ใจลอย..

ถ้าการที่เธอต้องมานั่งจมปลักกับเรื่องราวในเมื่อก่อนแล้วมันจะทำให้เธอรู้สึกดิ่งได้ถึงขนาดนี้.. ถ้าเป็นไปได้ถ้าหาเธอสามารถย้อนเวลากลับไปได้เธอจะขอเลือกที่จะไม่รู้จักเขา.. เธอจะขอเลือกให้เธอไม่รักและห่วงใยเขา.. ถ้าเป็นไปได้เธอจะไม่ขอยุ่งกับเขาแม้แต่วินาทีเดียวเลย..

“พี่อิ้ง.. พี่อิ้ง!! ”

เฮือก..

“ใจลอยไปถึงไหนแล้วคะเนี่ยลูกน้ำเรียกตั้งนานแล้วเนี่ย..”

“มีอะไรเหรอลูกน้ำ.. ” ตั้งสติหน่อยสิอิ้งเอ้ย.. ใจลอยอยู่เรื่อยเลย.. แปลกนะช่วงนี้ทำไมเธอถึงคิดแต่เรื่องที่ผ่านมาหลายปีแล้วก็ไม่รู้.. เธอควรจะลืมไปแล้วไม่ใช่เหรอแต่ทำไมละ.. ทำไมเธอต้องนึกถึงเขาด้วยแล้วทำไมเธอต้องตั้งตารอคอยว่าเขาจะติดต่อเธอกลับมาทั้งที่เธอเองเป็นคนเปลี่ยนเบอร์เปลี่ยนที่อยู่และทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาเธอก็เป็นคนตัดขาดออกเองหมดแล้วแต่ทำไมเธอต้องมานั่งนึกถึงเขาแบบนี้ด้วยนะ.. คงจะบ้าไปแล้วสินะ..

“พอดีหนูจะถามตรงนี้หน่อยค่ะสรุปแล้วลูกค้าจะเอายังไงต่อคะ..”

“ไหนพี่ขอดูหน่อย..” เอาอีกแล้วสินะ.. ลูกค้าเรื่องมาก ทั้งที่ตกลงราคาและวัสดุกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ทำไมถึงมาทำเป็นหัวหมอกับพวกเธอจัง..

“ดูสิคะเขาส่งข้อความมาบ่นใหญ่เลยว่าไม่ได้มาตรฐาน เหล็กเส้นเล็กไป ปูนบางไป สีที่เขาสั่งกับตอนทาออกมามันไม่เหมือนกันเลยหนูปวดหัวมากเลยค่ะพี่อิ้งจะต้องจัดการยังไงกับลูกค้าคนนี้ดีคะเนี่ยโอ๊ย.. สงบสติ ๆ ลูกน้ำใจเย็นนะ.. ลูกน้ำใจเย็น ๆ ”

หึหึ..

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง..”

“ก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้นค่ะเพราะทุกครั้งที่มีปัญหาพอพี่อิ้งไปพูดลูกค้าคนนี้ก็ยิ้มแป้นชี้นกเป็นช้างชี้ไม้เป็นป่าขนาดนั้น.. ลูกน้ำว่าเขาคงจะชอบพี่อิ้งแน่ ๆ เลยค่ะ..”

“เพ้อเจ้อ.. เขาก็แค่ต้องการบ้านในแบบที่เขาวาดฝันไว้ต่างหากละลูกน้ำ..” แบบนี้ตลอดเลยลูกน้ำอะชอบหาว่าลูกคนคนนี้ชอบเธอบ้างตามจีบเธอบ้าง.. เอาจริง ๆ เธอไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าลูกค้าท่านนี้จะชอบเธอเพราะทุกครั้งที่เธอลงไปเคลียร์เธอก็จะหาข้อโต้แย้งที่ทำให้เขาต้องยอมรับในสิ่ง ๆ นั้นเสมออย่างเช่นครั้งนี้.. เธอรู้ดีว่าทุกสิ่งที่ทางบริษัทเราทำนั้นมันมีหลักฐานทุกอย่างแชททุกแชทที่ทั้งสองฝ่ายตอบโต้และเสนองานกันมันจะถูกรวบรวมและเก็บเอาไว้เสมอดังนั้นเขาจะมาอ้างไม่สิ.. ลูกค้าทุกคนจะมาอ้างว่าบริษัทไม่บอกไม่ได้เพราะทุกการสนทนาไม่ว่าจะแชท โทรคุย หรือใด ๆ ก็ตามมันจะมีหลักฐานของมันอยู่เสมอ..

“ขอแค่ให้เป็นเรื่องเพ้อเจ้อนะคะแต่ถ้าเขาชอบพี่อิ้งจริง ๆ พี่อิ้งต้องเลี้ยงข้าวลูกน้ำด้วย..”

“อ้าว.. ไหง๋เป็นงั้นไปทำไมพี่ต้องเลี้ยงข้าวเราด้วยละลูกน้ำ..”

“ก็ลูกน้ำเป็นคนพูดคนแรกว่าเขาต้องชอบพี่อิ้ง..”

ขวับ ขวับ ขวับ..

“จินตนาการสูงนะเราอะไป ๆ ไปทำงานของตัวเองเลยเดี๋ยวตรงนี้พี่จัดการเอง…” เอาละตั้งสติได้แล้วไปเคลียร์กับลูกค้าก่อนก็แล้วกัน..

….

ตรงนี้สินะ.. แล้วเราจะได้เจอกันสักที.. หลังจากนี้เขาจะเป็นคนตามง้อและตามจีบเธอคนนั้นใหม่อีกครั้ง.. ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกต้องทำให้ได้แม้ว่าจะโดนด่าว่าหน้าด้านหรือหน้าทนเขาก็จะไม่ท้อและจะสู้จนสุดกำลัง.. สู้เพื่อเธอคนเดียว สู้เพื่อที่จะได้หัวใจของเธอคนนั้นอีกครั้ง..

“ช่วยไปเช็ครายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทนี้ให้ทีขอแบบละเอียดที่สำคัญพนักงานที่ยังทำงานที่นั่นด้วยว่าแต่ละคนทำงานแผนกอะไรกันบ้างสามารถไว้ใจได้รึเปล่า..”

“ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะไปจัดการให้ค่ะว่าแต่.. คุณธีอยากได้บริษัทนี้จริง ๆ เหรอคะ?”

ขวับ..

“ทำไมครับคุณมีปัญหา?”

“เปล่าค่ะไม่ได้มีปัญหาค่ะแค่สงสัยเฉย ๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวดิฉันจะไปจัดการให้ค่ะ..”

“ก็แค่นั้น..”

ขวับ.. ตึกตึกตึก..

แกร๊ก.. ปึง..

“นานเท่าไรแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน.. ครั้งนี้ธีจะตามอิ้งเป็นเงาเลยคอยดูสิ..”

หลังจากวันที่เราจบการศึกษาระดับปริญญาตรีเขาและอิ้งก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลยเขาเฝ้ารอและไปตามเฝ้ามองอิ้งที่บ้านแต่สุดท้ายก็ไม่เห็นอิ้งแม้แต่เงาเมื่อเขาลองถามคนแถวนั้นทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหลานสาวของบ้านนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่จบแล้วและไม่มีใครรู้ด้วยว่าไปอยู่ที่ไหนแม้ว่าเขาจะลอง ๆ ถามเพื่อนในกลุ่มของอิ้งแล้วแต่ก็ไม่มีใครรู้เรื่องของอิ้งเลยสักคนเขาคิดว่าเพื่อนของ อิ้งไม่อยากจะบอกเขามากกว่าแต่ไม่เป็นไรเพราะตอนนี้เขาได้เจออิ้งแล้วความพยายามอยู่ที่ไหนความพยายามก็อยู่ที่นั่นไม่สิ.. ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นต่างหาก..