ตอนที่ 9. ติดหนี้บุญคุณ

ตอนที่ 9. ติดหนี้บุญคุณ

”หะห้าหมื่นงั้นเหรอ!?“

ใบหน้าสวยนิ่งอึ้งไป หลังจากได้ยินจำนวนเงินที่น้องชายของตัวเองเป็นหนี้อยู่ ห้าหมื่นดอลลาร์สิงคโปร์ตีเป็นเงินไทยได้ล้านกว่าบาท ทำเอาคนตัวเล็กแทบเข่าทรุด เงินจำนวนนั้น เธอจะหามาช่วยน้องชายได้ยังไง

ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น อย่างคิดไม่ตก สภาพของมาร์คตอนนี้ ถ้าปล่อยเอาไว้ที่นี่คงได้ตายเปล่าแน่ ถ้าถึงขั้นนั้น พ่อกับแม่ของเธอคงรับไม่ได้และจะต้องเสียใจมากๆ เธอควรจะทำยังไงดี.....

“ว่ายังไง? รวมต้นรวมดอกห้าหมื่นห้าพันดอลลาร์ ถ้าจ่ายวันนี้ก็จบ แต่ถ้าไม่จ่าย....ตายอย่างเดียว”

เสียงเหี้ยมพูดออกมาอย่างไม่สนว่าชีวิตนั้นมีค่าหรือไม่ ทำเอามัลลิกาใจสั่นตัวสั่นไปหมด อย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

“ห้าหมื่นดอลลาร์ก็พอ เอาเช็คนี่ไป”

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที แมทธิวก็เซ็นเช็คใบนั้น เสร็จเรียบร้อย ก่อนจะยื่นให้หัวหน้าแก๊งทวงหนี้ไป

”แค่นี้มันไม่พอหรอกนะ ค่าดอกเบี้ยฉันใครจะรับผิดชอบ“ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่พอใจ แม้จะได้เงินจำนวนมากไปแล้ว

”ดอกเบี้ยเกินกำหนดแบบนั้นฉันไม่จำเป็นต้องจ่าย หรืออยากให้แจ้งตำรวจไหม ฉันก็พอมีเส้นสายที่นี่อยู่นะ“

แมทธิวพูดขู่ออกไปอย่างใจเย็น ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล พอเห็นว่าอีกคนดูมีเงินเยอะ ก็อาจเป็นไปได้ที่จะมีเส้นสายอยู่ที่นี่ และถ้าเรื่องนี้ถึงหูตำรวจแน่นอนว่าพวกเขามีปัญหาแน่ ดีไม่ดีอาจจะสูญเงินทั้งหมด

“หึ เออ ไปพวกเรา กลับ“

เมื่อพวกแก๊งทวงหนี้เดินออกไปจากบริเวณนี้แล้ว มัลลิกาก็รีบวิ่งไปดูน้องชายที่นอนเจ็บช้ำระบมอยู่ที่พื้นด้วยความเป็นห่วง ถึงมาร์คจะเป็นคนเกเรมาตั้งแต่เด็ก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่น้องชายของเธอโดนซ้อมจนปางตายขนาดนี้ ถ้าพ่อแม่รู้เข้า พวกท่านคงรับไม่ได้แน่ๆ

“มาร์ค! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ ทำใจดีๆไว้ก่อน” ร่างสวยนั่งลงไปพยุงน้องขายเอาไว้ ใบหน้าที่เคยดูดีบัดนี้ฟกช้ำดำเขียวไปหมดแล้ว

“พะพี่มุข มาร์คเจ็บ”

“ฮัลโหลเมฆา เข้ามารับที่ลานจอดรถด้านใน”

แมทธิวที่เห็นแบบนั้นก็รีบโทรหาเมฆาให้เข้ามารับในนี้แทน สถานการณ์คับขันเช่นนี้ ร่างสูงเต็มใจที่จะช่วยเลขาของตัวเองอย่างสุดความสามารถ แม้เขาจะไม่รู้เรื่องราวอะไรของชีวิตเธอมากมายก็เถอะ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ใช่เจ้านายที่ใจไม้ไส้ระกำเช่นกัน

เวลาต่อมา

@โรงพยาบาล

“คนไข้ต้องนอนพักดูอาการก่อนนะคะ ถึงจะกลับบ้านได้”

“ค่ะคุณหมอ ขอบคุณมากนะคะ”

“ยินดีค่ะ หมอขอตัวก่อนนะคะ”

เมื่อหมอสาวเดินออกไปแล้ว มัลลิกาจึงไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาน้องชายของตัวเองที่เตียง ต้องขอบคุณแมทธิว ที่ช่วยเหลือเธอทุกอย่าง ถ้าไม่ได้เขา ป่านนี้น้องชายของเธอจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“พี่มุข....มาร์คขอโทษ”

“พี่มุขไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ได้ไหม มาร์คไม่อยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วง”

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยร้องขอพี่สาว ตอนนี้มานุพงษ์รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งกายและใจ เขาโดนเจ้าหนี้เอาเปรียบ ก่อนหน้านี้มาร์คบินมาที่สิงค์โปร์เพื่อทำงานในคาสิโน ก่อนที่เขาจะโดนชักจูงให้ไปเป็นผู้เล่นเสียเอง แรกๆเขาก็ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง แต่พอเล่นไปก็เริ่มเสีย ด้วยความที่อยากได้ทุนคืนและหลงระเริงไปกับความหวัง

มานุพงษ์จึงตัดสินใจกู้เงินจำนวนหนึ่งมาลงทุน แต่ผลลัพธ์มันกลับไม่เป็นดั่งใจ เขาสูญเงินทั้งหมด ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับบ้าน ที่ผ่านมา เขาพยายามหลบหนีพวกแก๊งทวงหนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้

โชคดีที่สวรรค์ส่งพี่สาวมาช่วยเหลือได้ทัน ไม่เช่นนั้นเขาคงได้กลายเป็นปุ๋ยอยู่ที่นี่

“พี่จะไม่บอกพ่อกับแม่ แต่แกต้องสัญญาว่าจะกลับบ้าน และหลังจากนี้จะไม่ทำแบบนี้อีก”

“ถ้าเกิดแกเป็นอะไรขึ้นมา แกคิดว่าพ่อกับแม่จะรู้สึกยังไง”

“เลิกทำตัวล่องลอยไปวันๆได้แล้ว พ่อกับแม่คิดถึงแกแค่ไหน เคยรู้ตัวบ้างหรือเปล่า”

แม้จะไม่อยากต่อว่าอะไรน้องชายเพิ่มเติม แต่มัลลิกาก็อดไม่ได้ ก่อนหน้านี้พ่อกับแม่เป็นห่วงน้องชายของเธอ ถึงขั้นประกาศตามหานานอยู่หลายเดือน แต่ก็ไร้วี่แวว ถ้าเธอไม่บังเอิญมาเจอเข้าในวันนี้ พ่อกับแม่ รวมถึงเธอ อาจจะไม่ได้เจอมาร์คไปตลอดกาลก็เป็นได้

“มาร์ครู้แล้ว มาร์ครู้สึกผิดจริงๆนะพี่มุข เชื่อมาร์คนะ”

“แล้วก็เรื่องเงิน.....มาร์คจะพยายามช่วยหามาใช้หนี้ แต่มันอาจจะไม่ได้เร็ว ผู้ชายคนนั้นที่ช่วยมาร์ค เขาเป็นใครเหรอ?”

มานุพงษ์พูดออกมาด้วยความรู้สึกละอายใจ พร้อมกับสงสัยว่าผู้ชายที่มากับพี่สาวของตัวเองคือใคร ทำไมเขาถึงได้ดูรวยมาก ถึงขั้นช่วยใช้หนี้จำนวนขนาดนั้นได้

“หายดีแล้วเอาไว้ค่อยคิดเรื่องนั้นเถอะ คุณแมทธิวเขาเป็นเจ้านายพี่ เดี๋ยวพี่จะช่วยคุยกับเขาเอง“

หญิงสาวเอ่ยบอกน้องชาย ก่อนที่จะคุยกับมาร์คไปสักพัก พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย เธอจึงเดินออกมาด้านนอก เพื่อพบกับแมทธิวมี่ยืนรอหญิงสาวอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ มัลลิการู้สึกขอบคุณเขามาก เธอไม่รู้ว่าจะตอบแทนเช่นไรดีด้วยซ้ำ

“ท่านประธาน ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยน้องชายของดิฉันเอาไว้ ถ้าไม่ได้ท่านประธาน คงแย่แน่ๆเลยค่ะ“

”แล้วก็ขอโทษด้วยนะคะ ที่ดิฉันกับน้องชายทำให้เสียเวลา“

หญิงสาวก้มหัวให้คนตรงหน้า พร้อมกับกล่าวขอบคุณออกไปจากใจจริง อีกใจนึงก็รู้สึกผิดที่ทำให้เจ้านายต้องมาเสียเวลาและเสียเงิน โดยไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่เป็นอะไร ผมยินดีช่วย น้องคุณโอเคแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ ตอนนี้หมอให้นอนพัก ส่วนเรื่องเงิน....ดิฉันขอผ่อนจ่ายเป็นรายเดือนได้ไหมคะ”

“เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกันตอนกลับไทยเถอะ อย่าคิดมากเลย ถึงยังไงคุณก็ต้องทำงานกับผมไปอีกนาน“

แมทธิวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ เพราะเขามองเห็นถึงความไม่สบายใจของเลขาสาว สำหรับเขาเงินแค่นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่

“ขอบคุณมากนะคะ”

“อืม งั้นเราก็กลับกันเถอะ เรื่องน้องชายคุณ เดี๋ยวผมจัดการให้ พรุ่งนี้เราต้องบินกลับช่วงบ่าย”

“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

เมื่อตกลงทุกอย่างหมดแล้ว ทั้งสองคนก็เดินทางกลับโรงแรม เหตุการ์ณทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทำให้มัลลิกาได้เห็นแมทธิวในมุมใหม่ หญิงสาวรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างเงียบๆ ในขณะที่เธอมืดแปดด้านที่สุด โชคดีแค่ไหนที่มีเจ้านายของตัวเองคอยช่วยเหลือ