บทที่ 6 กับเพื่อน

ร้านเย็นตาโฟ

ซีนกับโมนาเข้ามาในร้านเย็นตาโฟที่อยู่ตรงข้ามกับคอนโดที่พวกเธอพักอยู่ เป็นร้านเปิดใหม่ที่ยังไม่มีโอกาสได้มาลองชิมเพราะคนเต็มร้านตลอด คืนนี้รับโชคดีที่มีโต๊ะว่าง

ซีนสั่งเย็นตาโฟกับพนักงานสองจานเผื่อโมนาด้วย ซีนเห็นเธอกำลังเครียดเลยสั่งมากินด้วยกัน ความเครียดจะคลายลงเมื่อได้เรากินของอร่อย

นั่งรอไม่นานพนักงานมาเสิร์ฟเย็นตาโฟให้ โมนาขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยทำไมต้องสั่งมาสองชาม

“ฉันสั่งให้แกเห็นว่าเครียด ๆ มาระบายความเครียดกับของอร่อยดีกว่า”

ซีนยกชามแรกให้โมนาก่อนถึงของตัวเอง โมนาลองชิมเย็นตาโฟร้านใหม่แทบจะไม่ต้องปรุงอะไรเลย

“อร่อยอะไม่ต้องปรุงอะไรเลย”

“จริง ฉันได้ยินคนในคอนโดพูดกันว่าเย็นตาโฟร้านใหม่อร่อยมากแบบไม่ต้องปรุงเพิ่ม”

อร่อยสมคำล่ำลือจริง ถึงว่าลูกค้าไม่เคยขาดบางคนถึงกับเข้ามาเป็นลูกค้าประจำของร้าน ลูกค้าเริ่มทยอยกันกลับบ้านเพราะร้านกำลังจะปิดส่วนคนที่พึ่มาต้องมาใหม่พรุ่งนี้เนื่องจากของทุกอย่างในร้านหมดเกลี้ยง

“ถึงกับซดน้ำจนหมดเลยเหรอแก”

“มันอร่อยอะ อยากกินอีก”

“พอแล้ว ค่อยมาใหม่พรุ่งนี้”

ซีนกับโมนามาจ่ายเงินกับเจ้าของร้าน ทางเจ้าของร้านปลื้มกับคำชมของลูกค้าจนต้องเอ่ยปากชวนให้มากินบ่อย ๆ

“พรุ่งนี้มาใหม่นะครับ หรือจะโทรมาจองโต๊ะก่อนก็ได้ครับ”

ซีนไม่รู้ว่าทางร้านมีการโทรจองโต๊ะล่วงหน้าได้ คราวนี้สนุกซีนเขาแล้วละจะโทรจองโต๊ะทุกวัน กินทุกวันให้หนำใจ

“อย่าหาโทรจองทุกวันน่ะเว้ย ฉันไม่อยากอ้วน”

โมนาพูดขัดก่อนให้มากินทุกวันก็ไม่ไหว ถึงจะอร่อยมากก็เถอะ

จากที่ได้มาคลายเครียดไปกับของอร่อยแล้วทำให้โมนาผ่อนคลายขึ้น คิดเรื่องทางบ้านน้อยลงแม้จะสงสารทางบ้านมากแค่ไหน แต่เธอก็สงสารตัวเองเหมือนกัน

“ฉันไม่รู้ว่าแกมีเรื่องอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ แต่ฉันให้กำลังใจแกเสมอ”

“ขอบใจนะ คงมีแค่เรื่องเดียวแหละ”

“บางทีฉันก็ไม่เข้าใจแม่แกเหมือนกัน แต่ช่างเถอะพรุ่งนี้นัดยัยหอมไปผับกันดีกว่าส่งท้ายที่นางจะไปอยู่ไร่”

“จริงสิ แบบนี้ต้องเหงามากแน่ ๆ”

พวกเธอสามคนไม่เคยห่างกันเลยสักครั้ง ด้วยความที่ปังหอมเพื่อนอีกคนของพวกเธอเป็นคนดื้อ เอาแต่ใจ สร้างเรื่องปวดหัวให้พ่อแม่ได้ทุกวันซ้ำไม่เอาการเอางานจึงต้องส่งตัวไปดัดนิสัยกับพ่อเลี้ยงภูเวียงที่เคยเป็นพี่ชายข้างบ้าน ตอนนี้เป็นเจ้าของกิจการไร่องุ่นที่กว้างขวางในตอนบนของประเทศ

“กลับกันดีกว่าก่อนจะฉันจะห้ามใจไม่อยู่แล้วไปเข้าร้านสะดวกซื้อ”

โมนารีบดึงซีนกลับคอนโดอย่างรวดเร็วที่สุด พอถึงห้องกลับต้องมานั่งหายใจเหนื่อยหอบอยู่หน้าห้อง

“โอ๊ยหายใจไม่ทัน”