กำลังลุกโชน

คนตัวเล็กกว่าถูกอุ้มด้วยสองแขนจนตัวลอย และเพียงครู่เดียวก็ถูกวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ตอนที่แผ่นหลังแบบบางแนบชิดฟูกนุ่ม ครามก็โน้มตัวตามลงไปและคร่อมกายเธอพร้อมกับก้มลงมอบจุมพิตร้อนแรงให้อีกครั้ง คนที่อยู่ใต้อาณัติเพียงขยับกายไปมาและส่งเสียงครางหวิว โดยเฉพาะตอนที่มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนต่ำลงไปแตะสัมผัสที่บั้นท้าย สอดมือเข้าไปใต้กางเกงขาสั้นและบีบขยำ ผู้หญิงที่ดักรอเขาอยู่หน้าห้องก็ครวญครางให้ได้ยิน

น้ำเสียงร้องขอนั้นทำให้ครามผละริมฝีปากออก จากนั้นก็ซุกไซ้ลงมาทั่วลำคอระหง ดูดดื่มผิวเนื้อนวลเนียน ก่อนเลื่อนต่ำลงมาจนถึงเนินอก ตอนที่เขาใช้ปลายลิ้นอุ่นแตะสัมผัสผิวกายเธอ อีกฝ่ายก็ดิ้นเร่าจนเขาแทบคุมสติไม่อยู่

ครามไม่ได้ถอดเสื้อยืดของเธอออกไปในทันที แต่ใช้ริมฝีปากเหนี่ยวรั้งคอเสื้อให้ต่ำลงจนเนินอกโผล่มาให้เห็น จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือสอดไปใต้ชายเสื้อ จัดการปลดตะขอชั้นใน แล้วดึงดันทรวงอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือมาลิ้มเลียอย่างหื่นกระหาย

เห็นตัวเล็กๆ แต่หน้าอกใหญ่เป็นบ้า...

รูปร่างที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นทำให้ครามแทบคลั่ง ทรวงอกของเธออวบอูมในแบบที่ฝ่ามือใหญ่ของเขาบีบขยำไม่มิด ตอนแรกนึกว่าใส่ดันทรง แต่ไม่ใช่เลย ที่จับและฟอนเฟ้นอยู่นี่คือหน้าอกล้วนๆ

กลายเป็นว่าเสื้อผ้าของเธอคือสิ่งกีดขวาง ปกติแล้วครามไม่ใช่คนทำอะไรรวดเร็ว หมายถึงเขาจะค่อยๆ เล้าโลม ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่อาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เขาเมามาก และอีกฝ่ายก็ทำท่าราวกับไม่ประสีประสาเพราะการตอบสนองต่อสัมผัสของเขามันดูขัดเขินไปหมด ตอนที่เขาใช้ปลายลิ้นแตะยอดอกเพียงแผ่วเบา คนใต้ร่างเขาก็ดิ้นเร่าราวกับจะขาดใจ การกระทำที่ไร้เดียงสาพวกนั้นทำให้ครามคลุ้มคลั่ง

เพราะแบบนั้นเขาจึงถอดเสื้อเธอออกทันที พร้อมกับจัดการดึงเสื้อชั้นในที่เกะกะนั้นออกไปด้วย ก่อนโน้มใบหน้าซุกไซ้ทรวงอกเต่งตูมพลางใช้เรียวลิ้นดูดดื่มผิวเนื้อเนียน ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนต่ำลงไปถอดกางเกงขาสั้นและชั้นในส่วนล่างของเธอออก จนเรือนกายของเธอเปลือยเปล่าและชวนให้สัมผัสด้วยผิวเนื้อในแบบเดียวกัน

ตอนนั้นเองที่ครามถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว และทาบทับเรือนร่างที่ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นบดบังลงบนกายเธอ บดเบียดเสียดสีเร้าอารมณ์ขณะที่ริมฝีปากยังคงดูดดื่มกับทรวงอกอวบอิ่มไม่หยุด

น้ำเสียงครวญครางดังหวิวไหว เธอที่อยู่ใต้ร่างเขาราวกับดีดดิ้นเพราะรอคอยความหฤหรรษ์ไม่ไหวอีกต่อไป ครามเองก็เช่นกัน เขาจึงเลื่อนมือไปหยิบถุงยางอนามัยในลิ้นชักข้างเตียง จัดการทุกอย่างด้วยความชำนาญ ก่อนเล้าโลมเธออีกเพียงชั่วครู่ ด้วยจูบอันเร่าร้อนและเรียวลิ้นอุ่นที่ลิ้มเลียทรวงอกอย่างโหยหา หยอกล้อเม็ดทับทิมที่เต่งตูมพร้อมกับจับสองขาเธอชันเข่าและแยกห่างกัน จากนั้นจึงขยับแก่นกายเข้าใกล้กลีบเนินเนื้อทีละนิด ก่อนสอดแทรกมันลงไปอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา

หากทว่า... ในตอนนั้นเอง...

คนที่เพิ่งจะยัดท่อนเนื้อแข็งแกร่งลงไปได้เพียงครึ่งก็หยุดชะงัก

ผู้หญิงคนนี้...

“...”

ครามก้มมองอีกฝ่าย เห็นเธอมีสีหน้ากระตุกเกร็งและร้องครางอย่างเจ็บปวด สองมือโอบรอบลำตัวเขาไว้แน่น พร้อมกับใช้เล็บจิกลงบนแผ่นหลังเพื่อระบายความเจ็บปวด ใบหน้าจิ้มลิ้มขมวดคิ้วมุ่น หายใจหอบ มันไม่ใช่ความรู้สึกของคนที่สุขสมกับเรื่องพวกนี้สักนิด

เธอเจ็บ...

ครามรับรู้

แต่ในตอนที่กำลังคิดจะว่าจะถอนตัวออกมาหรือสอดเข้าไปจนสุดแล้วดำเนินทุกอย่างต่อ คนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็เอ่ยบอกให้ได้ยิน

“พี่... แพท... หนูเจ็บ”

คนฟังและคาอยู่ครึ่งลำราวกับถูกตีหัว

ครามหยุดชะงักแน่นิ่งในตอนนั้น

แพท?

ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่พยายามกลั้นใจ

“ฉันชื่อคราม”