รู้สึกยังไง..

เรื่องของเธอกับธีมันเป็นแบบนั้นมาเรื่อย ๆ โดยไม่มีการพูดคุยอะไรกันสักนิดเช้าของอีกวันเธอถามธีว่าทำไมกลับดึกไม่ยอมโทรมาบอกกันบ้างธีก็บอกว่าแบตหมดอืม.. เรื่องนี้เธอเข้าใจได้เพราะแบตหมดจริง ๆ แต่คนที่เขารอน่ะมันทำตัวไม่ถูกว่าจะต้องรู้สึกยังไงเพราะมันกังวลไปหมดกลัวเป็นอะไรไปและมันก็คิดมากไปเรื่อยคิดไปจนถึงว่าธีกำลัง.. ธีกำลังทำเรื่องอย่างว่ากับคนอื่นแต่เพียงแค่ธีบอกว่าจะไม่ทำอีกเธอก็ให้อภัยธีนะเพราะมันไม่ได้ร้ายแรงขนาดที่จะทำให้เธอต้องโกรธจนไม่พูดกับเขาแต่ว่า..

ตึกตึกตึก..

“ธี.. ธี.. ”

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..

ขวับ..

ตึกตึกตึก..

“มีอะไร?”

“วันนี้กลับมากินข้าวที่ห้องรึเปล่า?”

ตึกตึกตึก..

“เฮ้ยใครวะน่ารักดี.. แฟนเหรอ?”

“เพื่อน.. ”

“เหรอวะน่ารักขอเบอร์หน่อยดิ..”

“ส้นตีนอะไรละไปไกล ๆ ขอคุยกับเพื่อนก่อน.. อิ้งเดี๋ยวจะบอกอีกทีนะตอนนี้ต้องไปแล้วไม่งั้นไม่ทันเข้าเรียนแน่..”

“ธะ.. ” อืม.. จริงสินะนี่ก็กำลังจะใกล้เวลาเรียนแล้วเธอผิดเองแหละที่มาถามตอนนี้งั้นรอธีส่งข้อความมาบอกก็แล้วกัน..

ตึกตึกตึก…

“นี่อิ้งเป็นอะไรรึเปล่า?”

“ไม่เป็นอะไรเยลลี่ไปกันไปเข้าเรียนกันเถอะ..”

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไรแต่ทำไมสีหน้าเธอตอนนี้มันดูเหมือนกับคนจะร้องไห้เลยละ?”

“เหรอ? ไม่นะก็ปกติดีนี่..” ร้องไห้เหรอ? ไม่รู้สิไม่รู้ว่าเธอจะร้องไห้รึเปล่าเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจะต้องรู้สึกยังไงดีตอนนี้.. การที่เธอได้ยินธีพูดกับคนอื่นว่าเธอเป็นเพื่อนนั้นมันรู้สึกแปลก ๆ อยู่นะแต่เรื่องระหว่างเธอกับธีมันก็ไม่รู้ว่าจะต้องให้เธอคิดไปทางไหนเพราะธีเองก็ไม่ได้บอกแน่ชัดว่าเธอเป็นคนรักของเขา.. แล้วตอนนี้เธอมีสถานะเป็นอะไรสำหรับเขา..

“ถ้าไม่สบายใจตรงไหนก็บอกนะอิ้งยังมีพวกเรานะ..”

“อือ ๆ ไปกันเถอะ..”

ความรู้สึกแบบนั้นมันไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอแค่ครั้งแรกเพราะช่วงนี้เวลาที่เธอเจอกับธีที่มหาวิทยาลัยการทักทายระหว่างเธอกับธีนั้นมันช่างน้อยเหลือเกินถึงแม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ห้องเดียวกับธีแต่เธอก็ไม่ค่อยได้เจอธีบ่อยนักเขากลับค่อนข้างดึกและออกแต่เช้า วันเสาร์และวันอาทิตย์มันมักจะเป็นวันที่พวกเราต้องได้พักผ่อนกันบ้างแต่สำหรับเธอกับธีนั้นมันไม่ใช่แต่ของธีมันวุ่นวายมากกว่าเธอมาก.. วันอาทิตย์เขาก็ไม่ค่อยได้อยู่ห้องตื่นเช้ามาก็เห็นเขาเริ่มเก็บกระเป๋าและออกไปแล้วแบบนี้เธอจะต้องรู้สึกยังไง..

“ธี!!”

“อ้าวอิ้งเหรอ? เฮ้ยรอด้วยดิ.. ไปนะ.. ”

ขวับ.. ตึกตึกตึก

“อืม.. ไปเถอะ..”

…

“ธี.. อิ้งขอคุยด้วยสักนิดได้รึเปล่า..”

อื้อ…

“เดี๋ยวแป๊บนึงนะขอไปล้างหน้าล้างตาแป๊บ..”

“อืม..”

สิบนาทีที่เธอนั่งรอธีนั้นทำไมมันช่างนานเหลือเกิน.. เธอต้องการคุยบางสิ่งกับธีเพื่อที่จะให้เธอนั้นตระหนักได้ว่าทางเดินของเธอในภายภาคหน้าต่อไปเธอจะต้องเดินไปยังทิศทางไหน.. เธอจะอยู่แบบนี้ต่อไปหรือว่าเธอจะต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด.. ชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับวันนี้จริง ๆ

แกร๊ก.. ตึกตึกตึก..

“มีอะไรเหรออิ้ง?”

“คือ.. อิ้งมีคำถามน่ะธี..”

“เรื่องอะไร?”

“คือ.. ตอนนี้ธีรู้สึกยังไงกับอิ้งเหรอ?”

“เป็นอะไร?”

“นั่นสิสำหรับธีแล้วตอนนี้อิ้งเป็นอะไรหรือเป็นใครสำหรับธี..”

“อิ้ง.. เป็นอะไร? เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย.. ทำไมจู่ ๆ ก็ถามแปลก ๆ เป็นอะไรกันแน่?”

“คืออิ้ง..”

งืด.. งืด…

“แป๊บนึงนะ..”

พรึบ..

อีกแล้วเหรอ? สิ่งที่เธอต้องการรู้มันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้นะเธอต้องการคำตอบเธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องราวระหว่างเธอกับธีมันคาราคาซังแบบนี้อีกต่อไปแล้วเธอเหนื่อยแล้ว.. การที่เธอถูกกระทำเหมือนกับเป็นฝุ่นหรือเป็นลมในสายตาของธีเธอทนไม่ได้อีกแล้ว..

ตึกตึก..

“ธีเดี๋ยวก่อน.. ธีต้องตอบคำถามเราก่อนเราต้องคุยกันนะเรื่องนี้น่ะ..”

“อิ้ง!! ตอนนี้ไม่ว่างเนี่ยเพื่อนโทรมาตามแล้วเราต้องไปทำงานกับเพื่อนอย่าพึ่งชวนทะเลาะได้รึเปล่า..”

“ธีอิ้งไม่ได้ชวนทะเลาะแต่อิ้งแค่ต้องการคำตอบก็เท่านั้นเอง..”

“โอ๊ยอิ้ง.. ทำไมงี่เง่าแบบนี้ละก็บอกแล้วไงว่ารีบและงานที่จะไปทำกับเพื่อนน่ะมันต้องใช้เวลาและใช้สมาธิเป็นอย่างมากอิ้งเข้าใจเรารึเปล่า..”

“อ้อ.. เข้าใจแล้วธี.. ” เข้าใจแล้วละว่าสุดท้ายแล้วคำตอบที่เธอสมควรจะได้มันก็ไม่มีเช่นเคยแต่ไม่เป็นไรนะ.. ไม่เป็นไรเลยเราจะให้เวลาธีเอง…

~~~~~“อิ้ง.. ถ้าเราถามอะไรอิ้งสักอย่างอิ้งจะโกรธเราไหม?”

“อะไรเหรอตูน?”

“คือ.. ทำไมอิ้งถึงแยกมาอยู่คนเดียวละ?”

“อืม.. ก็ไม่มีอะไรนะตรงนี้มันใกล้มหาลัยมากกว่าที่เก่าน่ะ..”

“แต่ตรงที่เก่าก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้นนะ..”

“นี้ยัยตูนจะถามซอกถามแซกอะไรหนักหนาตอนนี้อิ้งมาอยู่ที่ใหม่แล้วก็คืออยู่ที่ใหม่แค่นั้นจบ..”

“ก็มันคาใจนี่นา..”

หึ..

“มันก็ใกล้มหาลัยเฉย ๆ แล้วพวกเราก็ขึ้นปีสี่แล้วด้วยหลังจากนี้เรียนหนักแล้วก็กลับดึกด้วย.. ถ้าได้อยู่ใกล้ ๆ มันก็น่าจะสะดวกมากกว่าน่ะ..”

“เราก็คิดว่าดีนะเพราะอิ้งเป็นผู้หญิงที่ต้องอยู่หอที่สำคัญหอก็อยู่ใกล้ ๆ มันสะดวกมากกว่าไม่อันตรายด้วย..”

“นพแกพูดเหมือนแกไปบ่อย..”

“ไม่บ่อยได้ไงก็ฉันอยู่หอนั้นเหมือนกันแกไม่รู้เหรอ?”

“ไม่รู้!! แกย้ายหอ?”

“ใช่.. ก่อนหน้าอิ้งไม่นานเอง..”

“ช่างเถอะเอาเป็นว่าอิ้งสบายใจที่จะอยู่ตรงไหนเราก็พร้อมที่จะซัพพอร์ตเพื่อนไม่ว่าอิ้งจะเป็นอะไรหรือโดนอะไรมาแค่อิ้งรู้เอาไว้ว่าอิ้งไม่ได้ตัวคนเดียวนะ..”

“อืม.. รู้แล้ว ๆ ไปกันเถอะวิชานี้เข้าสายไม่ได้ด้วยไปกัน ๆ ” เธอรู้ดีว่าเพื่อน ๆ ของเธอเป็นห่วงเธอมากแต่เธอก็ไม่ได้อยากที่จะทำให้เพื่อนของเธอเป็นห่วงเธอเกินไปเพียงเพราะเธอนั้นเริ่มตัดใจจากธีแล้ว.. เรื่องแบบนี้เธอเรียนผูกเธอก็ต้องเรียนแก้เองสิจะให้เพื่อนมาช่วยก็ไม่ได้..