ตอนที่ 10. ถ้าไม่ใช่เลขาอาจจะสนใจ

ตอนที่ 10. ถ้าไม่ใช่เลขา อาจจะสนใจ

@โรงแรม

“ฝันดีนะคะท่านประธาน”

เสียงหวานเอ่ยบอกทันทีที่มาถึง นี่ก็ดึกมากแล้ว มัลลิกาคิดว่าแมทธิวคงอยากพักผ่อน

“ฝันดีมัลลิกา”

ดวงตาคมเหลือบไปมองเลขาของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะปลีกตัวเดินหายเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง ห้องที่มีวิวที่สวยที่สุดในโรงแรมนี้ มือหนาค่อยๆไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกไปทีละเม็ด รวมไปถึงกางเกงราคาแพงของเขา เพียงไม่นานร่างสูงสมส่วนหุ่นดี เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็เปลือยเปล่าแบบไร้อาภรณ์ใดๆ

แมทธิวเดินสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างจนกระทั่งถึงจุดที่ต้องการ กายแกร่งจึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปนอนแช่น้ำอย่างรวดเร็ว เขาอยากผ่อนคลาย จากการเหนื่อยมาทั้งวัน

มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะกดโทรออกหาลูกน้องคนสนิทอย่างเมฆาเพื่อสั่งอะไรบางอย่าง เขาว่าแค่แช่น้ำอุ่น มันไม่เพียงพอสำหรับการผ่อนคลายในค่ำคืนนี้

“ฮัลโหลเมฆา จัดการหาผู้หญิงให้ฉันคนหนึ่ง.....อืม เมอาก็ได้”

“ฝากจัดการให้ที”

เมื่อสั่งการในสิ่งที่ตัวเองต้องการไปแล้ว ร่างสูงจึงวางโทรศัพท์ลง ก่อนที่เขาจะหวนกลับไปนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดวันนี้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ติดอยู่ในใจของชายหนุ่มมากกว่าเรื่องอื่นๆ นั่นก็คือเรื่องของมัลลิกา เลขาสาวที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่มีผู้ชายหลายคนจับจ้องและสนใจมายังตัวของเธอ

เขาอยู่กับหญิงสาวมาหลายปี อาจจะมองข้ามความสนใจของเธอไป และอีกอย่าง....มัลลิกาก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ไม่ได้มีตำแหน่งหรือดีกรีอะไรที่ทำให้เขาสนใจเธอ ไม่แปลกที่ร่างสูงจะไม่เคยสังเกตุเห็นความสวยของเธอก่อนหน้านี้เลย

“เลิกสนใจเรื่องนั้นได้แล้ว” ปากหนาบอกตัวเอง หลังจากที่เริ่มรู้สึก ว่าตัวเองกำลังคิดเรื่องของมัลลิกาเยอะเกินไป

ร่างสูงตัดสินใจสลัดความคิดนั้นทิ้ง ก่อนจะนอนแช่น้ำอุ่นต่อไปอย่างสบายใจ จนกระทั่ง....เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง

อีกด้าน

“คอแห้งจัง”

ทันทีที่ตัดสินใจจะล้มตัวลงนอน มัลลิกาก็รู้สึกอยากดื่มน้ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ และที่สำคัญน้ำในห้องนอนของเธอหมดแล้ว หญิงสาวจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกไปยังห้องครัวด้านนอก เพื่อไปหาน้ำดื่มดับกระหาย

ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีขาวสะอาดกำลังยกแก้วน้ำกระดกดื่มอยู่ด้วยความสดชื่น ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆหันไปมองทางห้องของเจ้านายหนุ่ม หลังจากที่ได้ยินเสียงใครบางคนเปิดประตูออกมา

“อุ้ย~ ขอโทษนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ตรงนี้ด้วย”

คิ้วเรียวสวยของมัลลิกาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเห็นผู้หญิงหน้าตาสระสวยคนหนึ่ง เดินออกมาจากห้องของแมทธิว สิ่งที่หน้าสนใจคือผู้หญิงคนนั้นสวมแต่ผ้าคลุมสีขาวเอาไว้เพียงเท่านั้น

”คุณคงจะเป็นเลขาของคุณแมทธิวใช่ไหมคะ?“ เมอา นางแบบสาวชาวสิงคโปร์ที่รู้จักกับแมทธิวมาเกืบอปีเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ก่อนที่เธอจะเปิดประตูตู้เย็นออก เพื่อหาเครื่องดื่มมาดับความเหนื่อยล้า เพราะตัวเองเพิ่งจบสงครามสวาทกับประธานหนุ่มมาหมาดๆด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“เอ่อ ค่ะ แล้วคุณ.....“

ไม่ทันที่มัลลิกาจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงแมทธิวเปิดประตูห้องนอนเดินออกมาก็ดังขึ้นเสียก่อน

”อ้าว มัลลิกา คุณยังไม่นอนอีกเหรอ?“ เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดกับความกระอักกระอ่วนที่เกิดขึ้น

พอเห็นเจ้านายหนุ่มอยู่ในชุดคลุมสีขาวเช่นเดียวกับผู้หญิงตรงหน้า มัลลิกาก็สามารถเดาได้ในทันที ว่าผู้หญิงคนนี้ก็คงเป็นหนึ่งในคู่ขาของเขา.....

มัลลิกาไม่อาจจินตนาการได้เลย ว่าเธอประธานของเธอ มีสาวๆในสต๊อกกี่สิบคนกันแน่

“ดิฉันออกมาดื่มน้ำค่ะ กำลังจะกลับไปนอน”

“ขอตัวก่อนนะคะ”

หญิงสาวส่งยิ้มบางๆไปให้ทั้งสองคน ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกไปจากบริเวณนี้ เธอไม่คาดคิดว่าแมทธิวจะเอาผู้หญิงคนอื่นมานอนด้วย ในขณะที่เธอพักอยู่ห้องข้างๆ แต่นั่นมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา เพราะถึงอย่างไร ห้องนี้เขาก็เป็นคนจ่ายเงิน หน้าที่ของเธอก็มีแค่ ปิดหูปิดตาและทำตัวเงียบๆต่อไปเท่านั้น

“น่ารักดีนะคะ เลขาคุณ น่าแปลกใจที่คุณไม่สนใจเธอ” เมอาหันมาพูดแหย่

ทำเอาแมทธิวชะงักไปเล็กน้อย เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจ ว่าตนเองไม่เคยสนใจมัลลิกาจริงหรือเปล่า

“หึ นั่นลูกน้องผมนะ จะคิดอะไรแบบนั้นได้ยังไง” ถ้าไม่ใช่ลูกน้อง....ก็ว่าไปอย่าง

”ก็จริงนะคะ ถ้างั้นเรา.....กลับไปในห้องนอนกันดีกว่า ฉันหายเหนื่อยแล้วค่ะ“

เธอว่าพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนไปให้ร่างสูง แมทธิวที่เห็นแบบนั้น ก็ลืมเรื่องที่กำลังคิดก่อนหน้าไปหมดสิ้น

”เอาสิ แต่ระวังไว้หน่อยนะ ดูเหมือนว่าคุณจะต้องเหนื่อยอีกรอบ“

”ฮ่าๆๆ ฉันกลัวไม่เหนื่อยน่ะสิ“

รุ่งเช้า

มัลลิกาตื่นเช้ามาด้วยความงัวเงียเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบแต่งตัวและเก็บของใส่กระเป๋า วันนี้เธออยากแวะไปเยี่ยมน้องชายของตัวที่โรงพยาบาลก่อนบินกลับประเทศไทย

ร่างสวยเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง เธอเดินเข้าไปเปิดนมเพื่อดื่ม ก่อนจะถือวิสาสะชงกาแฟหนึ่งแก้วเอาไว้เผื่อแมทธิวต้องการ แม้จะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนเมื่อคืนกลับไปหรือยังไง แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเลขาอย่างเธอ

แกร๊ก~

เสียงประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออกมาพอดี พร้อมกับร่างสูงสง่าหล่อดูดีของแมทธิวที่เดินออกมา ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ามัลลิกายืนอยู่บริเวณเคาท์เตอร์ครัว พร้อมกับกลิ่นกาแฟจากแก้วนั้นที่ลอยมาแตะจมูกของเขา

“รับกาแฟไหมคะ ดิฉันชงเผื่อท่านประทานค่ะ” ปากเล็กเอ่ยถาม

“อืม ผมกำลังอยากได้กาแฟสักแก้วอยู่พอดี” แมทธิวตอบ พร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของเธอ ก่อนจะยกกาแฟร้อนๆควันฟุ้งขึ้นมาจิบ

ซึ่งมัลลิกาก็ได้แต่ยืนมองตาแป๋ว ดูเหมือนประธานหนุ่มจะเดาได้ว่าเลขาของตัวเองอยากจะพูดอะไร เขาจึงเหลือบสายตาไปมองเธอเล็กน้อย

“คุณอยากไปเยี่ยมน้องชายหรือเปล่า?”

“อยากค่ะ!” คนตอบเสียงดังฟังชัด

ชายหนุ่มจึงยกนาฬิกาขึ้นมาดู

”พอมีเวลาอยู่“

”อยากให้ผมช่วยจัดการเรื่องน้องชายคุณให้ไหม ผมมีวิธีทำให้เขาเลิกเล่นการพนันได้อย่างเด็ดขาดนะ“ แมทธิวเสนอ ซึ่งสำหรับมัลลิกาคิดว่ามันก็ฟังดูน่าสนใจ

ถ้าเลือกได้ เธอก็ไม่อยากให้มาร์คไปทำอะไรแบบนั้นอีก

“ยังไงเหรอคะ?”