บทที่ 4 ปลดปล่อย

ผับเคเค

กันต์ธีร์กดหัวเชอรี่ให้ขยับตามจังหวะแต่สุดแล้วแก่นกายก็เข้าได้ไม่ถึงครึ่งลำ ทว่าเชอรี่ไม่เคยทำให้กันต์ธีร์ต้องผิดหวังเลยสักครั้งเธอถึงอยู่ปรนเปรเจ้าของผับอย่างกันต์ธีร์ได้นานกว่าคนอื่น

“อ๊าส…”

ของเหลวสีขุ่นมากมายถูกฉีดพ่นเข้าปากของเชอรี่เต็มปาก เชอรี่เกือบจะสำลักออกมาแต่เธอรับมือกับสิ่งนี้ได้ดีทุกครั้ง เชอรี่กวาดเลียน้ำสีขาวขุ่นจนหมดทั้งลำจึงลุกขึ้นเปลี่ยนมานั่งตักกันต์ธีร์ ทว่าเขากลับไม่มีอารมณ์

“ออกไปได้ละ ฉันจะทำงาน”

เชอรี่ทำหน้าไม่พอใจแต่พูดอะไรออกมาไม่ได้ หากเธอได้เอ่ยปากออกมาแค่คำเดียวเธอได้พ้นจากผับนี้แน่เพราะเคยเกิดขึ้นมาแล้วครึ่งหนึ่งเชอรี่เลยไม่กล้า

กันต์ธีร์ยันกายใส่กางเกงให้เรียบร้อยเดินมานั่งเคลียร์บัญชีของร้าน ร่วมหุ้นกับเพื่อนแต่เครื่องเอกสารบัญชีเขาเป็นคนจัดการให้ทุกเดือน ก็อย่างว่าเขาเป็นคนว่าง หลังจากที่ได้ปลดปล่อยทำให้รู้สึกตัวโล่งขึ้นมาก

• บริษัทธนาภิรมย์

กันต์ธีร์ในชุดสูทหล่อเหลาราวเทพบุตรกำลังก้าวเดินเข้าภายในห้องทำงานของตัวเอง มานั่งได้ไม่ถึงนาทีเลขาหน้าห้องเอาแฟ้มงานมาเสนอสูงเท่าภูเขา เขาไม่ได้เข้าบริษัทแค่วันเดียวเอง

“ด่วนไหมคุณพิ”

“ห้าแฟ้มนี้ค่อนข้างด่วนค่ะ”

กันต์ธีร์แทบจะบ้าตายห้าแฟ้มที่ว่าข้างในมันหนากว่าแฟ้มที่ไม่ด่วน เขาเริ่มจัดการทีละแฟ้มให้เสร็จก่อนที่เลขาหน้าห้องจะมารับกลับไปส่งให้แต่ละแผนก

“ทำไมมันเยอะงี้วะ”

กันต์ธีร์ทำไปบ่นไปพึ่งจะเสร็จแค่แฟ้มเดียวอีกสี่แฟ้มกำลังรอคิวอยู่ คุณพ่อคุณแม่เขาน่าจะมีลูกชายเพิ่มอีกคนเขาจะได้มีคนแบ่งเบาเพราะให้พึ่งน้องสาวเขาต้องหมดสิทธิ กวาง น้องสาวคนเล็กของกันต์ธีร์เรียนบริหารก็จริงอีกนานกว่าจะจบ

“คุณกรรณคะ พิไม่ได้จะเร่งนะคะทางแผนกให้มาถามว่าเอกสารคุณกรรณเสร็จเรียบร้อยหรือยัง”

“มีตาคุณพิก็ดูเองนะครับ หากว่าคุณว่างก็ช่วยผมมาเคลียร์ก็ได้มันจะได้เร็วขึ้น”

“ได้ค่ะ ๆ”

พิจิตราเลขาวัยกลางคนที่มีอายุสามสิบต้น ๆ จากที่เป็นพนักงานแผนกทั่วไปถูกส่งมาเป็นเลขาหน้าห้องของกันต์ธีร์เพราะการทำงานมีความรับผิดชอบสูง บวกกับเธอมีสามีแล้ว หากเป็นสาวที่โสดทางคุณกอบกุกับคุณปิ่นแขกลัวว่าจะโดนลูกชายคาบไปกิน

กันต์ธีร์จากที่ทำงานหัวหมุนได้พิจิตรามาช่วยก็ดูผ่อนคลายขึ้น มีคนเปิดหน้าเอกสารที่ต้องเซ็นไว้พร้อมจึงทำเสร็จเร็วขึ้นกว่าจากเดิม

“ไม่มีแล้วใช่ไหม”

“ไม่มีแล้วค่ะ งั้นดิฉันขอตัวเอาเอกสารไปให้แต่ละแผนกก่อนนะคะ”

พูดจบพิจิตราหอมแฟ้มเอกสารที่เสนอเสร็จมาแจกแต่ละแผนก กว่าจะเสร็จก็ทำขาอ่อนไปเลยทีเดียว

ส่วนท่านประธานอย่างกันต์ธีร์ถอนหายใจกับพิงเก้าอี้ทำงาน ต่อไปนี้ดขาจะไม่มีวันลาเลยซักวันกลัวจะโดนเล่นงานเหมือนวันนี้ กันต์ธีร์พักสายตาสักครู่เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น

“ใคร!?”

“พิเองค่ะ พิเอากาแฟมาให้ค่ะ”

“อืมขอบคุณ”

กันต์ธีร์พูดในขณะที่ตัวเองพักสายตาอยู่ พิจิตราทำกาแฟให้ท่านประธานของตัวเองที่เห็นว่าทำงานหนักจึงหาอะไรให้ดื่มเพื่อความสดชื่น ส่วนเธอแค่ได้ดื่มน้ำเปล่าเย็น ๆ ก็สดชื่นแล้ว