บทที่ 7 ยกเลิกนัด

• คอนโดโมนา

โมนากำลังแต่งตัวเพื่อไปผับกับเพื่อน ทว่ากลับมีสายเรียกเข้าดังพอดีโมนารับสายแล้วพูดขึ้น

“ฮ้ะ! อยู่ไร่!”

คนที่โทรมาคือปังหอม โมนาร้องตกใจเพราะนี่ถึงเวลาที่นัดกันไปผับแล้วแต่เพื่อนเธออย่างปังหอมอยู่ไร่ภูตะวัน ปังหอมยังทำใจไม่ได้เลยที่ต้องจากบ้านไปอยู่ไร่แต่จะพูดคัดค้านผู้เป็นแม่ไม่ได้เพราะเธอตบะแตกไปมีเรื่องตบตีกับลูกป้าข้างบ้าน ถึงจะพอรู้อยู่แล้วว่าปังหอมเป็นคนที่ไม่หาเรื่องใครแต่ถ้าฝ่ายนั้นหาเรื่องเธอ เธอไม่หยุดนิ่งแน่

โมนาวางสายจากปังหอมเตรียมเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดนอน ทว่ามีเสียงเคาะประตูดังขึ้นคงไม่ต้องบอกว่าใคร

“โม ฉันหิวอะไปหาอะไรกินดีกว่า”

“แกนี่ไม่พ้นเรื่องกินจริง ๆ เข้ามาในห้องฉันมีขนมอยู่”

“แต่ฉันอยากกินเย็นตาโฟ”

“ช่วงเย็นไม่ดูป้ายติดหน้าร้านเหรอ หยุดขายหนึ่งวัน”

“อ่าวเหรอ ไหนมีขนมอะไรบ้าง”

ซีนเข้ามาในห้องโมนาตรงดิ่งไปยังห้องครัว โมนาจะเป็นคนที่ซื้อขนม นมเนยเก็บไว้เผื่อหิวกลางดึกฉะนั้นห้องโมนาไม่เคยขาดเรื่องของกิน ส่วนห้องซีนไม่มีให้เก็บเผื่อหรอกซื้อวันต่อวัน ยิ่งถ้าวันไหนคิดดูซีรีย์ขนมเต็มโต๊ะ

“กินเสร็จแล้วรวมค่าขนมฉันด้วย”

“โอเคค่า ทำเป็นงกไปได้”

ซีนบ่นอุบอิบอย่างไม่เต็มใจนัก โมนาไม่ได้งกหรอกแค่อยากซื้อมาเติมไว้ในลิ้นชักเฉย ๆ ไม่ให้ว่างอีกอย่างเป็นแบบนี้อยู่ตลอดหากวันไหนที่ซีนมาหยิบขนมกินจะใส่เงินในกระปุกเพื่อให้โมนาไปซื้อมาเติมจะได้ไม่ขาดช่วง ยิ่งกลางดึกหิวบ่อยมาก

“เดือนหน้าฉันต้องไปสัมมนา คิดแล้วไม่อยากไปน่าเบื่อ”

“คิดซะว่าหาประสบการณ์สิ จะให้ทำงานอยู่แต่ในห้องเครียดพอดี”

“พยายามคิดแบบนั้น แต่ก็น่ะไม่ไปไม่ได้”

ซีนอยู่กินและพูดคุยกับโมนาสักพักใหญ่ก่อนจะกลับห้องตัวเองไป โมนาปิดประตูล็อคห้องไว้เตรียมตัวเข้านอน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าไปสู้กับงานประจำใจหนึ่งอยากจะหางานเสริมแค่งานประจำก็เหนื่อยแล้ว

• บริษัทเดอะเคที

โมนาทำงานในเช้าของอีกวันด้วยสีหน้าแจ่มใสกว่าทุกวัน เมื่อคืนเธอนอนเร็วกว่าปกติทำให้ตื่นมาในเช้านี้ดูสดชื่น

เฟย์รุ่นน้องในแผนกหอบของพะรุงพะรังเข้ามาในแผนกพอถึงโต๊ะทำงานถึงกับพ่นลมออกมา นวดแขนข้างที่ถือของเข้ามาด้วย

“ของอะไรเยอะแยะคะ”

“พี่ในแผนกสั่งข้าวเหนียวสังขยาค่ะ อันนี้ยายของเฟย์ทำเองเลยนะคะ”

“มีเหลือไหมพี่จะซื้อมาชิม ดูแล้วน่าทานมาก”

“มีค่ะสำหรับพี่โมเฟย์ให้ นี่ค่ะ”

“ไม่ได้ของซื้อของขาย เดี๋ยวพี่ไปเอาตั้งแป๊ปนึง”