บทที่ 8 เดินชน

บริษัทเดอะเคที

“พี่โมยายของเฟย์ฝากมาให้ค่ะ ผู้ใหญ่ให้พี่ต้องรับอีกอย่างยายบอกว่าห้ามคิดเงินกับพี่”

“ฝากขอบคุณคุณยายของเฟย์ด้วยนะ ว่าง ๆ พี่จะไปอุดหนุนถึงบ้านเลย”

เฟย์ยิ้มให้โมนาก่อนจะเอาข้าวเหนียวสังขยาให้กับพี่ที่สั่ง โมนาเป็นคนที่อัธยาศัยดี เข้ากับคนอื่นง่าย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ใครต่างก็รักและเคารพเธอ

ช่วงสายของวันท่านประธานใหญ่เข้ามาบริษัทและเรียกประชุมหัวหน้าแผนกของแต่ละแผนก ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องก็ทำงานปกติซึ่งโมนาทำงานของตัวเองเสร็จแล้วจึงลงไปสั่งซื้อกาแฟที่ร้านข้างบริษัท

“พี่โมท่านประธานหนุ่มไม่มาด้วยเหรอ”

“ตอนที่ท่านประธานใหญ่มาไม่เห็นลูกชายท่านน่ะ มีเลขากับพนักงานสามคนที่ติดตามท่านมา”

“อดที่จะดูท่านประธานคนใหม่อีกแล้ว”

“สักวันคงได้เจอแหละ ตอนนี้เรากลับไปทำงานกันเถอะ”

โมนากับเฟย์เตรียมตัวเดินเข้าบริษัทในขณะเดียวกันมีผู้ชายคนหนึ่งท่าทางรีบร้อนเดินชนโมนาจนกาแฟหลุดมือร่วงลงพื้นหน้าบริษัท ผู้ชายคนที่เดินชนไม่มีแม้แต่จะหันมองมาหรือขอโทษเธอ

“บ้าจริง เดินชนแล้วไม่หันมาขอโทษสักคำ”

“พี่โมเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าจ้ะ เรารีบไปกันเถอะ”

โมนากับเฟย์เข้าห้องทำงานของแผนกตัวเอง โมนาสีหน้าหงุดหงิดนิดหน่อยกาแฟที่ซื้อมาพึ่งดื่มแค่นิดเดียว คิดถึงคนทำแล้วยิ่งหงุดหงิดจึงกำหมัดทุบโต๊ะไม่ดังจนคนรอบข้างได้ยิน

ท่านประธานใหญ่ใช้เวลาในการประชุมในครั้งนี้ไม่นานเท่าครั้งก่อน ทว่าพอประชุมได้ครึ่งทางลูกชายตัวดีที่เป็นท่านประธานไม่กี่วันก็เข้ามาทำให้คนที่กำลังพูดอยู่นั้นต้องหยุดชะงัก กันต์ธีร์นั่งลงข้างคุณกอบกุลผู้เป็นพ่อก่อนจะเริ่มการประชุมอีกครั้ง

เมื่อจบการประชุมในห้องประชุมจึงเหลือพ่อลูกที่ยังอยู่ กันต์ธีร์ไม่ได้มารถคันเดียวกับท่านประธานใหญ่ทำให้มาถึงช้ากว่าทุกคน

“วันหลังหัดมาให้ตรงต่อเวลาหน่อย เป็นท่านประธานควรทำตัวอย่างที่ดีให้พนักงาน”

“ก็ผมบอกคุณพ่อแล้วไงครับว่ารถติด อีกอย่างคุณพ่อไม่รอผมเองจะโทษผมได้ยังไง”

“เหอะ กลับบริษัทใหญ่ได้แล้วให้ถึงบริษัทน่ะถ้าเลขาแกโทรมาว่าไม่เข้าฉันจะเฉาะหัวแก”

“โธ่คุณพ่อครับ เที่ยงนี้ผมมีนัดกับน้องฟ้าบ่ายสองผมเข้าบริษัท”

“ไอ้ลูกเวร กลับมาก่อน”

คุณกอบกุลเม้มปากแน่นชี้สั่งให้ลูกชายตัวดีอย่างกันต์ธีร์กลับมา ทว่ากันต์ธีร์เดินไปถึงประตูแล้วเปิดออกไปทันทีโดยไม่ฟังที่พ่อเรียก คุณกอบกุลกุมขมับกับลูกชายตัวดีของเขากะล่อนได้ใครมาก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เขาแน่นอน

กันต์ธีร์ลงมาถึงลานจอดรถชำเลืองมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินคุยกับเพื่อนทว่ารอยยิ้มที่เธอใช้ยิ้มกับเพื่อนช่างสดใสมาก จนอยากเข้าไปทักทายทว่าเขายังอยู่ในเวลาทำงานจึงจะใช้คารมของเจ้าชู้ออกมาไม่ได้ หากตาแก่ของเขารู้ได้ไล่เตะเขาแน่นอน