บทที่ 5 ทางบ้าน

• คอนโดโมนา

โมนากลับจากทำงานในเวลาเกือบจะทุ่มหนึ่งกว่าจะเคลียร์งานได้เสร็จเรียบร้อยต้องแก้แล้วแก้อีก เธอเป็นคนที่ถ้างานไม่สมบูรณ์เธอจะไม่หยุดแก้กว่ามันจะสมบูรณ์คนรับจะได้พึงพอใจไม่จำเป็นต้องได้รับคำชมก็ได้แค่ทำให้คนรับงานยิ้มและพอใจกับสิ่งที่ได้รับ

โมนาวางกระเป๋าลงทิ้งตัวนอนบนโซฟากว้างกลางห้องความเหนื่อยความเพลียเริ่มเข้ามาทำให้เธออยากนอนมากกว่าเคลียร์ตัวเอง ทว่าในเวลาเดียวกันมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนโมนาหยิบกระเป๋าเอาโทรศัพท์ออกมา

“โมนานอนหรือยังลูก”

“ยังค่ะแม่ แม่มีอะไรหรือเปล่าคะเห็นโทรมาหลายสายหรือใครเป็นอะไร”

ตอนทำงานโมราไม่ได้จับโทรศัพท์จึงไม่รู้ว่าทางบ้านเธอโทรเข้ามา หลายสายเลยที่ทางบ้านโทรหาเธอ

คำตอบของคนเป็นแม่ทำไมโมนาหุบยิ้มลงคราแรกก็ดีใจที่เห็นแม่โทรมา ปกติเธอจะเป็นคนโทรไปหาเอง แม่ของเธอโทรมาเพื่อขอเงินอีกครั้งในเดือนนี้โมนาโอนไปแล้วสามครั้ง

“ยังไม่หมดเดือนเลยน่ะแม่ ใช้จ่ายอะไรเยอะแยะคะตอนนั้นโมจำได้ว่าโอนเดือนละครั้งอยู่ได้เป็นเดือน”

โมนาได้ทีตั้งคำถามกับผู้เป็นแม่เงินที่เธอส่งให้ในแต่ละเดือนมากพอจะอยู่ได้เป็นเดือน ข้าวของที่บ้านไม่ได้แพงเหมือนในเมืองที่เธออยู่ตอนนี้

“เดือนนี้โมไม่มีให้แล้วค่ะ เหลือแค่ค่ากินค่าใช้ก่อนถึงสิ้นเดือนถ้าแม่เห็นว่าโมเป็นลูกช่วยสงสารโมหน่อย โมทำงานแทบไม่มีวันหยุดส่งเงินให้พ่อแม่ใช้ทุกเดือนไม่เคยขาดแล้วเธอยังต้องการอะไรอีก”

ฝั่งแม่เธอเงียบไม่กล้าพูดอะไรออกมา โมนาถึงกับร้องออกมาที่ตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยได้พักเพราะกลัวจะไม่มีกิน กลัวจะไม่มีเงินส่งให้กับทางบ้านแต่คนที่บ้านกลับเห็นเธอเป็นเพียงธนาคารที่จะโทรขอเงินเมื่อไหร่ก็ได้

จนสุดท้ายโมนาขอวางสายรีบพาตัวเองไปอาบน้ำให้สดชื่น ผ่อนคลาย เกิดเป็นโมนามันไม่ได้ง่ายเลยจริง ๆ

โมนาใช้เวลาในการอาบน้ำนานพอสมควรเสร็จแล้วแต่งตัวเข้านอน จากตอนแรกที่เธอจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกกลับไม่มีอารมณ์ไปไหนอยากนอนพักผ่อน

โมนาเตรียมจะปิดไฟนอนทว่าเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ถ้าเดาไม่ผิดต้องเป็นเพื่อนของเธอที่อยู่ข้างห้อง

“ยัยโม ฉันหิวอะลงไปหาอะไรกินกัน”

“ดูชุดฉันก่อนค่ะ ฉันเตรียมตัวจะเข้านอนแล้วน่ะ”

“พึ่งตะสองทุ่มเองไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”

ซีนทำหน้าอ้อนมาเกาะแขนโมนา เธอกลอกตามองบนก่อนจะพยักหน้าให้ซีนและขอตัวไปจัดการชุดก่อนจะออกไป

“ร้านนั้นมีโต๊ะว่างแล้ว ไปกัน”