เรื่องในอดีต

ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งมันทำให้ทุกคนในโรงเรียนยิ้มได้เลยนะจะบอกให้.. วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธออยากจะมาโรงเรียนเพราะอะไรรู้ไหมเพราะเธอจะได้เจอกับธียังไงล่ะ เพราะอะไรที่เธออยากจะเจอกับธีมันก็ไม่มีอะไรมากเพราะว่าธีจะติววิชาคณิตศาสตร์ให้เธอยังไงละและเธอก็จะติวภาษาอังกฤษให้กับธีถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อเลยทีเดียวเอาเป็นว่ารีบไปดีกว่าเดี๋ยวจะสายแล้วรถจะติดเอา..

“สองคนนี้ตัวติดกันตลอดเลยนะจบไปนี่แต่งงานกันเลยปะเนี่ย..”

“บ้า.. ยังเด็กอยู่จะรีบแต่งไปไหนกิ๊ฟก็พูดเวอร์ไป..” แต่งงานอะไรก่อนเล่าเราสองคนอายุแค่สิบเจ็ดเองนะจะมาแต่งงานอะไรเล่าเรื่องนั้นปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปสิ

“ถามธีก่อน.. ธีว่าไงจะแต่งงานกับอิ้งรึเปล่า..”

“ถ้าอนาคตอิ้งไม่มีใครก็แต่งนะอิ้งว่าไง..”

0//0

“เลิกพูดเล่นกันได้แล้วสองคนนี้นั่งลงเลยมาติวหนังสือกันเลยใกล้จะสอบแล้วด้วยเออแล้วธีกับกิ๊ฟจะไปต่อที่ไหนเหรอ?” ไม่ได้การเธอต้องเปลี่ยนเรื่องก่อนไม่งั้นสองคนนี้ก็จะแซวเธอแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แน่นอน

“ก็สมัครไว้หลายที่นะแต่คงจะต้องรอสอบแหละว่าผลออกมาจะได้ที่ไหน..”

“นั่นสิ.. คงจะต้องรอผลสอบอย่างเดียว.. ” เธอเองก็ลืมไปเลยว่าต่อให้เรียนเก่งขนาดไหนก็คงจะต้องสอบเข้าอยู่ดีเอาเป็นว่าเธอจะทำให้เต็มที่เท่าที่เธอจะทำได้เลยดังนั้นต้องใจอ่านหนังสือและเริ่มทบทวนอะไรต่อมิอะไรแล้วละ..

“ว่าแต่อิ้ง.. ถ้าเราสอบติดที่เดียวกันเราจะไปอยู่ด้วยกันไหม..”

0//0

“ธี!! พูดอะไรเนี่ย.. ” โอ๊ยทำไมถึงพูดแบบนี้ละดูสิคนอื่นจะคิดไปแบบไหนกันแล้วเนี่ย..

“ก็จริงนิอยู่หอเดียวกันไงเอ.. อิ้งคิดอะไรทะลึ่งอยู่เหรอทำไมถึงทำหน้าแบบนี้?”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

“อิ้งโป๊ะแล้ว.. ยัยอิ้งโป๊ะแตกแล้ว..”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า..

“หยุดเลยทั้งสองคนเลยถ้าไม่หยุดเราจะโกรธจริง ๆ นะ..”

“โอ๋ ๆ ไม่โกรธนะพูดเล่นเฉย ๆ เอาเป็นว่าถ้าพวกเราสอบติดที่เดียวกันพวกเราก็เช่าหออยู่ที่เดียวกันสิจะได้ไม่ต้องไปไหนไกลแล้วก็จะได้ไม่เหงาด้วย..”

“อืม.. นั่นสิแต่รอให้ผลการสอบมันออกมาก่อนก็แล้วกันเนอะ..”

“อะ ๆ ตามนั้น ๆ งั้นมาติวกันดีกว่า..”

ความสนุกของการเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายนั้นมันสนุกมาก ๆ เลยนะแต่จะว่าไปทุกอย่างก็มีข้อเสียของมันอยู่เสมอเพราะแรงกดดันในช่วงที่จะต้องเข้ามหาวิทยาลัยนี่แหละที่ทำให้ความสุขความสนุกสนานของพวกเราลดลงและค่อย ๆ หายไปแต่เมื่อทุกอย่างมันผ่านไปทุกคนก็กลับมายิ้มและหัวเราะเฮฮากันได้เช่นเดิม..

“สองคนนี้เป็นเนื้อคู่กันแน่ ๆ เลยสอบติดที่เดียวกันด้วยส่วนฉันสอบติดที่เชียงใหม่.. ไกลมาก.. แล้วทีนี้จะได้เจอพวกแกสองคนรึเปล่านะ..”

“โทรคุยกันสิโทรศัพท์ก็มีเขาไม่ได้มีแค่ไว้ประดับนะกิ๊ฟ.. มันโทรคุยกันได้เราก็ต้องใช้มันให้คุ้มสิ..”

“จ้า ๆ แม่คนฉลาดเบื่อคนหน้าตาดีแล้วยังฉลาดอีกเบื่อมาก..”

หมับ..

“เรียนสักปีแล้วทำเรื่องย้ายไหมกิ๊ฟ..”

“เฮ้อ.. ไม่หรอกบางทีการที่เราได้ออกไปใช้ชีวิตที่อื่นบ้างมันอาจจะทำให้เราเป็นคนที่กระตือรือร้นมากขึ้นกว่านี้ก็ได้นะอิ้ง.. เราก็พอจะรู้อยู่ว่าเราน่ะเป็นคนที่ดื้อมาก ๆ และพ่อกับแม่ก็ตามใจมากด้วยบางทีถ้าเราได้ออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยไม่มีพวกท่านคอยโอ๋.. เราอาจจะเป็นคนดีขึ้นกว่านี้ก็ได้นะ..”

ปุ๊ ปุ๊..

“ไม่ว่ากิ๊ฟจะเลือกอะไรเราก็สนับสนุนนะแต่ถ้าไปแล้วห้ามลืมติดต่อมานะต้องโทรมาหาทุกวันด้วยโทรมาเล่าให้ฟังด้วยว่าวัน ๆ ทำอะไรบ้างเข้าใจรึเปล่า..”

“จ้า ๆ เอาเป็นว่าพวกเราไปเลี้ยงฉลองกันดีไหมไปหากินสุกี้อะไรพวกนี้อะ..”

“ไปสิเราไปว่าแต่ธี.. ธีไปด้วยกันไหม?”

“ไปสิถ้าธีไม่ไปใครจะดูแลอิ้งล่ะ?”

แหวะ…

“เวอร์ละ.. ไป ๆ งั้นพวกเราไปกัน..”

“อือ.. ไปกัน ๆ ”

~~~~~~~~

“วันนี้ธีจะกลับมากินข้าวรึเปล่า?”

“น่าจะกลับนะถ้าไม่มีกิจกรรมก็น่าจะกลับมากินข้าวที่ห้องแหละว่าแต่จะทำอะไรเหรอ?”

“อิ้งว่าจะทำสุกี้น่ะไม่ได้กินนานแล้ว..”

“สุกี้เหรอ.. อืมกลับ ๆ กลับมากินข้าวที่ห้อง”

“งั้นตอนเย็นเจอกันนะวันนี้จะแวะซื้อของที่ตลาดด้วยแล้วก็จะกลับห้องเลย”

“ครับ.. งั้นเจอกันตอนเย็นนะ..”

“อือ ๆ ไปได้แล้วเดี๋ยวจะสายเอา..”

“จ้า..”

ตอนนี้เธอกับธีอยู่ห้องเดียวกันสองคนเราเป็นทั้งเพื่อนทั้งแฟน และเป็นคนที่คอยซัพพอร์ตกันและกันตั้งแต่วันแรกที่มาเรียนที่นี่เลยก็ว่าได้.. จะว่าไปมันก็เหมือนกับการสร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองเลยเนอะ.. คิกคิก แต่เธอก็ชอบนะเพราะการที่มีธีอยู่ด้วยมันทำให้เธออบอุ่นทั้งหัวใจและร่างกายลืมไปเธอเรียนอยู่ปีสองแล้วปีแรกที่เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้มันเหนื่อยมากเธอและธีต้องถูกรับน้องกันเกือบทุกวันและนั่นมันกินพลังงานชีวิตของพวกเราสองคนมากแต่ตอนนี้มันเริ่มลงตัวแล้วและเราสองคนก็สนุกกับการเรียนที่นี่ด้วย..

….

สองทุ่มครึ่ง..

“ทำไมยังไม่มาอีกนะ.. ดูสิมันเย็นไปหมดแล้วเนี่ยวุ้นเส้นมันอืดหมดแล้วเนี่ย..” เฮ้อ.. เธอนั่งรอธีตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วเธอเริ่มทำสุกี้ตั้งแต่ตอนหนึ่งทุ่มเพราะเธอคิดว่าธีน่าจะถึงแล้วเพราะว่าธีบอกเธอเอาไว้แล้วตารางเรียนของธีเรียนเสร็จตอนบ่ายสอง และถ้ามีกิจกรรมก็ไม่น่าจะเกินหกโมงเย็นดังนั้นเธอจึงเริ่มทำสุกี้ตอนหนึ่งทุ่มยังไงละแต่ตอนนี้มันสองทุ่มครึ่งแล้วที่สำคัญเธอก็เริ่มหิวแล้วด้วยเธอ.. กินก่อนได้รึเปล่า..

พรึบ.. ตึกตึกตึก..

หญิงสาวเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องพักเพื่อเป็นการฆ่าเวลาจนในสุดท้ายเวลาก็ล่วงเลยไปจนสามทุ่มครึ่งชายหนุ่มที่เธอรอก็ยังไม่กลับมา.. นิ้วเรียวสวยของเธอเริ่มกดไปยังหมายเลขของชายหนุ่มอย่างร้อนรนแต่สุดท้ายก็ได้ยินเพียงให้ฝากข้อความและนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวเป็นห่วงจนไม่สามารถอยู่เฉยได้อีกต่อไป…

แกร๊ก.. ตึกตึกตึก..

“อ๊ะ.. ธี!!”

อึก..

“อิ้งเหรอ?”

อึก..

“อือ.. เหม็น..” กลิ่นเหล้านี่หึ่งมาเลยแสดงว่าต้องไปดื่มมาแน่นอนเฮ้อ.. พาเข้าห้องก่อนก็แล้วกัน.. เรื่องอื่นค่อยว่ากัน..

ตึกตึกตึก…

“ยืนดี ๆ สิธีหนักนะ..”

ฟอด..

“ธะธี.. ทำอะไร..”

จุ๊บ.. จ๊วบ..

แกร๊ก..

ความมึนเมาของธีในครั้งนี้ทำให้เธอกับเขาต้องมาจบที่เตียงโดยที่เธอยังไม่ได้กินอะไรลองท้องเลยสักนิดสุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นเธออีกสินะที่ต้องเช็ดตัวให้กับธี.. ทำไมแผนกที่ธีเรียนถึงได้รับน้องกันโหดมากขนาดนี้ก็ไม่รู้และที่สำคัญดื่มเก่งกันมาก ๆ ด้วยเธอชักจะเป็นห่วงธีขึ้นมาแล้วสิ..